Vandaag was het werden wij om 10:15 verwacht voor een busritje naar Dunedin om daar een huurauto op te halen. Het was mij totaal onduidelijk of we om 10:15 aanwezig moesten zijn of dat de bus om 10:15 zou vertrekken. Om het zekere voor het onzekere te nemen ben ik maar uitgegaan van 10:15 vertrekken en dus stonden wij om 09:45 bij de iSite vanaf waar de bus zou vertrekken..... de bus die pas om 10:20 verscheen.
De buschauffeur was ongeveer zo assertief als een sok. Hij kwam uit de bus gesjokt met 2 lijstjes, deed het bagageluik van de bus open en ging daar eens rustig in zitten. Iedereen moest in een rij gaan staan en zijn reserveringsnummer opnoemen.Op de lijst met mensen die gereserveerd hadden stonden alleen nummers volgens de Sok, geen namen. Ik had geen reserveringsnummer. Ik heb de reservering gemaakt via de website van de busmaatschappij. Blijkbaar is dat een hele vreemde manier om te reserveren. Toen we heen gingen (van Dunedin naar Invercargill) was het ook al een beetje onhandig dat we geen reserveringsnummer hadden, maar die buschauffeur vond ons blijkbaar zo leuk en schattig dat we toch in mochten stappen en 'ze het bij de busmaatschappij maar moesten uitzoeken'. Meneer de sok vond echter dat we maar even aan de kant moesten gaan staan, dan zou hij eerst de rest van de mensen inchecken. Fijn hoor, sta ik daar met een jengelend kind in de miezerregen.
Toen iedereen verder zijn nummer had opgenoemd en in de bus zat ben ik de Sok maar eens gaan vragen wat we nu gingen doen.
Hij keek mij uitdrukkingsloos aan.
'Zal ik maar even naar de iSite gaan om te vragen of zij ons kunnen helpen?'
'tsja, dat zou misschien wel handig zijn ja' zei de Sok.
'Of wat doen jullie normaal in zo'n geval?'
....weer die uitdrukkingsloze blik...
Toen ik ondersteboven op het lijstje van de Sok keek zag ik mijn naam helemaal bovenaan staan. 'Dat ben ik' wees ik hem aan. Het nummer waarmee ik gereserveerd had was mijn creditcardnummer en daarmee dus ook mijn reserveringsnummer. Dat hadden ze er ook wel even ergens bij mogen zeggen.
'good as gold' zei de Sok, waarna hij heel langzaam achter ons aan de bus in sjokte, plaats nam achter het stuur en na een tijdje ook maar de motor startte en heel langzaam wegreed.
In onze reserveringsmail stond dat we om 12:15 in Dunedin zouden zijn. Ik had het autoverhuurbedrijf gevraagd om ons om die tijd op te pikken van de bushalte. 2 uurtjes voor een rit van ruim 200 km met een bus leek mij wat krap, maar die busmaatschappij rijdt die rit dagelijks, dus zij zullen wel weten hoe laat we op de bestemming zijn lijkt mij.
Om 12:20 waren we pas in Balclutha (ongeveer op de helft). Uiteindelijk waren we pas om 14:15 in Dunedin en om 14:30 bij het verhuurbedrijf. Het verhuurbedrijf is eigenlijk helemaal niet open op zaterdag. De eigenaar was er alleen 'even' omdat ik zo nodig op zaterdag een auto moest huren. Gelukkig was hij er nog om ons onze Nissan Sunny aan te wijzen waarmee wij de komende 3 weken het land gaan doorcrossen.
Devin was al vanaf het moment dat we in Inverargill langs de mac donalds fietsten aan het zeuren om mac donalds, dus daar zijn we eerst maar heen gegaan.
Om half 4 was het toch echt wel weer tijd om terug richting Invercargill te rijden met onze Sunny. Natuurlijk reed ik eerst de verkeerde kant op. Het wegenstelsel van Dunedin zit echt heel vreemd in elkaar en door de bergen daar raak ik verschrikkelijk gedesorienteerd. Toen ik bordjes richting Timaru tegen kwam begreep ik dat ik toch echt de snelweg de andere kant op moest hebben. Gelukkig was die snel gevonden.
Ik keek er niet bepaald naar uit om het hele stuk van Dunedin naar Invercargill weer te moeten rijden. Na de bergen van Dunedin wordt het echt een verschrikkelijk saaie weg. Toen we al een flink eindje op weg waren bedacht ik mij dat er ook nog een scenic route zou moeten zijn. Op de fiets was ik daar nooit zo'n fan van. Het betekent meestal heel veel onnodige bergen en hier en daar een zandpad, maar de scenic route tussen Dunedin en Invercargill had ik eigenlijk wel willen rijden met de auto. Jammer. Gemiste kans, dacht ik.
Totdat we in Balclutha een bordje naar de scenic route tegen kwamen.
De scenic route ging door de Catlins. Onze campingburen in Dunedin (toen we daar met kerst waren) hadden het er over dat ze na kerst 12 dagen naar de Catlins gingen. Ik dacht dat de Catlins een eilandengroep was ofzo, wist ik veel. Maar het is dus het kustgebied tussen Dunedin en Invercargill.
Het is echt een prachtig gebied. Bijna net zo mooi als Stewart Island, met veel bergen, bos en wandelroutes. Eigenlijk had ik hier wel veel langer willen blijven dan er in een middagje doorheen te scheuren met de auto, maar het is nu wel echt tijd om een keertje door te gaan en niet eeuwig tussen Dunedin en Invercargill te blijven hangen.
De scenic route ging dwars door de bergen en was niet bepaald een snelweg. Op de meeste stukken kon je door de bochten echt niet harder dan 40 rijden. Zelfs niet als je rijdt alsof je de ambitie hebt om professioneel rallycoureur (coureuze??) te worden. Via de normale weg doe je er met de auto iets meer dan 2 uur over. Nu hebben we er zonder stops 5 uur gereden.
Nogmaals het was echt een prach-ti-ge route maar voor Dev was 4 uur in de bus en 5 uur in de auto wel echt te veel op 1 dag.
Toen we na die hele rit bij de supermarkt waren en Devin weer om een treintje zeurde heb ik die maar gekocht om mijn schuldgevoel af te kopen. De fiets die staat nog steeds bij de iSite, die halen we morgen wel op als we verder gaan naar,...ik weet eigenlijk niet waar. De westkust.
Vanochtend ging de wekker weer eens vroeg. Er moest opgeruimd en ingepakt worden. Devin kreeg nog een zelfgebreide pinguin van Jenny en Ewan bracht ons met de auto naar de haven. De auto had een aanhanger dit keer, waar we de fiets zo in konden gooien. Geen gesjok over zandpaden meer voor ons!
Gelukkig was de zee een stuk kalmer dan op de heenweg, dus Devin viel dit keer zonder panisch gekrijs op mijn schoot in slaap. Ik heb ongeveer iedere 3 minuten op mijn telefoon gekeken of ik al bereik had (hoe zo verslaafd?) en een kwartiertje voor Bluff, jahoor! Bereik! Snel dataverbinding aan, email inladen, weg bereik,.... kak,... weer bereik, mail verder laden, weg bereik, 1 streepje bereik, weg bereik.
Natuurlijk duurde het tot ruim in de haven voordat ik mijn mail had ingeladen, jullie hebben mijn mailbox goed gevuld in mijn afwezigheid in de digitale wereld.In Bluff eerst naar de speeltuin om daar mijn voor geschreven blogupdates via de inbelverbinding te posten en toen op de fiets terug richting Invercargill. Devin snapte het niet en had verwacht dat we in Bluff zouden blijven, maar ik had de vorige keer in Bluff al geregeld dat we gelijk door zouden kunnen naar Invercargill.
Reismee bleek wat moeite te hebben met al die updates opeens. Ik hoop niet dat het door mij kwam, maar de server is de hele dag (mijn dag, jullie nacht) van slag geweest.
De rit naar Invercargill was uitermate relaxed. Waar die heuvel van de heenweg is gebleven weet ik niet. De weg leek nu inderdaad wel zo goed als vlak zoals het in cycling new zealand beschreven staat. Misschien dat ik toch eindelijk iets van conditie of uithoudingsvermogen heb gekregen door het gewandel in het bos. Of ik was gewoon dusdanig high van de reisziektepillen dat ik heel die berg niet heb gezien.
Onze pikmik hebben we vandaag maar kort gehouden. We werden opgegeten door zandvliegen. Het was de bedoeling dat wij zouden picknicken, niet dat wij de picknick zouden zijn. Daar dachten de zandvliegen duidelijk anders over. Voort maar weer!
Binnen no time reden we Invercargill weer in en waren we weer ingecheckt in het zelfde huisje op de zelfde camping als waar we voor ons avontuur naar Bluff en Stewart Island zaten. Als eerste ben ik maar eens een half uur onder de douche gaan staan (en dat is heeeeeel lang met een peuter die los en vrij over de camping rondloopt) en heb mijn haar behoorlijk gewassen. Daarna Devin ook wat schoons aan getrokken en alle kleding die we niet aan hadden in de was gegooid. Ik ben stromend warm water, een douche met waterdruk, een wasmachine en een toilet wat je kan doortrekken echt ontzettend gaan waarderen de afgelopen dagen. De tijdscapsule is weer in 2012 geland zeg maar.
Opeens ergens tijdens het douchen bedacht ik mij dat dit waarschijnlijk al onze laatste echte fietsdag was. Morgen gaan we met de bus naar Dunedin om een huurauto op te halen, daarna overweeg ik heel sterk om de fiets al vast op de boot te zetten terug naar Nederland en de rest van onze kleding op te halen in Auckland. Ik vermoed dat fietsen er niet echt meer van gaat komen en ik wil mijn kleren hebben.
Morgen in de bus maar eens een plan maken. Nu eerst oogjes dicht en snaveltje toe.
Mijn gordijn van vuilniszakken en ducktape begint los te laten, dus het was vanochtend al vroeg licht, en dus was Dev vroeg wakker. Na een uitgebreid ontbijt en een douche waar ik mij niet heel veel schoner van voelde zijn we naar het dorp gegaan.
De ochtend loopt hier nogal door in de middag dus volgens mij was het half 12 voordat ik een keer in de telefooncel stond (ik weet echt niet waar de ochtend is gebleven). Helaas was mijn telefoonkaart veel te snel op. Ik geloof dat ie oplaadbaar is. Even uitzoeken hoe dat moet.
Ik wilde graag een rondje horseshoe bay lopen, waarschijnlijk ongeveer 6-10 km, dus ik probeerde alle Devin-detours op de heenweg te vermijden omdat hij anders helemaal niet in staat zou zijn om de hele afstand te lopen. Dev vond het behoorlijk frustrerend. Op de weg naar het dorp toe was hij al boos omdat ik de korte weg wilde nemen en niet de 2-3 uur lange wandelroute door het bos (want dan zouden we niet bij de telefoon komen voordat het toch echt nacht zou zijn in Nederland).
Toen we nadat mama zo nodig moest bellen ook nog over een weg moesten lopen vond hij het echt niet meer leuk. Dev houdt niet van wandelen over de weg. Hij loopt zonder problemen kilometers over een bospad, maar zodra we bij de weg komen loopt hij iedere paar stappen te zeuren om getild te worden of op mijn rug te mogen. Op de weg naar horseshoe bay toe had hij al 4 keer op mijn rug gezeten, melk gedronken, met owltowel gekroeld en ruzie gemaakt met mama.
Toen het begin van de horseshoe bay track ook nog eens een zandpad bleek te zijn en geen bospad heb ik het maar opgegeven. Ik ga echt geen 6-10 km lopen met een peuter die niet wil lopen. Ik had er net 4 gehad en moet op een of ander moment die zelfde 4 km ook weer terug lopen naar onze cabin.
We hebben gepikmikt in de native gardens en hebben daar een tijdje rondgelopen. Devin vond het een fantastisch doolhof maar gelukkig is het gelukt om bij te houden waar we vandaan kwamen en waar we heen moesten. Na een paar rondjes was ik het zat en heb ik Devin er met enige fysieke overtuigingskracht (gewoon oppakken en meenemen) weten over te halen om terug te gaan. Devin was moe en viel op een bankje langs het water op mijn schoot in slaap.
Het was eigenlijk de bedoeling dat hij 's avonds goed moe zou zijn zodat we vroeg naar bed zouden gaan omdat we morgen vroeg de ferry moeten halen (ferry van 09.30, dus 09.00 bij de haven zijn, dus 08.30 vertrekken, dus 07.00 opstaan).
Na Devin's dutje en een klein paniekmomentje in een winkel (dev was owltowel weer eens kwijt) hebben we dus alsnog het lange pad door het bos naar huis genomen om te zorgen dat Devin moe zou worden. Mijn benen zijn al dat gebanjer door het bos ook niet echt gewend. Ik voel nu (eindelijk, na een maand fietsen) dat ik kuiten heb. Echt spierpijn wil ik het niet noemen, maar ze zijn aanwezig.
Nu alle troep weer inpakken en straks nog een nachtje lekker slapen in ons minihuisje in het bos.
Volgens mij ben ik de afgelopen dagen een beetje aan het zanikken geweest over cabin fever en de afwezigheid van internet. Zodra ik mijn telefoon in mijn handen heb mis ik jullie een beetje, maar ik loop hier niet de hele dag te mokken hoor.
Door al mijn gezeur zou ik haast vergeten te benadrukken dat het hier echt heel erg ontzettend mooi is. De foto's komen wel zodra ik een stabiele wifi heb (of een berg geduld en niet kan slapen). Maar dan nog krijg ik nog niet half vastgelegd hoe mooi het hier echt is.
X
Devin was gisteravond helemaal kapot van het wandelen door het bos. Toen ik aan het koken was wilde hij eigenlijk al naar bed. Uiteindelijk heb ik het nog tot 9 uur kunnen rekken totdat hij echt naar bed ging. Ik was eigenlijk van plan om nog even heel zinvol achter de laptop te kruipen en wat te schrijven. Naast dit gezwam ben ik wel met een 'echt boek' bezig. Het is een beetje een lang lopend project en ik heb een tijd lang de concentratie niet kunnen opbrengen om er aan te werken. Op de een of andere manier heb ik mijzelf doen geloven dat ik het hele ding hier in Nieuw Zeeland wel 'even' af zou maken. Dat lukt natuurlijk voor geen meter, maar af en toe vind ik wel tijd om een stukje te schrijven of aan te passen.
Voor degene die in een comment zei dat ik mijn roeping heb gemist: heeeeel lief. Ik geloof dat een mens meer dan 1 roeping kan hebben. E Ik vind het lastig om een creatief project als kostwinning te zien. Wanneer ik alleen maar zou schrijven en verder geen inkomen zou hebben zou ik het lastig vinden om om te gaan met de druk die dit zou opleveren. Het gevoel van 'je moet nu wat zinvols op papier gaan zetten anders kan je volgende maand de energierekening niet betalen' vind ik heel zwaar. Ook kan ik de ah moeilijk vertellen dat ik geen geld heb maar wel een roeping. Ik geniet van de creatieve vrijheid die de huidige constructie met zich meebrengt al is het soms lastig om de 24 uur die een dag heeft zo te verdelen dat ik overal aantoe kom. Die roman die heeft geen haast en komt er wel. Mocht ik toch ooit haast krijgen dan is dit wel de ideale plaats om dat ding er eens uit te persen in een paar weken. Er is hier heel erg weinig afleiding. Normaal schrijf ik een paar zinnen, dan ga ik een rondje surfen over facebook, twitter en verschillende fora. Schrijf hier en daar eens wat, schrijf een alinea van mijn boek, raak in gesprek op msn, google een recept of de definitie en oorsprong van een of ander raar latijns woord, schrijf weer een alinea en verwijder een paar omdat ze absoluut het gevoel niet overbrengen wat ik probeer over te brengen, en zo kan ik een hele dag aanrommelen.
Hier tik ik er zo een paar pagina's uit. Iedere neiging tot boek-ontwijkend-gedrag wordt in de kiem gesmoord want er is geen internet om zinloos tijd op te verprutsen, er is geen telefoonbereik om te gaan smsen of bellen. Als ik echt wil bellen dan moet ik eerst 20 minuten lopen dus dat is niet iets om tussen 2 alinea door even te doen. Als ik hier ooit ga zitten om mijn boek af te maken moet ik er wel aan denken dat ik een tweede laptop meeneem voor Devin om cartoons op te draaien. Zodra Dev wakker wordt ben ik nu namelijk mijn laptop kwijt en word ik verbannen naar mijn telefoon. Er zullen ongetwijfeld meesterwerken met 2 vingers (op een typemachine?) geschreven zijn, maar ik gebruik toch graag 10 vingers en een toetsenbord wat iets groter is dan het toetsenbordje van mijn telefoon.
Gisteravond toen ik Devin om 9 uur naar bed bracht ben ik 'ook heel even gaan liggen'. Ik sliep niet eens echt maar was gewoon wat aan het dromen. Voordat ik het wist was het donker en ben ik maar mijn tanden gaan poetsen en gaan slapen. Is extreem veel slapen niet een van de symptomen van cabin fever? (geen idee hoe dat in het Nederlands heet, volgens mij is er geen Nederlands woord voor). Ik begin inmiddels wel zware internet-ontwenningsverschijnselen te krijgen. Ik kijk ongeveer iedere 10 minuten op mijn telefoon alsof ik verwacht opeens wel bereik te hebben ofzo. 2 maanden aan de andere kant van de wereld was prima omdat ik iedere dag even tegen jullie aan kon kletsen, maar nu ik echt tegen mijzelf begin te praten begin ik het vervelend te vinden. Het idee om een dag eerder terug te keren naar de bewoonde wereld is natuurlijk ook al de gedachte gepasseerd maar ik heb mijzelf streng toegesproken. Van eerder teruggaan naar de bewoonde wereld wordt het niet sneller 24januari en tot die tijd maakt het eigenlijk bijzonder weinig uit waar ik precies uithang. Het is hier echt belachelijk mooi dus laat ik in godsnaam wat gaan doen in plaats van dat ik hier ga zitten piepen.
Morgenochtend vroeg sta ik wel weer bij de telefooncel maar nu boswandeling (en een schop onder mijn kont)!
Toen we gisteravond naar bed wilden gaan kwam ik tot de conclusie dat er geen gordijnen in deze cabin zijn. We zullen geen last hebben van glurende buren in ons minihuisje in het bos, maar het is hier zomer en het wordt laat donker en vroeg licht.
Gelukkig had ik ducktape en vuilniszakken. Met 2 vuilniszakken voor het raam geducktaped was de slaapkamer aardedonker om 21.30 en zijn we lekker naar bed gegaan. Is het bedrijf wat ducktape (of eigenlijk Ducttape) maakt beursgenoteerd? Dan koop ik aandelen als ik thuis ben. Dat spul blijft fantastisch en kan gebruikt worden om bijna alle issues op te lossen. BIJNA alle issues zeg ik. Met tape kan ik geen internetaansluiting regelen en ook kan ik niks plakken wat zorgt dat het sneller 24januari wordt.
Om 3 uur was het buiten ook aardedonker (want geen buitenlicht, geen weg met lampen of buren met licht in de buurt) en moest ik natuurlijk piesen.
We hebben hier een "out house" (hoe heet dat in het Nederlands? Zo'n plee buiten waar de poep en pies in een beerput terecht komt). Mij nog een keer omdraaien had geen zin. Ik moest echt piesen dus er zat niks anders op dan de knijpkat op te zoeken, mijn schoenen aan te doen en over een glibberig bospaadje naar de outhouse te glibberen.
Ik ben eigenlijk helemaal niet bangig maar heb nu toch wel gedacht "als dit een horrorfilm was zou ik denken mens hoe kan je zo stom zijn om in je eentje met een kind midden in het bos te gaan zitten".
Dit is geen horrorfilm dus er kwam geen monster in mijn billen bijten en door de metalen rammelende deuren van de outhouse kwam geen eng gezicht of geluid, maar het blijft een mooie horrorfilmsetting.
Ik kon gewoon weer terugglibberen over het bospaadje, terug naar ons huisje waarvan ik de deur open had laten staan (wat horrorfilm-technisch ook niet heel slim is maar de deur heeft helemaal geen slot, dus waarom zou ik hem uberhaubt dicht doen?), terug in bed en lekker verder slapen.
Vanochtend was het goed koud. Zo koud dat we binnen wolkjes konden blazen van onze adem. Uj heb geen thermometer bij mij dus hoe koud het daadwerkelijk was weet ik niet.
De douche waar ik gisteren over schreef werkt niet zo fantastisch als ie er uit ziet. Het was hier vanochtend echt belachelijk koud, waardoor het douchewater wat mij in eerste instantie te warm leek al afgekoeld was voordat ik goed en wel onder de douche stond.
Je moet hier he douchewater eerst met de hand in een resevoir boven de douche pompen, dan de douche open zetten en dan komt het water naar beneden. Daar staat dus geen enkele druk achter alleen zwaartekracht, wat praktisch betekent dat er een suf pisstraaltje uit de douche komt waar ik niet warm of schoon van word. Laat staan dat ik mijn haar zou kunnen wassen. Ik vrees dus dat we niet zo heel erg naar bloemetjes zullen ruiken als we 06 januari in Invercargill aankomen. Gelukkig is er niemand die daar last van heeft en hebben ze daar weer een gewone bewoonde-wereld-douche (en bewoonde-wereld-internet!) (en een bewoonde-wereld-wasmachine, ohnee opfrisser, een echte wasmachine heb ik al heel lang niet gezien)
Vandaag hebben we eigenlijk de hele dag door het bos gelopen. Vanochtend eerst naar het dorp. Behalve de zandweg is er vanaf hier naar het dorp ook een pad wat volgens Ewan "misschien wel te fietsen" is. Het komt uit op de verharde weg bij het dorp. Aan het begin van het pad staat een logootje wat aangeeft dat het niet de bedoeling is dat je er fietst, of zou het een scooter zijn? Als Ewan zegt dat ik er kan fietsen dan neem ik mijn fiets gewoon mee ongeacht wat het bord zegt.
Al snel begreep ik waarom het bord er stond. In het pad zaten allemaal traptreden. Ik heb mijn fiets de eerste paar treden (steeds 2 achter elkaar) op meegenomen en daarbij goed mijn enkel gestoten aan de trapper. [Binnensmonds keihard vloeken] even wachten Devin, mama heeft een beetje au [verder vloeken]
Toen we bij een echte trap van 57 treden (ja, ik heb ze geteld) kwamen was ik er klaar mee en heb ik Devin overtuigd dat we gingen omkeren en de fiets over het zandpad zouden duwen. Ik had geen idee wat er nog komen ging maar geen zin om mijn fiets een hele berg op te tillen en daarbij nog 6 keer mijn enkel te stoten.
Bij het dorp vanuit de telefooncel mijn lief gebeld. Een beetje onhandig met Devin die op alle knopjes van de telefoon probeert te drukken of er vandoor gaat. "mama we gaan" "dag mama, tot ziens" (oei, ik herken mijzelf die Devin mee probeert te krijgen als hij bijv in een autootje bij de supermarkt zit en ik het tijd vind om te gaan) maar wel echt heel leuk om 'm even te horen en te spreken.
Na het telefoontje de fiets weer teruggeduwd over het zandpad en in ons huisje geluncht.
's middags wilde Devin een zandkasteel bouwen en ik wilde zwemmen. Dus met de zandspullen en de zwemspullen weer op pad. We hebben de fiets maar laten staan dit keer en zijn gaan lopen over het pad waar we eerder de fiets niet overheen konden meenemen. Na de trap zat niet veel meer totdat het pad inderdaad op de verharde weg uitkwam. Toen we daar eenmaal liepen,....oh kak portemonnee in mijn stuurtas laten zitten. Dat is misschien niet zo handig. Laten we maar even teruggaan om hem te halen......teruggelopen, portemonnee gehaald en teruggelopen. Er zat nog een bospad voor het pad naar halfmoon bay wat we eerder hadden genomen. Hier stond bij "halfmoon bay 1,5 uur"
Voor iedereen die ooit world of warcradt heeft gespeeld:
Zat er niet ook een halfmoon bay in wow? Het voelt hier sowieso een beetje wow-achtig. Overal heen lopen duurt uren, ik verwacht steeds murlocks op het strand, het wordt tijd dat ik mijn flying mount krijg maar volgens mij ben ik niet de juiste level en waren die dingen sowieso gillend duur, ik sleep de raarste dingen mee in mijn rugzak. (nog net geen murlock eye of huid van het een of ander)
Weer verder voor iedereen:
Devin wilde dat pad graag in en ach, waarom ook niet, we hebben de tijd. Met korte Devin-beentjes kloppen die aangegeven tijden natuurlijk helemaal niet. We hebben ruim 3 uur door het bos gebanjerd waarbij Devin iedere paar stappen dora-dansjes deed, op zoek was naar een leopard of puma en zo'n beetje ieder polletje gras wilde bestuderen.
Toen we eenmaal bij het strand waren was het 6 uur. We hebben er nog wel even gezeten maar werden redelijk snel opgegeten door de zandvliegen. Aangezien we geen vliegenvoer zijn hebben we maar snel boodschappen gedaan voor het avondeten en ben ik in 20 minuten met Devin op mijn rug (die daar bijna in slaap viel) teruggelopen naar onze cabin in het bos.
X
Zoals ik al vreesde zitten we hier op Stewart Island zonder telefoon- of internet verbinding. Het wordt dus wel schrijven maar niet posten en dan als we van de boot af komen een hele rits verhalen achter elkaar posten. Dat is het idee ten minste. Niet afkicken voor mij maar wel voor jullie (nee het leven is niet altijd eerlijk)
De boottocht hier heen viel mij echt alles mee. Die reisziekte pillen werken fantastisch.
Vooraf was ik wel een beetje duizelig en licht in mijn hoofd door die pillen. De golven op zee waren hoog en de boot zag er uit als de fast ferry in Rotterdam. Niet heel groot dus voor een zeeovertocht. Het stormde vanochtend en de boot stuiterde flink over de golven. De helft van de passagiers zag groen en Devin vond het heel erg eng. Het was echt als een soort achtbaan, maar ik had nergens last van en had dus tijd en mogelijkheid om bange Devin te troosten.
In de haven van Stewart Island werden wij opgehaald door Ewan. Hij had er niet op gerekend dat ik de fiets mee zou nemen dus hij was gewoon met de auto. Het karretje pastte wel achterin de auto, en ik ben er achteraan gefietst. De eerst km ging dat prima. Er wordt op het hele eiland een maximum snelheid van max 30 km dat is prima bij te fietsen. Al snel werd de geasfalteerde weg een stoffig zandpad met steentjes en begreep ik waarom Stewart Island in geen enkele fietsgids beschreven staat. Fietsen is hier vrij lastig (om maar niet te zeggen onmogelijk). Ik voel mij dan ook best wel een ei dat ik mijn fiets en karretje heb meegenomen.
Dat werd dus lopen. Gelukkig is het niet heel ver maar wel over een paar flinke heuvels. Na slechts 2km zandpad totdat we bij een ontzettend schattig klein huisje in het bos kwamen.
's middags zijn we nog een keer teruggelopen naar de haven waar ook het enige dorp van het eiland is (oban) met de enige supermarkt.
Bij aankomst hier werd ons wel gewezen op een klein antal restaurants. De Nieuw-Zeelandse quisine lijkt te bestaan uit alles met of zonder jasje in de frituur te donderen. Zeker niet iets wat ik iedere avond wil eten. Misschien komt het later deze week nog
Ik heb net een kopje thee gezet in een gietijzeren ketel op een 2-pits gas fornuis met chinees opschrift. Als het koud wordt mag ik de hout/kolen kachel aan zetten. Ik hoop dat het koud wordt. Heb zin om met vuur te spelen hehe.
Als we willen douchen dan moeten we 1 ketel water koken, er 2 ketels koud water bij doen in een emmer, het water omhoog pompen en dan het dingetje van de douche naar beneden trekken totdat er water uit komt. Fantastisch systeem.
Weer zo'n plek die op de een of andere manier in de tijd is blijven steken. Ik voel mij niet alleen wereldreiziger maar ook tijdreiziger. 100 jaar geleden was er natuurlijk nog geen internet of mobiele telefonie dus de afwezigheid daarvan past wel in het plaatje.
Devin hier gewoon in een onderbroek laten rondlopen totdat hij begrijpt dat dat ding nat wordt als je niet op tijd naar de wc gaat is geen optie. Behalve dat er geen wasmachine is, is ook handwas geen optie. Het water wat hier gebruikt wordt (voor alles: koken, drinken, douchen, wassen, wat dan ook) is opgevangen regenwater. Het heeft al een tijdje niet geregend dus het water is echt echt echt bijna op werd mij op het hart gedrukt.
Ik ben blij dat ik nog een extra pak trainingpants heb gehaald voor vertrek uit Bluff (want echte luiers in maat reus hadden ze niet)
Ik heb afgelopen nacht niet zo goed geslapen doordat het kussen er weer steeds vandoor ging, dus ik ben nu (om half 6 's avonds) al behoorlijk gaar. Ik denk dat ik lekker tegelijk met Dev om 9 uur naar bed ga. Ik kan toch verder niet chatten, mailen, bellen of foto's uploaden wat eigenlijk wel een enorm rustig gevoel geeft.
Morgenochtend wel even de telefooncel opzoeken voor een telefoontje naar mijn lief. Dat blogupdates kunnen wachten wil niet zeggen dat alles kan wachten natuurlijk.
X
Hopelijk hebben jullie je oud en nieuw feestjes allemaal overleefd en zitten jullie zonder kater from hell met alle ledematen, ogen en andere lichaamsdelen nog op hun plaats weer fris en fruitig achter de computer (of liggen jullie met de smartphone in bed uit te kateren)
Hier was oud en nieuw erg rustig. Er was wat vuurwerk in het 'centrum' van het dorp (zeg maar op het dorpsplein). Daar zijn we even kijken. Devin had vanaf 10 uur al voorgeslapen. Na even wakker worden had hij wel zin om mee te gaan naar het vuurwerk.
Omdat mama weer eens niet opschoot zaten we om 12 uur nog op de fiets. Alle boten in de haven lieten om 12 uur tegelijk hun misthoorn horen. Mocht er iemand in de wijde omtrek nog aan het slapen zijn dan was iedereen nu in ieder geval weer goed wakker.
Het vuurwerk was best geinig. Niet heel spectaculair. Ik vond het wel bijzonder dat dat echt het enige vuurwerk was in de omgeving. Niemand liep met zijn eigen strijkers en rotjes te prutsen, want blijkbaar had niemand zijn eigen strijkers en rotjes. Wel was iedereen echt kacheltje lam. Hoe minder er ergens te beleven is, hoe meer de mensen zuipen. Je kan je dus voorstellen hoe interessant Bluff is. Na een half uurtje viel Devin weer in slaap en ben ik met een slapende Devin terug naar het motel gefietst waar ik hem slapend naar boven heb gedragen en slapend in bed heb gelegd. Toen ben ik zelf ook maar naar bed gegaan. De bedden hier blijken maar 1.90m lang te zijn en dat is behoorlijk irritant. Je zou denken: 'dan heb je nog 8 cm over, dus wat klaag je nou', maar zo werkt het niet. Het kussen gaat er op deze manier namelijk steeds vandoor, want dat stomme ding eist voor meer dan de helft op het bed te kunnen liggen om te blijven liggen. Ik heb dus ongeveer 390 keer het kussen van achter het bed vandaan gevist vannacht en daardoor een beetje onrustig geslapen.
Om 7 uur was ik het kussenvissen wel weer zat en ben ik er maar gewoon uit gegaan. Eerst mijn telefoon aan de wifi verbonden en mijn mail maar eens ingeladen. Eigenlijk had ik gisteravond al gemerkt dat de modem het absoluut niet trekt als ik mijn telefoon meer laat doen dan alleen mail inladen, maar toch moest ik het nog een keer proberen. 'want misschien lukt het nu wel'...ofzo ik weet niet precies wat ik dacht. Uiteraard resulteerde het in een modem die dusdanig vast liep dat hij gereset moest worden. Gelukkig weet ik inmiddels waar hij staat dus ben ik maar naar beneden geslopen om de modem te resetten (en heb ik de laptop opgestart, want mijn telefoon en de wifi modem gaan hier echt geen vriendjes worden vrees ik)
Inmiddels was Devin ook wakker. We hebben lekker lui ontbeten en verder nog niet te veel gedaan.Morgen gaan we de boot naar Stewart Island op en om dat te vieren heb ik voor mijzelf een stel echte chemische pillen gekocht. Geen gemberextract natuurgedoe meer voor mij. Ik heb echte chemische pillen nodig. Helaas zijn mijn echte pillen geen vriendjes met mijn allergiepillen, dus vanaf gisteren een nacht geen allergiepillen totdat de reisziektepillen er in kunnen.
Toen ik onder de douche stond vanochtend voelde ik het gebrek aan allergiepillen al en had ik serieus de neiging om shampoo in mijn ogen te smeren,... wat dan ook als de jeuk maar ophoudt. Helaas heb ik alleen babyshampoo (in het kader van het lichtgewicht pakken 1 soort douchegel/shampoo voor Dev en mij samen) en prikt dat voor geen meter. Gelukkig valt het verder mee met de allergieverschijnselen. Zolang ik de drang om mijn ogen er uit te krabben kan onderdrukken gaat het goed. Zelfs de box tissues die ik uit voorzorg had gekocht is nog onaangeroerd.
Toen we tegen 12 uur eindelijk de deur uit wilden begon het te regenen. Ik vreesde dat het weer een dagje binnenhangen zou worden, maar gelukkig was het om half 1 weer droog en konden we alsnog een wandeling in de natuur gaan maken (om de hooikoorts te vieren ja, en omdat hier verder echt niks te doen is.) We zijn eerst naar het lookout point gereden waar ook een parkeerplaats is, en vanaf daar hebben we een wandeltocht naar het echte zuidelijke puntje van het eiland gedaan over een smal zandpad door het bos. Ik had de fiets meegenomen voor het geval Devin op een gegeven moment zou weigeren te lopen want ik had geen idee hoe ver het zou zijn. Aan het begin van het wandelpad stond een bord dat je er net mocht fietsen of brommeren. Ik werd dan ook door sommige wandelaars behoorlijk scheef aangekeken toen ze mij met de fiets zagen lopen. Ja sorry hoor dat ik geen buggy bij mij heb en absoluut geen zin heb om met een kind wat weigert te lopen te moeten zeulen. Ik fiets toch niet!
Ergens halverwege onze wandeltocht kwam er een kerel vanaf de andere kant. 'hey, you aren't Marije are you' uhm yes i am. Ik ken die hele vent niet, waar moet ik hem van kennen? Ken ik hem echt niet? Nee, ik ken hem echt niet. Hoe weet hij dan hoe ik heet? Mijn hoofd ratelde maar ik kon hem echt in geen enkele context plaatsen. Zo beroemd zijn we hier toch ook niet dat iedereen ons bij naam kent? Het is echt belachelijk met hoe veel opties mijn hoofd kan komen in die paar seconden die iemand tussen 2 zinnen laat, en hoe veel van die opties er ook gelijk weer verworpen worden. Ik kwam er niet uit.
Gelukkig werd ik al snel geholpen. Hij bleek de eigenaar van een of ander hotel hier in het dorp wat geen plaats voor ons had. De moeder-peuter-fiets combo is hier toch wel zo vreemd dat we gelijk herkend worden.
Tijdens onze wandeling heeft Devin mij het verschil tussen een oerwoud en een jungle uitgelegd. In een oerwoud zitten krokodillen en in een jungle niet. Dan weten jullie dat ook.
Voordat we aan de wandel gingen had ik een tas met was bij de wasmachine gezet. Er was mij verteld dat ik hier de wasmachine mag gebruiken als ik dat wil. Het lijkt mij eigenlijk wel handig om met schone kleding naar Stewart Island te gaan. De wasmachine was bezet toen we vertrokken, dus ik was van plan om het er wel in te doen wanneer we terug zouden komen. Toen we terugkwamen hing onze was gewoon al te drogen aan de waslijn! Dat is dan wel weer heel erg lief. Het is hier echt alsof we bij iemand's oma of moeder logeren.
Ik ben al een beetje verwend door het feit dat ik al 2 maanden geen huishouden hoef te doen. Niet stofzuigen, niet poetsen en niet strijken bevalt mij prima. Alleen de was blijft mij maar achtervolgen (letterlijk, in het karretje). Nu die ook nog voor mij wordt gedaan heb ik echt vakantie.
Vannacht nog 1 nachtje Bluff in het rare korte bed. Het was eigenlijk het idee dat we hier nadat we van Stewart Island komen nog een nachtje zouden terugkomen, maar dat heb ik gecancelled. Vooraf had ik bedacht dat de kans groot is dat ik hardstikke ziek van de boot af kom en dan geen zin heb om direct naar Invercargill te moeten fietsen. Nu denk ik dat ik liever ziek 35km fiets dan dat ik nog een dag en nacht hier blijf hangen. Ik vrees dat er in onze cabin op Stewart Island helemaal geen telefoon, wifi of ethernet zal zijn. Dan zou dit dus mijn laatste blogupdate tot 6 januari zijn. Mochten jullie de komende 4 dagen niet van mij horen dan zijn we niet verzopen of verdwenen. We zitten gewoon op Stewart Island en komen vanzelf weer terug. Dan kunnen we allemaal gelijk even een beetje afkicken en wennen aan hoe het over 2 maanden zal zijn.
