So long and thanks for all the (deep fried) fish

Inmiddels zijn we al weer een aantal dagen thuis, dus wordt het toch echt tijd om hier een afrondend stukje te schrijven.

Zoals jullie misschien nog weten zijn we op de heenweg naar Auckland gevlogen met een tussenstop van een paar nachten in Dubai en een paar nachten in Melbourne. Het resultaat was dat we eigenlijk drie keer een jetlag aan het verwerken waren. Ik hoorde van verschillende mensen in Nieuw Zeeland dat het hele stuk in één keer vliegen zelfs met kleine kinderen eigenlijk best te doen was en dat de jetlag daardoor een stuk minder heftig was. Op de terugweg hebben we dat dus geprobeerd.
We vlogen op 9 februari en waren op 7 februari al naar Auckland gereden om rustig de chaos die zich opgehoopt had in onze Nissan Sunny te kunnen organiseren en inpakken. Ik ben nog steeds totaal flabbergasted door de hoeveelheid zooi die ik steeds om mij heen weet te verzamelen. Als de dingen thuis gewoon min of meer een eigen plaats hebben valt het niet zo op, maar als je alles met je mee zeult dan wordt het toch wel echt verbazingwekkend hoe veel spullen die eigenlijk niet heel erg noodzakelijk zijn ik steeds weer bij elkaar scharrel. In Auckland zijn onder andere de volgende dingen achtergebleven: een slaapzak, een opblaasbare boot, bedlakens, een pomp voor de boot, pannen, een fietsreparatiesetje, een enorme berg eten, een tas met speelgoed,.... voor mijn gevoel nog veel meer maar ik weet echt niet meer wat.

Helaas konden we onze reisplanningen niet meer zo omgooien dat we met z'n drieën met de zelfde vluchten mee konden. Donderdagochtend hebben we dus eerst Arnout naar het vliegveld gebracht en hebben toen zelf nog een dagje in Auckland rondgehangen totdat onze eigen vlucht 's avonds om haf zeven vertrok.

We hadden (en hebben) er goed de balen van dat het verhuurbedrijf (Jucy) niet bereid is ons iets terug te geven van het huurbedrag van de Sunny nu we de auto 2 weken eerder hebben teruggebracht. Ik was eigenlijk van plan om de Sunny te houden tot aan onze originele terugreisdatum. Toen ik die datum heb gewijzigd heb ik ook gelijk het verhuurbedrijf gemaild om ze uit te leggen dat ik mijn vakantie eerder dan gepland ging afbreken en daardoor ook de auto 2 weken eerder wilde terugbrengen. Hoewel er in de verhuurvoorwaarden staat dat je geen geld terug krijgt als je de auto eerder terug brengt vind ik het toch behoorlijk sneu dat we ook bij 2 weken eerder terug brengen en dit vooraf melden helemaal niks terug krijgen. Ik snap dat ze geen zin hebben om van alles te verrekenen als je een auto een paar dagen eerder terug brengt, maar bij 2 weken eerder kunnen ze er toch iets van maken in de richting van 1 week terug krijgen ofzo?
Ik vind dat ik recht heb op iets van restitutie omdat ik ook van te voren nog eens heb gemeld dat ik de auto eerder terug zou brengen. Ze wisten dus dat de auto terug zou komen en konden hem al gewoon inplannen voor een andere huurder.
Ik was behoorlijk pissig over de starre houding van het verhuurbedrijf en wilde eigenlijk een of andere kinderachtige actie ondernemen als de sleutels van de auto verstoppen en ze pas aan het einde van de verhuurtermijn vertellen waar ze zijn, of garnalen in de luchtinlaat van de blower stoppen zodat de auto echt ontzettend gaat stinken en totaal onverhuurbaar wordt.
Omdat ik vlak voor vertrek toch nog wel wat stress had om een en ander ingepakt en weg te krijgen, en omdat ik het toch ook wel een beetje kinderachtig vind om met stinkende garnalen te gaan prutsen omdat ik mijn zin niet krijg heb ik het er maar bij laten zitten. Desalniettemin hier toch de boodschap dat Jucy misschien niet het beste autoverhuurbedrijf van Nieuw Zeeland is. Het ziet er op de website erg goedkoop uit en daardoor aantrekkelijk voor langere huurperiodes. De verzekering wordt niet meegerekend in de prijs waarmee geadverteerd wordt. Inclusief verzekering kom je uit op een vergelijkbare prijs met andere verhuurbedrijven van grote wereldwijde ketens. Jucy doet populair in hun website en communicatie, maar als het er op aankomt zijn ze eigenlijk verschrikkelijk star. Jammer.

Na het terugbrengen van de auto was het al heel snel tijd om zelf op het vliegtuig te stappen. Bij het vliegveld aangekomen bleek er echt een enorme rij bij de incheckbalie te staan. Kak! Er kwam al snel een dame van de luchtvaartmaatschappij naar ons toe die zei dat we door mochten lopen naar de 'special assistance' balie. Ze vond dat ik niet in de rij hoefde te staan met een peuter. Fijn!
Vlak voor vertrek merkte ik dat Devin's achternaam niet klopte op onze ticket. Op de heenweg bleek dat ook zo geweest te zijn. Omdat we al een deel van onze ticket (de heenreis) gebruikt hadden kon de naam niet meer gewijzigd worden. Ik zat er best wel een beetje over in de stress. Wat als Devin niet mee zou mogen op deze ticket? Wat als ik een hele nieuwe ticket zou moeten kopen? Wat als we daardoor onze vlucht zouden missen en ik ook een nieuwe ticket voor mijzelf zou moeten kopen? Deze reis heeft mijn spaarrekening tot minimale grote doen slinken, dus geld voor 2 nieuwe tickets heb ik eigenlijk niet meer.
De baliemedewerkster in Auckland merkte op dat er iets niet klopte en ik vreesde het ergste, maar nadat ik had uitgelegd dat ik het pas na de heenreis had gezien en dat ik het niet meer kon veranderen en zij even met haar supervisor had gebeld was het ok en kregen we gelijk boarding passes voor al onze vluchten in handen.
Verder is het nergens iemand opgevallen dat er een letter in Devin's naam miste (paspoort en boarding pass worden dus ook niet zo ontzettend goed met elkaar vergeleken.)

Al snel zaten we in het vliegtuig om eerst 3 uur naar Melbourne te vliegen, toen 13,5 uur naar Dubai te vliegen en vanaf daar in bijna 7 uur naar Amsterdam. Het was een behoorlijke uitputtingsslag. 23,5 uur je benen niet normaal kunnen strekken en niet kunnen slapen omdat je zo idioot rechtop zit is echt niet fijn. Devin heeft onderweg 13 keer cars gekeken en hier en daar wel wat geslapen.
Op schiphol werden wij opgewacht door opa en oma en.... Arnout! Dat had ik echt niet verwacht omdat hij zelf 6 uur eerder was geland. Hoewel we elkaar eigenlijk 2 dagen eerder in Auckland nog gezien hadden voelde het wel als een halve eeuwigheid geleden en vond ik het echt ontzettend fijn om met mijn slaperige hoofd op zijn schouder naar huis te kunnen rijden.

Nu ik weer thuis ben is het natuurlijk een beetje vreemd om een reisblog bij te blijven houden. Mijn reizen gaan voortaan vooral vanaf het centrum van Rotterdam naar Rotterdam noord en terug, van huis naar het zwembad en terug en vanaf 1 maart weer heen en weer naar het werk. Allemaal niet heel interessante reizen om over te schrijven. Hoewel die middelste wel wat schrijfmateriaal oplevert. Het heen en weer reizen naar het zwembad heeft als doel om een dusdanig fantastische zwemconditie te krijgen dat ik volgend jaar het kanaal tussen Calais en Dover over kan zwemmen. Ik denk dat deze blog een vervolg krijgt in de vorm van een zwemblog. Waar ik dat ga doen ben ik nog niet helemaal uit. Heeft er iemand tips? Ik zoek een gratis site waar ik net als hier mijn blogentries kan typen en iedereen kan reageren zonder dat de mensen die reageren zelf moeten inloggen ofzo. Als de site ook notifications uit kan sturen op het moment dat ik iets nieuws heb geschreven zou dat fantastisch zijn, maar het is geen hele harde eis.

Port Waikato

Het wil vandaag allemaal niet zo lukken.
Toen we vanochtend om 1 minuut over 10 nog de laatste spullen aan het inpakken en in de auto stoppen waren kwam de schoonmaakster al vragen of we nog van plan waren weg te gaan. Om de een of andere reden wordt het de afgelopen dagen steeds kwart over 10 voordat we uitgecheckt zijn. Eerder lukt gewoon niet. Devin was vannacht een paar keer wakker dus we waren een beetje gaar vanochtend en niet in staat om echt efficiënt op te schieten. Heel inefficiënt aanprutsen lukte nog net.

We hadden gisteren nog even overwogen om vanochtend nog een keer naar het zwembad te gaan voordat we weer in de auto zouden stappen, maar doordat we zo gaar waren leek dat plan vanochtend toch een stuk minder aantrekkelijk dan het vandaag leek. (oeps, nu ik het over zwemmen heb besef ik dat de heren in het Sloterparkbad daar wederom zonder schema van mij liggen. Het spijt mij zeer. Ter compensatie volgende week weer een schema en persoonlijke aanwezigheid!!)

De reis vandaag was lang en ver. Hoewel de vriendelijk klinkende dame van de routeplanner van mijn telefoon aangaf dat we vandaag 4 uur en 2 minuten zouden rijden hebben we er uiteindelijk 7 uur en 30 minuten over gedaan. Dat is inclusief ruststops, maar ik vind het verschil toch aanzienlijk. We hebben echt niet 3,5 uur rondgehangen in de uitermate boeiende plaatsen waar we onderweg doorheen reden.

Na ongeveer 3 uur rijden kwamen we door Waitomo vanaf waar ik een paar weken geleden heen en weer naar Auckland was gereden om de kabel van mijn laptop op te halen. Onze camping van vandaag zit nog onder Auckland, dus ik verwachtte er eigenlijk met een uurtje (1,5 hooguit!) wel te zijn. Dat viel even tegen! De routeplanner stuurde ons van de snelweg af over allerlei B-wegen door de bergen.
Na de lunch zijn we van plek gewisseld en kon ik de weg en de bergen bewonderen vanaf de bijrijdersstoel. Dat klonk mooier dan het was. Ik werd echt heel erg vreselijk verschrikkelijk wagenziek! Het was zelfs zo erg dat we twee keer een kwartier zijn gestopt omdat ik het het gevoel had dat ik echt moest overgeven. (is overigens niet gebeurd, daar moet eerst een aanzienlijke hoeveelheid rot voedsel of sterke drank aan te pas komen) Op deze manier schoot het niet bepaald op. Het gewacht en gedoe en het feit dan de routeplanner van mijn telefoon ons een detour van drie kwartier gaf toen we ergens een afslag mistte zorgde er voor dat we pas om half 6 op de camping in Port Waikato (beter bekend als 'the middle of nowhere') aankwamen.

Deze camping ligt vrij ver uit de route, maar doordat het hier het einde van het vakantieseizoen is, waren veel campings totaal volgeboekt en hebben we er dus voor gekozen hier een 'kitchen cabin' te boeken.

Op de meeste campings krijg je bij aankomst een plattegrondje mee waarop je huisje staat omcirkeld en andere handige dingen (washok, speeltuin, etc) staan aangegeven. Hier kregen we geen kaartje maar reed de eigenaar wel even voor ons uit op een quad. Eeehm juist ja, inderdaad echt veel handiger dan een plattegrond en veel milieuvriendelijker ook dan al dat papier. Ons huisje is een soort mini-hok met een half muurtje in het midden die slaapkamer van woonkamer/keuken scheidt. Het is uitermate fijn dat dit muurtje niet doorloopt tot het plafond zodat niet alleen geluid maar ook licht vanuit de woonkamer naar de slaapkamer doorschijnt. Gelukkig kan je niet alleen de gesprekken van de mensen in je eigen huisje volgen, maar is de afscheiding tussen de huisjes van karton zodat je ook de gesprekken of de tv van de buren letterlijk kan volgen.

In een 'kitchen cabin' zit een kitchen en kan je dus koken denken jullie zeker. Fout! In een kitchen cabin staat in het kastje een 2-pits warmhoudplaatje (geen kookplaat, een warmhoudplaat, hij genereert net genoeg warmte om een pan water kokend te houden, lang niet genoeg om vlees te braden) De warmhoudplaat moet in het stopcontact waar je niet voor kan staan omdat je dan de koelkast moet verplaatsen dus je moet zo'n beetje half over het aanrecht en de wasbak hangen om je eten warm te maken.Gelukkig is er ook een algemene campingkeuken voor de mensen in tenten en keukenloze huisjes. In de campingkeuken staan drie twee-pits electrische kookunits met een oventje er onder. Je kan het oventje niet tegelijk met de kookunits gebruiken dus als er iemand al een uur op een pizza aan het wachten is dan kan je niet even zo'n kookplaat aanzwengelen om je kip op te warmen.

De winkel in dit dorp bestaat uit een piepklein winkeltje bij de werf die naast een heel beperkt assortiment aan basis-producten wel wat diepvriesdingen heeft. (die dan weer een halve eeuw kunnen ontdooien in de pan op het warmhoudplaatje). Gelukkig is er vlak voor de camping een afhaaltent waarvan de vette lucht zich in de wijde omgeving verspreidt. Je zou haast denken dat de reden dat er nauwelijks gekookt kan worden hier iets te maken heeft met het genereren van klandizie voor de vette tent.

Dit is een kitchen cabin en geen ensuite cabin unit geval dinges, wat kort wil zeggen dat badkamer en toilet zich niet in of aan dit huisje bevinden maar elders op de camping. Eigenlijk heb ik het goed gehad met midden in de nacht over campings banjeren om te gaan piesen, maar ik realiseerde mij net dat dit waarschijnlijk de laatste nacht deze vakantie is dat ik in mijn ondergoed over een camping sjok omdat ik midden in de nacht naar het toilet moet en dat maakt het allemaal een stuk acceptabeler.

X

New Plymouth

...grotendeels gisteren geschreven, vandaag pas op reismee. De termen 'vandaag' en 'gisteren' lopen dus een beetje vreemd door elkaar. Ik hoop dat jullie er uit komen.

Iedere dag verhuizen wordt op den duur best vervelend, daarom zijn we gisteren maar eens een dagje in ons huisje in Motueka gebleven. Wat een verademing om eens een ochtend niet om 10 uur ingepakt en uitgecheckt te hoeven zijn maar echt rustig te kunnen ontbijten en aanrommelen.

Natuurlijk zijn we niet de hele dag in ons huisje blijven zitten. Na het rustige ontbijten zijn we naar het Abel Tasman national park geweest waar we eerst een stuk gevaren hebben en toen een boswandeling van een paar uur hebben gemaakt. Onderweg picknickten we op enorme rotsblokken in een meer en toen zijn we weer. Teruggelopen naar het goudgele strand waar we werden opgehaald door de boot. Het strand had een beetje de kleur en structuur van panneermeel. Als ik niet beter had geweten had misschien wel een hap genomen.
De boot terug was een stuk kleiner dan de boot heen, een zijkant was open zodat er allemaal water naar binnen kwam, en Devin vond het eng door de hoge golven.

Vandaag was het helaas toch weer tijd om verder te gaan. De overtocht naar het noorder eiland stond vandaag op het programma. Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. Het voelt heel raar dat we het zuider eiland nu definitief achter ons hebben gelaten.
We zitten in een beetje een vreemd motel vandaag omdat de meeste accommodatie in de wijde omgeving van Wellington vol zat.
Dit hotel (in Paraparaumu)ruikt een beetje apart en in de magnetron zitten de etensresten van de vorige bewoners (of die daarvoor). In de badkamer lag tapijt op de grond. Wie het in zijn hoofd heeft gehaald om tapijt op de grond te leggen in een badkamer kan echt de faal-award voor binnenhuisarchitectuur krijgen. Dat doe je toch niet!! Dat is toch goor!
We hebben sowieso al heel wat vreemde badkamers gehad tijdens deze reis. Van een heel raar kort bad en een douche op 1.40 hoog in Melbourne tot een douche waarvan de douchekabine niet goed afsloot (of hadden wij daar zelf misschien iets mee te maken?) een paar dagen geleden waardoor er in de hele badkamer echt een laag water lag.
In Paraparaumu hadden we in ieder geval een 'spa-bad' wat geen bubbelbad bleek te zijn maar wel een soort massagestralen had. Het formaat was een beetje bijzonder (klein) maar verder was het wel een geinig ding.

Inmiddels is het omboeken van onze terugreis ook zo goed als rond en zetten we op 10 februari weer voet op Nederlandse bodem. Volgende week zijn we dus al weer thuis en dat voelt wel heeeeeel gek!
Nu nog even uitzoeken wat we hier in onze laatste week nog willen doen en zien en dan zit het er gewoon al weer op!
Vanochtend heb ik het verhuurbedrijf gemaild om te vragen ofwe de auto 2 weken eerder terug zouden kunnen brengen en dan ook wat geld terug zouden kunnen krijgen (ik was eigenlijk van plan deze auto tot 24februari te houden. Eerder terugbrengen kan, maar geld terugkrijgen niet. Stelletje h(&$#^$!!! Ik vind het echt schandalig. Dat ik geen geld terug krijg als ik dat ding een dag of 2 eerderterug breng snap ik wel, maar bij2 weken, zo ongeveer de halve huurperiode moet tochwel iets van een refund mogelijk zijn?!?

Vandaag zitten we in New Plymouth. Door de regen buiten en het vele auto-rijden was ik een beetje vervelend. De hele dag stil zitten ben ik gewoon niet zo heel erg goed in. Gelukkig bleek er hier een groot zwembad met 50m buitenbad te zitten. Het was wel heel erg fijn om weer even in het zwembad te liggen! Nu dus een stuk minder klierderig de allerlaatste paar huisjes boeken. Gek!!
Devin was zo moe dat hij om kwart voor 9 zelf verkondigde dat hij moe was en naar bed wou. Het moet niet veel gekker worden!

X

Motueka

Het is al 11 uur dus nog even heel snel een verhaaltje er uit ratelen (schrijf en tikfouten nemen julllie maar lekker voor lief)

Gisteren van Haast naar Greymouth gereden. Het heeft het grootste gedeelte van de dag geregend, dus we hebben erg weinig foto's gemaakt en zijn niet uitgestapt voor een wandeling. Wandelen in de regen is toch niet zo heel erg leuk als je regenpak op de boot naar Nederland zit met je fiets en je tent.

In Greymouth was het gelukkig droog. We hadden echter wel een donderwolk van een receptioniste. Toen wij boekten hebben we voor 2 volwassenen en een kind een huisje geboekt en daarvoor betaald. Bij de receptie aangekomen werd ons verteld dat we alleen voor twee volwassenen hadden geboekt en betaald. We moesten dus nog zestien dollar bijbetalen.

Zestien dollar is iets van tien euro. Geen bedrag om over naar huis te schrijven. De reden dat ik er over naar huis schrijf is dus ook niet die zestien dollar maar de vervelende toon waarop deze boodschap gebracht werd. Ik kreeg het gevoel dat ik er van beschuldigd werd moedwillig het feit dat ik een kind heb te hebben verzwegen om zo zestien euro te besparen. (ik weet dat Nederlanders de naam hebben krenterig te zijn, maar dit gaat echt te ver hoor!) Bovendien had ik op de site gezien dat de minimumprijs voor het huisje wat wij geboekt hadden voor drie personen was. Reden genoeg om voet bij stuk te houden.
Uiteindelijk kregen we toch de sleutel van het huisje en zou een en ander uitgezocht worden. Na een uurtje kwam de donderwolk vertellen dat wij toch gelijk hadden (yay, victory!!) en het boekingssysteem het aantal personen verkeerd had doorgegeven (jaja, het zal wel. toegeven dat je zelf een fout hebt gemaakt is natuurlijk erg lastig)

Dev heeft het springkussen goed uitgetest (1,5 uur lang springen) en was vanochtend dus niet wakker te krijgen!
Om 10 uur uitchecken blijft lastig, ook nu er geen fietskarretje meer hoeft te worden ingepakt. Het inpakken van de auto gaat met z'n tweeën eigenlijk ook heel erg snel, maar ergens tussen het moment dat de wekker gaat en het moment dat het opeens kwart voor 10 is (en het huisje nog vol zooi ligt en wij nog ongedoucht achter een kop koffie hangen) zit volgens mij iets van een wormhole ofzo. Tijd verdwijnt daar op de een of andere manier! Ook vandaag waren we dus pas om kwart over 10 op pad. Wederom in de stromende regen (everywhere you go...... juist ja. )

Vandaag dus maar helemaal doorgereden naar Motueka. Het idee is om hier 2 dagen te blijven en daarna door te reizen naar het Noorder Eiland. De boot is geboekt, maar accommodatie daar is vooralsnog een beetje een probleem. Er blijkt een of andere rugby toestand in Wellington te zijn op de dag dat wij daar heen varen dus ALLES zit vol.(zelfs veel te dure hotels en campings met alleen maar tentsites). Hoe we dit op gaan lossen moeten we nog even zien, want we hebben natuurlijk een non-refundable boot-ticket gekocht. Het komt wel goed hoor. Desnoods rijden we gewoon tot de eerste accommodatiemogelijkheid die wel plek heeft.

Ook wat betreft de uiteindelijke terugreis naar Nederland zijn de plannen een beetje aan het veranderen. Ik heb eigenlijk niet zo veel zin om hier nog 2 weken rond te gaan rijden nadat Arnout weer naar huis is. Dan ga ik alleen maar dagen lopen aftellen en wachten totdat ons vliegtuig eindelijk eens die kant op gaat. Dat heeft erg weinig zin en is zonde van zo'n mooi land. Ik ben dus wel erg serieus aan het kijken naar een eerdere terugvlucht. (gaat wel lukken, de vraag is nog even of het linksom of rechtsom gaat gebeuren)
Eigenlijk zie ik het ook wel heel erg zitten om nog 2 weken extra thuis aan te kunnen rommelen, mijn dingen weer een beetje op te pakken en van deze blog verlost te zijn :P

Nou dat dus eigenlijk

X

Haast

Vanochtend tijdens het autorijden werd ik tussen mijn zoon en mijn vriend verhandeld voor een aantal kamelen. Aan wie ik nu precies verkocht ben voor hoeveel kamelen is mij totaal onduidelijk. Misschien dat een van de heren mij ooit nog het resultaat van het spelletje handjeklap gaat vertellen. De weg ging al snel over een erg mooie bergpas richting Wanaka. De vorige keer dat we hier waren was het een beetje miezerig weer. Nu was het stralend en zonnig. Naar zwemkriebels moet af en toe echt geluisterd worden, anders krijgen we afkickverschijnselen, dus we hebben heerlijk een stukje gezwommen. Het was wel erg koud, in mijn ervaring kouder dan de laatste keer Lake Tekapo, maar toch was het na even doorkomen wel heel erg fijn. Het water was ontzettend helder, donkerblauw. Bij het strandje was het ondiep (natuurlijk), maar een klein stukje het water in werd het heel snel dieper (en kouder) en maar ook een paar meter diep bleef de bodem zichtbaar in het superheldere water. Na het zwemmen zijn we een broodje gaan eten. Toen we terug kwamen bij het meer waren er opeens golven met witte koppen. Die waren er echt niet toen wij in het meer lagen! Gek hoe snel het weer kan veranderen tussen de bergen. Het is maar goed dat we geen oversteek hebben gemaakt. Voordat je het weet zwem je met totaal ander (slechter) weer terug. Wel iets om rekening mee te houden bij volgende zwemavonturen hier. De reis ging verder door de bergen richting Haast (nee, we hadden geen haast). Onderweg aten we een of andere musli-reep die we in een van de hamster-buien hebben gekocht. Wat een smakeloze dingen! Het leek wel karton. Samengeperst karton met een vleugje kaneel, zoiets. De rest gaat mooi de prullenbak in, dat scheelt weer in het meeslepen van zooi (gelukkig hebben de hamsters al weer nieuwe repen gekocht waarvan deze hamster in ieder geval weet dat ze beter te eten zijn. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we zonder tassen vol eten en drinken gaan rondrijden). Inmiddels zijn we aangekomen in wereldstad Haast. Het is hier enorm levendig door al die inwoners: vijftig mensen en duizenden zandvliegen. Zandvliegen lijken wel lieve onschuldige fruitvliegjes maar ze steken en laten bulten achter die enorm jeuken. Drosophila Vampirus ofzo? Een soort fruitvlieg mutant? Straks maar even googlen. Ons huisje hier is nogal apart. Het is sowieso altijd een beetje de vraag wat de inhoud van zo'n huisje zal zijn. Wel of geen beddengoed? Wel of geen borden, glazen en bestek? Wel of niet de mogelijkheid om te koken? Wel of geen koelkast Ons huisje van vandaag zou een keuken hebben, maar dat bestaat hier uit een aanrechtje, een koelkast en een magnetron. Omdat we geen zin hadden in magnetronvoer zijn we maar wat gaan halen. Het enige restaurant van deze wereldstad is een fish and chips zaak die tevens supermarkt en wasserette is. De kokkin lijkt ook nogal fan van haar eigen kookkunsten. Terwijl ze een zakje pakte om onze fish and chips in te doen was ik helaas getuigen van allerlei rollen die over aanrecht en snijplank drilden. Een michellin mannetje is er slank bij! X

Queenstown

Om de dag een verhaaltje lijkt een beter ritme dan iedere dag. Het is zo ongezellig als ik de hele tijd verhaaltjes zit te tikken ;-) Gisteren was het tijd voor Milford Sound in de herhaling. Vorige keer hebben we er geen rondvaart (wat ze hier cruise noemen en daardoor een stuk sjieker klinkt) gemaakt. Dit keer wel. Het weer was een stuk slechter dan de vorige keer dat we de prachtige bergweg van Te Anau naar Milford Sound reden. Daardoor is er van foto's nog steeds niet zo heel veel terecht gekomen. Wel veel pogingen gedaan hoor, maar door de mist en de regen lijken ze nogal flets. De watervallen van Milford Sound werden goed gevuld door de regen en waren juist door het slechte weer wel erg mooi om te zien. Devin vond de rondvaartboot langs de watervallen wel erg spannend en zelfs een beetje eng. Gelukkig vond hij aan het einde van de rondvaart iets om een trein van te maken: van die driehoekige puntige bakjes van sandwiches! Waar je al niet blij mee kan zijn. In de weg van Te Anau naar Milford Sound zit een tunnel die Devin heel mooi en bijzonder vindt. Vorige keer bleef hij 3 dagen nadat we naar Milford Sound waren gereden nog zeuren om een tunnel. Dit keer dacht hij het makkelijker op te lossen. In plaats van 1 tunnel eiste hij gewoon gelijk 2 tunnels. Alsof wij dat gewoon zo even voor hem kunnen regelen. Vanochtend was Devin opeens al aangekleed toen ik onder de douche uit kwam. Wat een luxe om niet altijd alles zelf te hoeven doen! Daar zou ik zomaar aan kunnen wennen (wel erg gevaarlijk. Diep in mij huist namelijk een ontzettend lui iemand die het liefst echt helemaal nooit iets uitvoert). Toen we na een uurtje rijden stopte voor een picknick had Devin toch wel een erg grote natte plek in zijn broek. Wat was hier nu weer gebeurd? Arnout had er niet aan gedacht dat zo'n kind niet alleen schone kleren maar ook een schone luier nodig heeft. Devin zelf die zei gewoon niks. Niet dat hij 's ochtends ook nog een schone luier wilde hebben, niet dat hij moest plassen in de auto en niet dat hij met een totaal doorweekte broek in de auto zat. Gelukkig is het vandaag mooi zonnig weer, dus het stoeltje was binnen no time droog. Ik heb begrepen dat het in Nederland inmiddels koud is. Is de horrorwinter (hongerwinter?) die voorspeld was inmiddels begonnen? Wij zijn erg solidair met jullie en kopen iedere keer dat we naar de supermarkt gaan ongeveer 3 keer zo veel als we mogelijk binnen een dag zouden kunnen opeten (en de volgende dag vrolijk weer). Toen we de zooi iedere ochtend in het fietskarretje moesten proppen beperkte mij dat wel behoorlijk in de hoeveelheid troep die ik mee kon nemen en hebben we regelmatig spullen in huisjes achtergelaten omdat het gewoon echt niet meer pastte. Nu die beperking er niet meer is reizen we inmiddels met 3 tassen met eten rond in plaats van 1. Nog even en het past niet meer in de auto en we hebben weer een snelbinder nodig om de deur dicht te houden. X

Te Anau

Het is belachelijk hoe dit geschrijf een soort zelf opgelegde verplichting is geworden. Ik voel mij gewoon schuldig als ik jullie nog een dag zonder verhaaltje laat zitten, dus ga ik mijn best doen weer eens een paar alinea's te tikken terwijl mijn hoofd er eigenlijk niet zo naar staat (nee, niet alleen dat stelletje viespeuken)

Ik heb de afgelopen tijd vooral geschreven over dingen die net even niet gingen zoals ze moesten, of die net even niet lekker liepen, waar de situatie net even niet was zoals je die zou verwachten of waar we de dingen die we tegen kwamen op een bijzondere manier hebben weten op te lossen. Als het allemaal gewoon lekker loopt zit ik opeens een half uur naar een leeg scherm op de laptop te kijken en dan gebeurt er gewoon niks. Er komt geen tekst. Daarom gisteren nog maar eens een dag geen verhaaltje. Wat de fans daarmee moeten? Blij zijn voor mij dat de dingen gewoon eens lekker lopen en zelf een andere hobby zoeken.

Gisteren zijn we van Lake Tekapo naar Wanaka gereden. In Tekapo was het prachtig weer. Helaas blijven wolken tegen bergen aan hangen en kwamen we achter de Lindis Pass slecht weer met regen tegen. Dat werd een avondje binnen hangen en heeeeeel rustig eten koken. De kookplaat in ons huisje deed namelijk niet precies wat wij er van verwachtte. (wie verwacht er dan ook dat een kookplaat zo warm wordt dat je er eten op gaar zou kunnen koken). En de knoppen waarmee je de twee platen aan en uit kon zetten hadden de veelzeggende cijfers 0-3, maar geen enkele aanwijzing hoe je de knoppen moest draaien om de plaat op zijn warmst te krijgen. (is 1 dan het warmst of 3?). Uiteindelijk werden de platen warm als ze op 0.5 stonden (en lauw als ze op 3 stonden). Het duurde even totdat we het door hadden en als het niet geregend had dan had ik in ieder geval niet het geduld kunnen opbrengen om het uit te zoeken maar was ik al lang naar de algemene keuken gelopen.

Vandaag reden we vanaf Wanaka naar Te Anau. We hadden gisteravond via internet al vast een huisje voor vandaag en morgen gereserveerd. Lekker makkelijk, hebben we dat maar vast gedaan en dan hoeven we ons daar geen zorgen meer over te maken. Om kwart voor 12 kreeg ik vandaag een mailtje dat het huisje wat we gereserveerd hadden niet beschikbaar was. Heel irritant. Ik snap ook niet dat zo'n boekingssite geen live verbinding heeft met de daadwerkelijke beschikbaarheid van die huisjes. Zo ingewikkeld is dat allemaal niet. Blijkbaar wel dus. Het levert een beetje stress op als je ergens heen rijdt en geen idee hebt of daar nog een betaalbare overnachtingsmogelijkheid is. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal wel goed gekomen, en we hebben nog een huisje voor 2 nachten ook dus we hoeven morgen niet te verhuizen. (dan zal je zien dat Dev morgen om 7 uur aan ons bed staat).

Onderweg hebben we flink veel foto's gemaakt, dat gaat toch een stuk makkelijker als je zelf niet hoeft te sturen. Dev slaapt veel in de auto, leest boekjes over olifanten, apen en Dora en speelt spelletjes op zijn camera. Hij lijkt zich op geen enkele manier te realiseren waar we zijn, dat het bijzonder is dat we hier zijn en dat we echt heel erg ver van huis zijn. Devin's wereld bestaat uit naar de speeltuin gaan, Dora kijken en melk drinken.

Iedere ochtend vraagt Devin 'waar gaan we vandaag naartoe'. En iedere ochtend zeg ik 'naar het nieuwe huisje' omdat al die plaatsnamen voor hem toch geen enkele betekenis hebben. Dat mama af en toe niet weet waar ze heen moet rijden en regelmatig moet keren om uiteindelijk bij het nieuwe huisje aan te komen is Dev inmiddels gewend. Dat mama ook samen met Arnout niet kan bedenken hoe er van een berg af gereden moet worden is volgens Dev hoogst irritant. We reden van een berg af zigzaggend naar beneden (want de weg liep zo, anders zou hij te stijl zijn) en iedere keer als we weer omdraaide om de andere kant op verder naar beneden te gaan riep Devin 'we rijden verkeerd!'

Zo simpel kan de wereld zijn, als je omkeert rijd je verkeerd, morgen gaan we naar het nieuwe huisje en als je moe bent doe je je ogen dicht en doe je een dutje met je owltowel. Wat een leven!

X

...

Ik denk dat ik gewoon lekker nog een dag ga overslaan.