Vandaag was het werden wij om 10:15 verwacht voor een busritje naar Dunedin om daar een huurauto op te halen. Het was mij totaal onduidelijk of we om 10:15 aanwezig moesten zijn of dat de bus om 10:15 zou vertrekken. Om het zekere voor het onzekere te nemen ben ik maar uitgegaan van 10:15 vertrekken en dus stonden wij om 09:45 bij de iSite vanaf waar de bus zou vertrekken..... de bus die pas om 10:20 verscheen.

De buschauffeur was ongeveer zo assertief als een sok. Hij kwam uit de bus gesjokt met 2 lijstjes, deed het bagageluik van de bus open en ging daar eens rustig in zitten. Iedereen moest in een rij gaan staan en zijn reserveringsnummer opnoemen.Op de lijst met mensen die gereserveerd hadden stonden alleen nummers volgens de Sok, geen namen. Ik had geen reserveringsnummer. Ik heb de reservering gemaakt via de website van de busmaatschappij. Blijkbaar is dat een hele vreemde manier om te reserveren. Toen we heen gingen (van Dunedin naar Invercargill) was het ook al een beetje onhandig dat we geen reserveringsnummer hadden, maar die buschauffeur vond ons blijkbaar zo leuk en schattig dat we toch in mochten stappen en 'ze het bij de busmaatschappij maar moesten uitzoeken'. Meneer de sok vond echter dat we maar even aan de kant moesten gaan staan, dan zou hij eerst de rest van de mensen inchecken. Fijn hoor, sta ik daar met een jengelend kind in de miezerregen.

Toen iedereen verder zijn nummer had opgenoemd en in de bus zat ben ik de Sok maar eens gaan vragen wat we nu gingen doen.

Hij keek mij uitdrukkingsloos aan.

'Zal ik maar even naar de iSite gaan om te vragen of zij ons kunnen helpen?'

'tsja, dat zou misschien wel handig zijn ja' zei de Sok.

'Of wat doen jullie normaal in zo'n geval?'

....weer die uitdrukkingsloze blik...

Toen ik ondersteboven op het lijstje van de Sok keek zag ik mijn naam helemaal bovenaan staan. 'Dat ben ik' wees ik hem aan. Het nummer waarmee ik gereserveerd had was mijn creditcardnummer en daarmee dus ook mijn reserveringsnummer. Dat hadden ze er ook wel even ergens bij mogen zeggen.

'good as gold' zei de Sok, waarna hij heel langzaam achter ons aan de bus in sjokte, plaats nam achter het stuur en na een tijdje ook maar de motor startte en heel langzaam wegreed.

In onze reserveringsmail stond dat we om 12:15 in Dunedin zouden zijn. Ik had het autoverhuurbedrijf gevraagd om ons om die tijd op te pikken van de bushalte. 2 uurtjes voor een rit van ruim 200 km met een bus leek mij wat krap, maar die busmaatschappij rijdt die rit dagelijks, dus zij zullen wel weten hoe laat we op de bestemming zijn lijkt mij.

Om 12:20 waren we pas in Balclutha (ongeveer op de helft). Uiteindelijk waren we pas om 14:15 in Dunedin en om 14:30 bij het verhuurbedrijf. Het verhuurbedrijf is eigenlijk helemaal niet open op zaterdag. De eigenaar was er alleen 'even' omdat ik zo nodig op zaterdag een auto moest huren. Gelukkig was hij er nog om ons onze Nissan Sunny aan te wijzen waarmee wij de komende 3 weken het land gaan doorcrossen.

Devin was al vanaf het moment dat we in Inverargill langs de mac donalds fietsten aan het zeuren om mac donalds, dus daar zijn we eerst maar heen gegaan.

Om half 4 was het toch echt wel weer tijd om terug richting Invercargill te rijden met onze Sunny. Natuurlijk reed ik eerst de verkeerde kant op. Het wegenstelsel van Dunedin zit echt heel vreemd in elkaar en door de bergen daar raak ik verschrikkelijk gedesorienteerd. Toen ik bordjes richting Timaru tegen kwam begreep ik dat ik toch echt de snelweg de andere kant op moest hebben. Gelukkig was die snel gevonden.

Ik keek er niet bepaald naar uit om het hele stuk van Dunedin naar Invercargill weer te moeten rijden. Na de bergen van Dunedin wordt het echt een verschrikkelijk saaie weg.
Toen we al een flink eindje op weg waren bedacht ik mij dat er ook nog een scenic route zou moeten zijn. Op de fiets was ik daar nooit zo'n fan van. Het betekent meestal heel veel onnodige bergen en hier en daar een zandpad, maar de scenic route tussen Dunedin en Invercargill had ik eigenlijk wel willen rijden met de auto. Jammer. Gemiste kans, dacht ik.

Totdat we in Balclutha een bordje naar de scenic route tegen kwamen.

De scenic route ging door de Catlins. Onze campingburen in Dunedin (toen we daar met kerst waren) hadden het er over dat ze na kerst 12 dagen naar de Catlins gingen. Ik dacht dat de Catlins een eilandengroep was ofzo, wist ik veel. Maar het is dus het kustgebied tussen Dunedin en Invercargill.

Het is echt een prachtig gebied. Bijna net zo mooi als Stewart Island, met veel bergen, bos en wandelroutes. Eigenlijk had ik hier wel veel langer willen blijven dan er in een middagje doorheen te scheuren met de auto, maar het is nu wel echt tijd om een keertje door te gaan en niet eeuwig tussen Dunedin en Invercargill te blijven hangen.

De scenic route ging dwars door de bergen en was niet bepaald een snelweg. Op de meeste stukken kon je door de bochten echt niet harder dan 40 rijden. Zelfs niet als je rijdt alsof je de ambitie hebt om professioneel rallycoureur (coureuze??) te worden. Via de normale weg doe je er met de auto iets meer dan 2 uur over. Nu hebben we er zonder stops 5 uur gereden.

Nogmaals het was echt een prach-ti-ge route maar voor Dev was 4 uur in de bus en 5 uur in de auto wel echt te veel op 1 dag.

Toen we na die hele rit bij de supermarkt waren en Devin weer om een treintje zeurde heb ik die maar gekocht om mijn schuldgevoel af te kopen.
De fiets die staat nog steeds bij de iSite, die halen we morgen wel op als we verder gaan naar,...ik weet eigenlijk niet waar. De westkust.

X