Auckland, daar waren we al een tijdje niet geweest
Vanochtend zijn we vertrokken uit Rotorua.
Uiteraard was het vandaag stralend weer. Perfect om al die dingen te doen die ik eerder in Rotorua wilde doen. Helaas was daar nu geen tijd voor. Het was tijd om naar onze zooi in Auckland te gaan. (Omdat de fiets, de campeerspullen en de kleding die ik al vast vooruit had gestuurd per boot naar Nieuw Zeeland voordat we zelf op vakantie gingen 2 weken later dan wat volgens mij de bedoeling was aankwamen had ik extra kleding en rommel meegenomen in het vliegtuig, wat tot gevolg had dat we hier een berg spullen hebben waar niet mee te fietsen is. Daarom hebben we het een en ander: 3 grote weekend-tassen achtergelaten in Auckland voordat we gingen fietsen)
Volgens mij heb ik Rotorua-Auckland vorige keer in minder dan 4 uur gereden. Nu hebben we er bijna 5 uur over gedaan omdat we in Hamilton een hele tijd in een echte file hebben gestaan.
Ik was dit hele concept al bijna vergeten, al die auto's die achter elkaar op de weg stil staan.Lekker wegsmelten in de zon in onze mobiele oven zonder werkende airco. Gelukkig sliep Dev.
Devin had vannacht slecht geslapen dus hij was vanochtend echt niet te genieten. Ik was wel blij dat hij even sliep.
In Auckland aangekomen zijn we toch weer naar de camping gegaan waar onze spullen liggen opgeslagen. De andere camping waar ik eigenlijk heen wilde was helemaal vol, en de rest zit te ver bij de stad vandaan om het praktisch te maken.
Er stond dit keer een andere receptionist dan de paar onvriendelijke receptionisten die er vorige keren dat wij hier waren de receptie beheerden. Ik heb gewoon ingecheckt en hem het hele verhaal laten houden over waar de douches zijn, dat je douchemuntjes nodig hebt (echt de enige camping in heel nieuw zeeland waar je voor het douchen moet betalen en waar je niet gewoon kan douchen tot je een ons weegt), waar de keuken is, dat je pannen moet huren etc.
Toen ik mijn spullen achterliet en er bij vertelde dat het voor meer dan een maand zou zijn kreeg ik te horen dat dat mij wel 3 dollar per dag zou kosten. Erg vervelend. Ik had voor vertrek al contact met iemand van de camping gehad over het eventueel opslaan van mijn spullen bij hun (eigenlijk wat betreft spullen van mij die van de boot zouden komen voordat ik er zou zijn) en daarbij was mij nooit iets over kosten verteld. Ergens kon ik mij ook wel voorstellen dat ze het niet op prijs stelden om maanden op mijn zooi te passen en daar een financiële compensatie voor wilden hebben.
We spraken af dat ik bij terugkomst wel zou betalen omdat ik niet precies wist wanneer dat zou zijn. Eigenlijk was ik gewoon bang dat ik anders bij terugkomst nog een keer zou moeten betalen omdat ik mijzelf geen maanden met een bonnetje van betaling van het opslaan van mijn zooi zag rondfietsen. Dat bonnetje zou vast een keer kwijt raken.
Toen ik de receptionist na zijn hele verhaal vertelde dat we ook nog spullen in de 'luggageroom' hadden deed hij de deur voor ons van het slot en kon ik mjn spullen pakken. Hij zei niks over kosten of betalen dus ik heb er ook niet naar gevraagd.
De hoeveelheid spullen is echt met recht belachelijk te noemen. Ik heb 13 shirts voor mijzelf bij mij (mijn fietsshirts nog niet eens meegeteld), wollen sokken voor mijzelf en 2 paar voor Dev (wat dacht ik in hemelsnaam toen ik weg ging?? Het is hier zomer en er zijn hier zat schapen om wollen sokken te kopen als ik die echt nodig denk te hebben!?!), 3 badmutsen (ok, neemt nauwelijks plaats in maar is toch idioot, 4 zwembrillen en nog meer grote aantallen van dingen waarvan je denkt '1 of 2 zou ook meer dan genoeg zijn'.
Nu is het dus tijd geworden een scheiding aan te brengen tussen wat terug gaat en wat met ons mee gaat. Dev is behoorlijk aan het groeien dus een hoop dingen van Dev kunnen gewoon direct weg.
Terwijl ik de spullen aan het sorteren was lag Devin op bed met zijn fototoestel te spelen(waar ook spelletjes op blijken te zitten) toen ik echt een enorme kakkerlak van 4 cm op de muur achter hem zag. Het liefst zou ik gillend naar buiten rennen maar daar schiet niemand echt iets mee op.'uhm Dev, er zit een beest daar op de muur'
'oh leuk! Een beest' (Dev is doodsbang voor vliegen maar een kakkerlak verdient het commentaar 'oh leuk'.)
Ik had eigenlijk verwacht dat Dev gillend naar buiten zou rennen zodat ik in alle rust het beest kon vangen. Ik heb altijd begrepen dat je kakkerlakken niet moet platslaan omdat de eitjes er dan uit komen en je die overal verspreidt... Of het waar is of niet en of deze kakkerlak uberhaubt eitjes bij zich had heb ik niet onderzocht. Ik heb voorzichtig een glas over de kakkerlak gezet, er een kartonnetje (de kaft van de campinggids) onder geschoven en de kakkerlak mee naar buiten genomen.
Wat ik er mee moest doen wist ik ook zo snel niet, dus ik heb kakkerlak, glas en kartonnetje eerst maar eens een tijdje buiten in de zon gezet. Dan kon ik er over nadenken.
Ik wilde hem eigenlijk meenemen naar de receptie om te klagen, mijn geld terug te vragen en weet ik veel wat...(excuses aan te horen?) maar dat leek mij bij nader inzien toch wel een beetje belachelijk. Het is een camping, op een camping is natuur en in de natuur zitten beestjes. Daar kan de receptie echt helemaal niks aan doen, laat staan geld terug geven of excuses aanbieden.
Ondertussen zat ik nog steeds met en kakkerlak die ik niet kon doodslaan want dan zouden er eitjes overal verspreiden en al mijn spullen binnen no time een huisje zijn voor baby-kakkerlakjes. Als ik kakkerlak, glas en kartonnetje nog lang zo voor de deur zou laten staan zou Dev hem ongetwijfeld per ongeluk omschoppen en de kakkerlak terug naar binnen vluchten en ik wilde hem niet als reis-huisdier meenemen.
De kakkerlak moest in het toilet.
'kom Dev, het beest moet naar de wc'
'oh, hij moet een plasje!'
'nee, we gaan hem door de wc spoelen'
Dev snapte er niks van maar ging toch mee.
Bij de wc vond ik het eigenlijk toch een beetje eng. Wat als de kakkerlak een driedubbele flikflak achteruit zou maken zodra ik het kartonnetje van het glas zou halen en zo op mijn arm zou springen?!? Ik heb het glas met de kakkerlak eerst maar eens een tijdje op de wastafel gezet en mijzelf moed in gesproken. Ik kan hier toch moeilijk op zoek gaan naar iemand die voor mij een kakkerlak door de wc durft te spoelen. Het is een kakkerlak, geen vogelbekdier, het is niet giftig, het bijt niet, het is alleen vies.
Goed, wc bril omhoog, pleeborstel binnen handbereik gezet om de vluchtende kakkerlak alsnog dood te kunnen meppen als hij echt een driedubbele flikflak achteruit zou maken, mijn kakkerlak gepakt (ja, het was inmiddels MIJN kakkerlak geworden), het glas omhoog gehaald, het kartonnetje per ongeluk uit mijn handen in de wc laten vallen en doorgespoeld.
' Dag beest, tot ziens!' riep Devin vrolijk.
...eh ja, beest gaat zwemmen.
Voor de zekerheid heb ik nog maar een keer extra doorgespoeld voordat ik het kartonnetje uit de wc heb gevist en in de prullenbak heb gegooid.
Kakkerlakken komen meestal niet alleen, dus bij alles wat kriebelt, jeukt of ritselt denk ik nu dat het de familie van de kakkerlak is. Hopelijk is hij gewoon van buiten gekomen en was hij hier alleen even het huisje aan het onderzoeken voordat hij weer naar zijn familie buiten ging.... die familie die buiten is en buiten blijft de hele nacht.
Ik ben bang dat ik toch een beetje onrustig slaap vannacht
X
....ik hoor wat! Serieus! Een prullenbak ritselt toch niet uit zichzelf?
zondag in Rotorua
Zoals ik gisteren al zei hebben we de afgelopen dagen te veel stil gezeten en te weinig bewogen. Daardoor word ik vooral echt ontzettend vervelend. Doordat we de spullen toch pas de 18e (is dat woensdag?) Vanaf Auckland kunnen versturen heb ik vandaag een extra relaxdag (of juist beweegdag) in Rotorua ingelast. Het plan voor vandaag was dan ook: bewegen.
Ik had de fiets gisteren al opgebouwd dus we waren klaar om wat te gaan doen.
Devin besloot uit te slapen vanochtend en zo had ik tijd voor een uitgebreid chatgesprek met mijn lief. Ik zal blij zijn als dit soort geklets niet meer via een chat-app hoeft --nog ruim een week. Vooralsnog ben ik wel erg blij met het bestaan van chat-apps. De telefoonverbinding (of het telefoonbereik eigenlijk, met de mobiel) is hier vaak echt heel erg slecht.
Toen we eindelijk op de fiets zaten ging de reis eerst naar de supermarkt voor het nodige picknickspul. Thuis ga ik echt niet vaker dan 1 keer per week naar de supermarkt. Hier iedere dag. Ik kan hier echt onmogelijk voor een hele week bedenken wat er gegeten moet worden aangezien ik niet eens weet waar we de hele week zullen verblijven. Toen we net bij de supermarkt waren begon het te regenen. Fijn. Ik zag mijn hele plan van vandaag wat meer bewegen totaal in het water vallen.
Gelukkig miezerde het nog maar toen we de supermarkt uit kwamen. De pikmik hebben we maar in ons huisje gehouden. Daar was het ten minste droog.
's middags zijn we toch maar op de fiets gestapt richting bos, of weet ik veel waar. We kwamen eerst langs de 'vulkanische speeltuin' (is alleen qua naam vulkanisch, verder niks vulkanisch aan die speeltuin) waar Devin uiteraard uitgebreid wilde spelen. Vooruit dan maar. Het bos zoeken kan later ook nog wel.
Bij de speeltuin was een soort zondagsmarkt met de zelfde soort rommel als wat er op de markt op de binnenrotte wordt verkocht op zondag: rommel waar eigenlijk niemand op zit te wachten of wat in ieder geval niemand heel erg hard nodig heeft maar wat toch wel leuk is om even een rondje langs te lopen: gekleurde windmolentjes, indiaase jurken, handopleggingen, tasjes, dat soort spul.
Niks gekocht.
Daarna alsnog door naar een geothermaal park, een echt wandel-bos kunnen we hier niet vinden. 'goed op het pad blijven he, anders is het gevaarlijk' vertelde ik Dev, terwijl ik zelf midden door een plas (gelukkig koude) modder banjerde.
Kak! (nee modder)
We hebben nog wel wat rondgelopen maar Dev was moe en ik wilde mijn schoenen in de was doen, dus van heel veel wandelen is het vandaag niet gekomen.
Zwemmen in Lake Rotorua zat er ook niet in vandaag. Het waait te hard om Devin in een opblaasbootje te zetten. Niks aan te doen. We kunnen niet alles hebben.
Terug bij het huisje mijn schoenen in de wasmachine gegooid. Ik had geen idee of ze daar tegen zouden kunnen of dat ze er schoon van zouden worden. Mocht het echt niet beter worden dan gaan we morgen toch naar Auckland waar ik nog een paar schoenen heb, en anders zijn er hier altijd wel winkels die schoenen verkopen
Schoenen in de was en ondertussen de fiets maar weer uit elkaar gehaald en in de auto gepropt.
Waarom buurmannen het bijzonder interessant vinden om mij een fiets in een auto te zien stoppen blijft voor mij een groot raadsel. Ook hier weer een buurman die het ontzettend boeiend vond.
Nu er niet heel veel gefietst of gewandeld is zijn we 's avonds nog maar even naar het campingzwembad gegaan. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we stil gaan zitten. Ik heb het hele huisje ondersteboven gekeerd op zoek naar mijn zwembril maar kon hem nergens vinden. Uiteindelijk maar besloten om zonder bril te gaan. Dan maar rode ogen. Het was 7 uur en het zwembad ging om 8 uur dicht. Bij het zwembad aangekomen lag mijn bril al (of nog) op de badrand. Blijkbaar had ik hem daar gisteren laten liggen en hij lag er gewoon nog steeds! Fijn!
Mijn schoenen zijn best ok uit de was gekomen. Ze zijn niet helemaal schoon maar in ieder geval schoner dan ze waren na de modderpoel. Totdat ze droog zijn (wat wel een paar dagen zal duren) loop ik alsnog op mijn slippers rond.
Morgen gaan we naar Auckland. Eigenlijk heb ik geen zin meer om op die camping te verblijven waar mijn spullen liggen opgeslagen. De mensen (zowel de bezoekers als de medewerkers) zijn er onvriendelijk en irritant en de huisjes zijn vrij klein wat mij niet echt de mogelijkheid biedt om rustig een scheiding te maken tussen wat nog verder mee moet op reis, wat teruggestuurd kan worden en wat weggegooid moet worden. Ik vind het eigenlijk wel heel asociaal om alleen mijn spullen op te halen die 1,5 maand bij die andere camping opgeslagen hebben gelegen en daar verder niet te verblijven maar ik denk dat ik dat toch ga doen. Vanavond maar eens kijken of ik ergens iets met wat meer ruimte kan boeken in de buurt van Auckland.
Rotorua
Nee. Hij was gewoon weg.
In paniek naar buiten.....links geen Dev, rechts geen Dev. Na wat rondrennen over de camping vond ik hem in de speeltuin. Achteraf herinner ik mij ook wel dat hij iets gezegd heeft over speeltuin. Ik was er niet helemaal bij met mijn hoofd geloof ik.
Toen ik de was in de machine ging doen sprak ik met Devin af dat hij in de speeltuin bleef en ik ondertussen op zoek ging naar een wasmachine. 'Ja, veel plezier' zei Devin.
'Jij ook veel plezier Dev'.
Het duurde even voordat ik een wasmachine had gevonden die niet bezet was. Toen ik die gevonden had bedacht ik mij dat de broek die ik aan had eigenlijk ook in de wasmachine moest. Daarom eerst teruggelopen naar ons huisje om een andere broek aan te doen en daarna terug naar de wasmachine.
Hm, die sokken die Dev vanochtend in de auto uit deed kunnen er eigenlijk ook wel bij. Terug naar de auto en weer naar de was. Zo was ik wel even bezig met heen en weer lopen.
Toen de was eenmaal draaide ben ik maar weer eens naar de speeltuin gegaan. Geen Dev.....ook op de glijbaan, het springkussen en het klimrek, geen Dev. In ons huisje wederom geen Dev.
Kak.
Wat rondjes gelopen, steeds wijder om de speeltuin en Devin's naam geroepen maar geen enkele reactie. Wat nu? De receptie?
Daar gevraagd of er een klein blond jongetje was gevonden. Nee, dat was er niet. De receptionist was ook verder niet erg behulpzaam. Als er iemand in paniek binnen komt rennen en vertelt dat ze haar kind kwijt is ga je toch op zijn minst helpen zoeken?
Terug naar het huisje. Misschien was hij daar? Neehoor nog steeds heel erg stil om mij heen.
In gedachte zag ik hem al ergens helemaal alleen verdwaald om zijn mama piepen. Ik was al bijna zo ver dat ik de politie wilde bellen en hem als vermist wilde opgeven en ik had een paar kids die met stepjes rond het park reden zo ver gekregen dat ze mij hielpen zoeken naar een jongetje met blonde krullen en een thomas de trein shirt.
Naast de speeltuin was een soort gamehal achtige toestand, net zoiets als waar Devin in zijn pyjama naartoe vertrokken was in Greymouth. En daar zat Dev vrolijk een spelletje wat veel weg had van Duckhunt te spelen.
G-V-D!!!!
Heb ik mij daar zo ontzettend druk over gemaakt dat ik bijna de politie wilde bellen! Dev begreep niks van de paniek maar hij vond het geloof ik wel leuk dat we daarna samen uitgebreid een treinbaan hebben gemaakt.
Ik geloof dat ik ook nu pas begrijp dat mijn ouders in de stress zaten als ik weer eens weg was, veel later thuis kwam dan de afspraak was of 's nachts uit het raam van een vakantiehuisje klom (laat Dev dit niet lezen, ik breng hem nog op ideeën).
Oeps.
Vanochtend regende het inderdaad niet in Napier. Sterker nog, de zon scheen! Dev sliep uit na zijn avontuur van gisteravond dus ik kon rustig een beetje aanrommelen en het vakantiegevoel terugvinden. Dat was de afgelopen dagen een beetje zoek door de lange dagen in de auto.
Na het vakantiegevoel te hebben teruggevonden was het ook hier om 10 uur toch echt tijd om te vertrekken. Vandaag stond er slechts een kort ritje naar Rotorua op het programma. Volgens de routeplanner van mijn telefoon zouden we het in 2 uur en 20 minuten moeten kunnen rijden. Mijn telefoon is er nog steeds niet aan gewend dat ik hier niet met 120 kan doorscheuren, dus het werd alsnog 3 uur en 20 minuten (incl pikmik).
Ergens in de auto heb ik maar weer eens een blikje 'V' open getrokken. (Ik ben lichtelijk caffeïne-verslaafd geloof ik). 'V' komt in verschillende smaken, of eigenlijk kleuren. De blikjes zijn groen, blauw of zwart. Welke kleur welke smaak moet voorstellen staat nergens vermeld. Sanne had het over appel in een comment. Blauw en groen hebben inderdaad ver weg wel iets wat fruit zou kunnen voorstellen. Of blauw nu de appel is of groen is mij nog niet duidelijk. Eigenlijk vind ik de smaak van de blauwe 'V' meer weg hebben van appel dan de groene, maar dat lijkt mij niet logisch. Appels zijn niet blauw.
Hoe dan ook, vandaag had ik zwarte 'V'. Zwart smaakt naar koffie. Wie ooit het concept 'ice-coffee' heeft weten te marketten verdient wat mij betreft echt de nobel prijs voor de marketing. (ja, ja i know)
Koude koffie is namelijk nog smeriger dan warm bier. Warm bier doet nog denken aan festivals, camping, studentenhuis, kraakfeestjes en dat soort dingen. Koude koffie doet denken aan kantoor, stress, zo-druk-dat-je-zelfs-je-koffie-niet-kan-opdrinken, en boven alles HET IS ECHT ONGELOOFLIJK SMERIG!!
Mochten jullie het nog niet geraden hebben dan kan ik jullie bij deze laten weten: De zwarte V was dus echt niet te drinken. Het was wel heel onhandig dat ik nu ruim 100km op de snelweg met een open halve liter smerigheid zat. Snelweg is hier geen rechte snelweg zoals in Nederland maar een bochten en bergen snelweg zonder al te veel plek om te stoppen en de inhoud van dat smerige blik in de berm te lozen. Het is dus een beetje een gedoe om met zo'n open blik te zitten. Gelukkig kwam er na 100 km eindelijk een plek om te stoppen en de viezigheid in de berm te gieten. Onderweg heb ik heel vaak overwogen om gewoon het raampje naar beneden te draaien en het blik ondersteboven uit het raampje te houden, maar om nu zwart-bruine smurrie over de zijkant van mijn witte Nissan Sunny te gieten leek mij ook niet echt mijn meest briljante actie ooit.
Ook zonder energiedrank zijn we levend en wel in Rotorua aangekomen. Misschien is het niet eens zo'n gek idee om eens een beetje af te kicken van die enorme hoeveelheden caffeïne. Toen we Rotorua binnenreden wist ik gelijk weer waarom ik vorige keer eigenlijk wel blij was dat we maar 1 dag hadden om in Rotorua te blijven. Het stinkt hier echt ontzettend naar zwavel! Kak (vrij letterlijk dit keer)!
Ik wist eigenlijk niet zeker of ik nu de zelfde camping had geboekt als vorige keer. Blijkbaar niet. Jammer aan de ene kant want we zitten nu niet pal aan het meer. Wel fijn aan de andere kant, want het stinkt hier op de camping niet.
Van al dat autorijden van de afgelopen dagen word ik echt een beetje vervelend. Ik kan niet zo goed stilzitten en kijk er dan ook enorm naar uit om in Lake Rotorua te gaan zwemmen. Vorige keer dat we hier waren dreef het bootje nog in de zeecontainer op de oceaan dus heb ik alleen een klein stukje gezwommen terwijl Devin op het strand speelde. Nu we het bootje hebben wil ik zeker weten nog verder zwemmen.
Helaas waaide het vandaag vrij hard in Rotorua (met af en toe wat regen) waardoor het niet echt lekker weer was om Devin in een bootje te zetten. In de tussentijd heb ik mijn fiets maar weer even in elkaar gezet. We blijven morgen een dagje in Rotorua dus dat lijkt mij een prima kans om naar het meer te fietsen, daar te zwemmen en nog wat rond te fietsen.
Ik overweeg om het kinderzitje van de fiets hier te laten als ik de fiets terugstuur naar huis. Fietsen kunnen hier vrij makkelijk gehuurd worden, maar kinderzitjes hebben ze echt nergens. Als ik het zitje hier hou kan ik altijd nog dagjes gaan fietsen op een huurfiets met Dev achterop.
X
Napier - everywhere you go, always take the weather with you
Het is al een paar dagen het zelfde liedje. Als we 's ochtends wakker worden regent het, maar na een uurtje rijden ben ik op zoek naar mijn zonnebril en vraag ik mij af waarom ik geen auto met werkende airconditioning heb weten te huren.
Zo ook vanochtend in Wellington: het kwam met bakken uit de hemel.
Maar eerst even terug naar gisteravond:
Het rijden vanaf de boot ging niet zo soepel. Hoewel de routeplanner op mijn telefoon mij vertelde welke kant ik op moest, en ik eigenlijk alleen maar de borden naar 'Lower Hutt' hoefde te volgen bleek dit een ontzettend ingewikkelde opgave met een fuzzy hoofd van de zeeziektepillen.
Ook was het in Wellington om kwart over 9 al zo goed als donker. Het is duidelijk te merken dat we weer dichter richting evenaar gaan. Vorige week op Stewart Island was het om 10 uur nog licht.
Ik reed alle kanten op behalve de juiste en heb een flink aantal U-turns moeten maken totdat ik toch eindelijk de oprit naar van de snelweg had gevonden.
Ook invoegen op de snelweg ging niet lekker. Ik reed op de oprit en er zat iemand naast mij. Normaal rij je dan even wat minder hard, en voeg je er achter in. ..nu niet. Bij het einde van de oprit reed ik nog steeds naast die andere auto. 'Goh, wat nu?' dacht ik nog..... toen nog maar even plankgas gegeven (wat niet zo heel veel effect heeft bij een Nissan sunny) En terwijl die andere auto flink toeterde half over de vluchtstrook alsnog ingevoegd.
Op de camping moesten we de 'late check-in procedure' volgen:
Een code die ik per mail had gekregen invoeren in een kluis, waar een sleutel, een kaart en een code voor de slagboom in zaten. De code voor de slagboom begon met een 6. Met mijn fuzzy hoofd heb ik wel 10 keer een 9 ingetoetst in plaats van een 6 voordat ik doorhad dat er daadwerkelijk een verschil is tussen het ene bolletje met een staartje en het andere bolletje met een staartje.
Gelukkig is Picton (de eerste stad na de ferry op het zuider eiland) klein en overzichtelijk en hoef ik de volgende keer dat we in Wellington van de boot komen niet zelf te rijden.
Na een douche en een redelijk aantal uren slaap voelde ik mij weer frisser en fruitiger. Tijd om de bende weer in te pakken en in de auto te stappen. Wellington bleek ook zonder zeeziekte pillen een redelijke uitdaging qua bewegwijziging. Het is er druk, de wegen zijn smal en de borden die aangeven waar je heen moet zijn vaag of niet aanwezig.
Na nog een redelijk aantal U-turns, gefrustreerde mede-weggebruikers en getoeter waren we dan toch eindelijk weer op weg: richting Napier.
Het eerste stuk ging over de bergen. Het stormt vandaag met flinke rukwinden, plensbuien en hagel. Niet mijn favoriete weer om mee over de bergen te rijden. Ik was al bang dat de geschatte tijd voor de rit eerder zou uitpakken als iets richting 10 uur in plaats van 5 uur. We reden het grootste gedeelte van de tijd niet harder dan 50 kilometer per uur.
Gelukkig klaarde het weer redelijk op en waren we al snel in Dankeville waar we maar eens een behoorlijke lunch hebben gehaald bij de supermarkt. We hadden honger, want door het slechte weer hadden we niet gepicknickt.
Toen we uit de supermarkt kwamen zei Devin al 'het regent'.
'ja, het regende net he?' zei ik, denkende dat hij het over de plens-buien van eerder op de dag had. Maar nee, daar waren de donkere wolken weer. En nog voordat we in de auto zaten stortregende het weer.
De weg naar Napier was gelukkig redelijk vlak, maar dan nog moest ik het stuur met 2 handen volhouden en had ik het grootste gedeelte van de tijd het gevoel dat we meededen aan het wk-zwemmen voor auto's.
Om half 4 waren we dan toch bij de camping in Napier. Gelukkig hadden we er geen 10 uur over gedaan zoals ik bij vertrek vreesde. De camping was weer eens zo vol dat er alleen een hele dure unit met eigen keuken en badkamer beschikbaar was en de unit ook nog eens niet klaar was tot kwart over 4. Dat laatste hoorde ik pas toen ik al betaald had. Anders had ik zeker weten nog wat van de prijs afgedongen (is dat de voltooid verleden tijd van afdingen?? afgedingd klinkt ook niet)
Gezien het feit dat we ons huisje nog niet in konden zijn we eerst de stad maar in gegaan waar we in het nationaal aquarium haaien hebben bekeken, ijs hebben gegeten aan het strand en in de speeltuin hebben gespeeld (Dev) en ik met de laptop op schoot in de speeltuin zit (tikt toch wat makkelijker dan mijn telefoon) Eigenlijk is het dus wel prima dat we ons huisje nog niet in kunnen.
En wat is de weersvoorspelling voor morgen in Napier? Geen regen geloof ik. Zouden we die donkere wolk dan eindelijk afgeschud hebben?
terug naar het noorder eiland
Groetjes vanaf de Interislander ferry naar het noordereiland!
Ik zit hier met een zeeziektepil waar ik behoorlijk fuzzy van word achter de kiezen te schrijven. Lees alles dus een beetje met dubbele tong vandaag en je krijgt ongeveer een indruk van hoe dit zou moeten klinken.
Vanochtend werd ik wakker van een bulderend geluid. Het klonk een beetje als de zee maar dan harder. Ik had geen idee wat het zou kunnen zijn. Na een tijdje drong het tot mij door: het stortregende. Geen ontbijt op het strand vandaag dus. Jammer.
Dan maar rustig inpakken en ontbijten in ons huisje.
Devin wilde graag melk. In de algemene campingkeuken zaten echt enorme vliegen. Net zo groot als 10 dikke nederlandse bromvliegen op elkaar geplakt. Wat dit voor een vreemde mutanten waren weet ik niet. Eigenlijk vond ik het behoorlijk angstaanjagend zo op de vroege morgen.Volgens mij beten of steken ze niet maar ze waren gewoon groot. Snel weg nadat ik de melk voor Devin had gepak. Brr enge mutant-vliegen.
Nadat ik gedoucht was was Devin opeens weg. Voor het douchen had hij al aangegeven dat hij naar de games ruimte wil (ruimte met spelcomputers met een stuurtje en een pool-tafel). Even daar gekeken en ja hoor, daar zat Dev in zijn pyjama en op zijn blote voeten.
Het is wel grappig om te zien hoe veel mensen zichzelf helemaal in plastic hullen als ze alleen even een klein stukje over de camping moeten lopen. Als je de hele dag naar buiten moet dan snap ik het. Anders is het wat mij betreft een beetje overdreven. Wel grappig dat Devin er gewoon in zijn pyjama en op zijn bote voeten tussendoor loopt.
Om 10 uur zaten we met de ruitenwissers hard aan weer in de auto voor weer nog een dag op de weg. Net als gisteren was het na een uur totaal opgeklaard en was ik op zoek naar mijn zonnebril omdat ik heel raar met mijn ogen zat te knijpen achter het stuur.
Al snel waren de bergen echt voorbij en reden we door Blenheim. Heel raar om hier nu met de auto te rijden terwijl ik hier een maand geleden fietste. Ik heb er nog even aan gedacht om langs te gaan bij Shane die ons vorige maand over de berg heen hielp en zei dat we op de terugweg toch vooral moesten komen camperen bij hem en zijn motorhome. Na wat boodschappen en wat eten waren we eigenlijk al wel redelijk aan de late kant, dus ik heb een bezoekje aan Shane maar laten zitten en ben gelijk doorgereden naar Picton. Ik kan mij van de heenweg helemaal niet herinneren dat Picton-Blenheim gelijk een bergweg was. Straks even terug zoeken wat ik daar over geschreven heb. Het is echt nog wel een heel mooi stukje.
Een half uur voor de uiterlijke inchecktijd stonden we dan toch in de rij voor de vehicle checkin van de ferry naar Wellington. Het schoot niet op en ik zat mij behoorlijk op te vreten. Opeens begon de rij te rijden en konden we zo doorrijden naar weer een andere rij waar we nog bijna een uur in hebben staan wachten totdat we de boot op konden rijden.
In de rij heb ik maar een pil tegen zeeziekte naar binnen gewerkt. Ze moeten minimaal een uur van te voren worden geslikt, dus hoewel ik liever niet rij met zo'n ding op heb ik echt geen andere keuze.
Terwijl we in de rij stonden te wachten kwam er een biosecurity agent langs. Blijkbaar zijn ze hier niet totaal overstressed over dingen die van buiten Nieuw-Zeeland in komen, maar ook van het zuider eiland naar het noordereiland is een potentieel risico in het ogen van de biosecurity agent. Hij wilde weten of ik ook materiaal bij mij had wat in contact was geweest met buitenwater. Ik besloot om maar gewoon eerljk te zijn en hem te vertellen dat ik een opblaasbaar bootje bij mij had. Hierop moest ik de kofferbak open maken om het bootje te laten zien. Het bootje was nog nattig en zat vol met zand. Dat zag de biosecurity officer natuurlijk ook. Hierop kreeg ik een mini-zakje shampoo waar ik het bootje dan 1 minuut lang mee zou moeten schoonmaken zodra we bij onze volgende accommodatie zijn. Het moet dan wel op het gras worden schoongemaakt en mag niet in de put terecht komen. Of ik het ook in de douche mocht schoonmaken was blijkbaar een moeilijke vraag maar nadat de biosecurity officer er evn over had nagedacht dacht hij dat het wel mocht.
Ik vraag mij af hoe veel mensen daadwerkelijk hun hele boot schoon krijgen met zo'n minizakje en hoe veel van wat er dan ook van af zou kunnen komen wordt uitgefilterd door gras en niet in het buitenwater van het noorder eiland terecht komt.
Inmiddels ben ik al weer druk aan het communiceren met het bedrijf wat onze spullen terug naar Nederland gaat verschepen. Ze hebben daar echt geen verstand van verkoop of communicatie. Toen ik mijn spullen hierheen verstuurde was het echt ontzettend lastig om uit ze te krijgen wat ik van wie moest hebben qua stempels en dokumenten. En op welke dag ik waar moest zijn met welke dokument om op welke manier mijn spullen te pakken te krijgen.
Nu is het andersom weer ontzettend lastig om duidelijk te krijgen op welke dag ik mijn spullen kan wegbrengen, welke dokumenten ik nodig heb en vooral hoe ik aan dozen kom.
Toen ik mijn spul verstuurde vanaf Nederland had het bedrijf waar ik mijn spullen heen bracht in ieder geval dozen waar ik mijn zooi in kon doen. Ze keken mij wel heel raar aan toen ik daar ter plekke mijn fiets en mijn karretje uit elkaar ging halen en in die dozen deed, maar het kon in ieder geval. Hier hebben ze geen dozen. Ik moet voor mijn eigen verpakking zorgen.
Het plan de campagne is om naar een fietsenwinkel te gaan, daar 3 fietsendozen op te halen om zo 6 wanden voor 1 grote doos te hebben. Rol ducktape en ik maak er 1 grote doos van waar niet alleen mijn fiets maar alle rommel die ik wil versturen in past. Ik heb namelijk geen idee waar ik hier een grote doos vandaan zou moeten halen voor de rest van mijn spullen.
Ook willen ze mijn spullen pas de 18e hebben terwijl ik ze eigenlijk de 16e of de 17e al zou willen wegbrengen zodat ik daarna weer naar Christchurch kan rijden. Het betekent wel dat we ergens de komende dagen een dag rust (of juist beweging!!) kunnen nemen. Daar zijn we allebei echt ontzettend aan toe.
Inmiddels is mijn hoofd wel weer wat minder fuzzy. Hopelijk kan ik straks weer min of meer normaal rijden naar de camping in Wellington. ...nog een uur. ik denk dat ik het maar probeer uit te houden zonder nog zo'n pil
X
Greymouth
Groeten uit Greymouth!
Ik ben goed gaar van het rijden. We hebben een tabel die reistijden en afstanden aangeeft. Die tabel geeft 9,5 uur aan voor het stuk wat wij vandaag in 8 uur hebben gereden. Tot nu toe was de tabel (die onderdeel is van een kaartenboek) behoorlijk accuraat.
Wat daar gebeurd is?
Ik geloof dat mijn rechter voet een stuk zwaarder is dan mijn linker voet, en ik de grenzen van wat je met een Nissan Sunny kan een beetje heb onderzocht.
Laat ik dit zeggen: als ik ooit Parijs - Dakar ga rijden doe ik dat niet in een Nissan Sunny. (overigens heb ik geen hele serieuze plannen in die richting, maar het zou leuk zijn als het er ooit nog eens van zou komen. Kan ik weer blogjes schrijven en vertellen waar ik uithang)
Vanochtend vertrokken uit Wanaka Het einddoel van vandaag was bij vertrek nog niet duidelijk. We gingen de bergen in. Ik had met mijzelf afgesproken dat we, als we voor 2 uur 's middags voorbij Franz Josef zouden zijn door zouden rijden naar Greymouth. Als we na 2 uur 's middags in Franz Josef zouden aankomen dan zouden we daar blijven en morgen doorrijden naar Greymouth.
Dit is het stuk (Wanaka - Greymouth) is de reden waarom ik uberhaubt een auto heb gehuurd voor de westkust. De afstanden zijn lang, de bergen hoog en volgens de kaart zit er vrijwel geen enkele accomodatiemogelijkheid tussen Wanaka en Haast. Ik zag het niet gebeuren op de fiets. Zelfs niet als ik genoeg tijd zou hebben en niet even heen en weer naar Auckland zou gaan. Ik weet niet meer of ik dat hier verteld heb, maar dat is waar we op dit moment mee bezig zijn: even hen en weer naar Auckland om de fiets op transport te zetten en de spullen die we daar hebben opgeslagen op te halen.
De dag begon met een enorme hoeveelheid caffeïne. Ik had weer eens uitermate slecht geslapen. Het was vannacht zo warm dat ik niet in slaap kon komen. Ook niet met alleen een laken. Toen ik eenmaal sliep werd Dev wakker omdat er een treintje uit bed was gevallen (hij wil persee met al zijn treintjes in bed slapen). Hij kreeg het treintje zelf niet te pakken dus ik kon midden in de nacht zijn bed verschuiven om het treintje er achter vandaan te vissen. Toen was owltowel kwijt,.......(terug in bed, poging tot slapen)
... wilde hij melk drinken, ,.......(terug in bed, poging tot slapen)
...... zat er een mug,.... mug dood,.......(terug in bed, poging tot slapen)
kon ik zelf niet meer slapen van het geluid van de koelkast,...........( poging tot slapen)
heb ik de koelkast maar helemaal uitgezet, ,.......(terug in bed, poging tot slapen)
bedacht ik mij dat ik misschien beter allergiemedicijnen kon innemen omdat het toch nog een extra dag zou duren voordat we op de ferry gingen....(terug in bed, poging tot slapen)
....was het inmiddels half 6, ...(terug in bed, in slaap gevallen)
ging de wekker om 8 uur.
Oei, 3,5 uur slaap is wel heel weinig. Zo doende dus eerst maar het verzadigingspunt van oploskoffie opgezocht. Dat blijkt bijzonder hoog te liggen en te resulteren in een soort warm asfalt wat heel vies is maar waar je wel wakker van wordt.
De bende ingepakt en daar gingen we: de bergen in. Helaas kwamen we steeds mensen voor ons tegen die het heel leuk leken te vinden om heel rustig te rijden (vergeten te tanken zeker?) En was het aantal mogelijkheden om in te halen enorm beperkt. Gelukkig kwamen we al snel achter iemand te rijden die ook nog meer te doen leek te hebben vandaag of net als wij nog een aanzienlijke afstand wilde afleggen. Eigenlijk is auto rijden op een 2 baans weg in de bergen best vergelijkbaar met zwemmen in de 'snelle' baan. Als je met meer bent die op willen schieten gaat de rest sneller opzij.
Net als met zwemmen zijn er ook op de 2 baans weg in de bergen mensen die echt niet door lijken te hebben dat ze de hele boel aan het ophouden zijn en vrolijk met een camper op allebei de weghelften gaan rijden als er eindelijk eens geen tegenliggers zijn en er mogelijkheid tot inhalen zou zijn... fijn hoor.
Al snel begon ik behoorlijk gaar te worden dus maar een halve liter 'V'(caffeïnedrank die iets beter weg te krijgen is dan red bull) open getrokken. Het voelt een beetje alsof ik een blik bier zit te drinken in de auto zo met zo'n halve liter blik. Beetje raar idee.
Voort maar weer: bocht naar links, bocht naar rechts, omhoog, bergversnelling, nog verder omhoog, gaat lekker... heel erg hard ook. Bochten met een adviessnelheid van 55 kunnen ook best met 75 en,....holy f*ck er komt een camper echt recht op mij af op mijn weghelft. Vol op de rem en op de claxon. Bizar hoe veel dingen er door je hoofd gaan in een paar seconden. Ik kan nergens heen. Stuur ik naar links dan rij ik de bergwand naast ons in, stuur ik naar rechts dan donderen we zelf van de berg af. In gedachte stonden we al tegen de bergwand. Gelukkig stuurde de camper net op tijd terug naar zijn eigen weghelft. Heel vervelend om mij te realiseren dat het al dan niet veilig verlopen van mijn reis niet alleen in mijn handen ligt. Ik geloof graag dat ik wel eens iets harder rij dan er op de borden staat aangegeven maar dat wel veilig doe.
Ergens op een parkeerplaats maar even de hardslag laten zakken, en tot de conclusie gekomen dat er echt zo veel zandvliegen zaten dat dit het comfort niet ten goede kwam.
Door maar weer. Wel goed irritant dat ik nu weer al die mensen moest inhalen die ik eerder ook al had ingehaald. (je zou kunnen concluderen dat het netto resultaat van al dat gescheur eigenlijk 0 is, maar daar wil ik niet aan)
Om kwart voor 2 waren we in Franz Josef, het regende en er leek niks te beleven. Ik voelde mij niet heel erg ok. Of het de koffie, de 'V' of de bergen waren weet ik niet. Het lijkt wel alsof ik hier ook wagenziek word als ik zelf rij. Bij het tankstation maar even getankt, ik ga niet nog een keer bijna zonder benzine komen te staan en dat constante optrekken en gasgeven zorgt er voor dat de benzine heel hard gaat hoewel het groene 'eco' lampje op het dashboard regelmatig brandt. Die sunny is, zoals ik al eerder zei, niet helemaal ok. 140 rijden lijkt mij niet ecologisch dan wel economisch verantwoord (ik weet niet precies wat het 'eco' lampje aan probeert te geven). Maar het is toch leuk dat hij mij met een vrolijk groen lampje aanmoedigt dit te blijven doen.
Uiteindelijk in Franz Josef besloten om door te rijden. Mijn telefoon dacht dat ik het resterende stuk in nog 2 uur zou kunnen rijden. Niet piepen dus maar doorrijden, dan heb ik het maar gehad.
Helaas had dit stuk nog minder mogelijkheid tot inhalen en nog meer dagjesmensen die heeeel ruuuuustig wilden rijden. (of was ik na nog 2 blikjes red bull inmiddels zo opgefokt dat iedereen die geen 140 reed waar het kon mij op mijn zenuwen werkte??)
Na nog wat bergen kwamen we op een rechte weg die al snel naar Greymouth leidde.
Vanaf hier heb ik voor morgen aan het einde van de dag de ferry naar Wellington geboekt en een huisje op de camping in Wellington. Morgen wordt dus weer een lange dag, maar morgenochtend ontbijten we hier in Greymouth eerst op het strand. Tussen al het autorijden door moeten we natuurlijk wel leuke, gekke en avontuurlijke dingen blijven doen.
X
Wanaka
Milford Sound
Vandaag ging de reis naar Milford Sound.......en terug.
Om precies 10 uur waren we uitgecheckt en gingen we op weg. Er ging een sloot koffie mee want doordat ik had niet zo heel veel geslapen.
Met een gewone grote mok koffie (dus geen thermomok met deksel) rijden blijkt hier toch wat lastiger dan in Nederland. De weg was smal, hobbelig en bochtig waardoor niet alle koffie in mijn mond is beland. Het is maar goed dat ik wat zwarts aan heb.
De weg van Te Anau naar Milford Sound is echt prachtig en heel leuk om te rijden. Er wordt heel veel geadverteerd voor bussen naar Te Anau, maar zelf rijden is een absolute aanrader. Het begint met bruine velden, maar al snel rij je door de bossen en bergen zo hoog dat je totaal het perspectief verliest van je eigen positie ten opzichte van de berg. Gaan we omhoog, naar beneden of zitten we misschien ondersteboven tegen de berg aan geplakt? Als iemand mij dat laatste had verteld had ik het zonder een moment te twijfelen geloofd.
Helaas heb ik nauwelijks foto's kunnen maken. Op de smalle weg moest echt gestuurd worden, dus handjes aan het stuur en niet gaan zitten prutsen met de telefoon (gelukkig was er geen telefoonbereik dus iedere verleiding om de mail in te laden via een inbelverbinding werd in de kiem gesmoord.)
Gelukkig heb ik goeie hoop hier over een paar weken nog een keer heen te mogen rijden dus dan nog een herkansing wat betreft de foto's.
Tijdens onze pikmik werden we redelijk opgegeten door de zandvliegen die dachten dat wij de picknick waren. Driftig smeren met het natuurlijke spulletje tegen zandvliegen en muggen (goodbye sandflie) hielp maar matig. Ik hield er wel hele vette handen aan over wat het sturen door de bergen daarna tot een ware uitdaging maakte. De volgende keer dat ik langs een apotheek kom koop ik een flinke spuitbus deet. So much for natuurlijke middeltjes. Tot die conclusie was ik ook al gekomen wat betreft de pillen tegen zeeziekte. Ik ben een beetje hardleers geloof ik.
Milford Sound was echt prachtig maar wel heel erg toeristisch. Ik wilde eigenlijk heel graag zwemmen daar, maar daar was de mogelijkheid niet toe. De eerste 300 meter waren echt te ondiep om te zwemmen en daarna zit je eigenlijk gelijk in het vaarwater van de rondvaartboten. Jammer maar weinig aan te doen.
Vandaag ook geen rondvaart gemaakt. Het waait best hard, dus een zeeziektepil lijkt mij geen overbodige luxe als ik op een boot zou gaan zitten. Na een zeeziektepil durf ik eigenlijk deze bergweg niet terug te rijden. Op zich gaat autorijden nog wel na zo'n pil maar ik merk wel dat ik er een beetje licht in mijn hoofd van word. Het is een beetje zoals rijden na 5 bier. Het kan wel maar het gaat net wat minder soepel dan normaal.
In plaats van varen hebben we nu een stuk gewandeld, daar geluncht en toen zijn we weer terug gereden naar Te Anau. In Milford Sound is weinig accommodatie, tenzij je wil kamperen tussen de zandvliegen en de enige weg er vandaan is via Te Anau.
Volgens mij is de kilometerteller van deze Sunny niet helemaal ok. Ik reed gewoon lekker relaxed 100km/h, eventjes niet de rallycoureur in spee uit te hangen. Toen werden we gewoon ingehaald door 2 bussen!! Bussen mogen hier ook 100, maar volgens mij reed ik echt niet zo langzaam dat ze mij moesten inhalen. Misschien zat ik wel een heel klein beetje te dromen. Maar dan nog....ingehaald worden door bussen....oef.
Terug in Te Anau zijn we ingecheckt bij een andere camping. De camping van gisteren had alleen hele dure motelkamers beschikbaar, en dan niet eens de zelfde waardoor we de spullen in de motelkamer zouden kunnen laten en zelf lekker lui zouden kunnen doen.
Toen we wilden inchecken was ik opeens mijn telefoon kwijt. Dikke paniek. Lag hij nog in Milford Sound? Bij de supermarkt? Weg? Op het dak van de auto laten liggen toen ik Dev in de gordel deed? De hele auto binnenstebuiten keren is nou niet echt iets waar ik naar uitkijk. De auto zit vol met allerlei losse zooi. Fietsonderdelen, karretjesonderdelen, tassen, een half opgeblazen boot. Het ligt allemaal een beetje door elkaar op dit moment.
Vanuit de telefooncel heb ik mijn telefoonkaart op weten te laden en mijzelf gebeld.....mijn telefoon rinkelde in het vakje in de deur van de auto. Paniek voorbij.
Vroeger, toen de guldens nog van hout waren wist ik echt iedereen's telefoonnummer uit mijn hoofd. Nu weet ik alleen het nummer van mijn moeder. Behoorlijk onhandig voor als mijn telefoon echt weg zou zijn. Tevens zouden mijn wekker, agenda, email en facebook unit, het ding waarmee ik de meeste blogupdates schrijf en waar echt het allerliefste smsje ooit in opgeslagen staat weg zijn. Niet kwijt raken dus.
X