Zoals ik al vreesde zitten we hier op Stewart Island zonder telefoon- of internet verbinding. Het wordt dus wel schrijven maar niet posten en dan als we van de boot af komen een hele rits verhalen achter elkaar posten. Dat is het idee ten minste. Niet afkicken voor mij maar wel voor jullie (nee het leven is niet altijd eerlijk) De boottocht hier heen viel mij echt alles mee. Die reisziekte pillen werken fantastisch. Vooraf was ik wel een beetje duizelig en licht in mijn hoofd door die pillen. De golven op zee waren hoog en de boot zag er uit als de fast ferry in Rotterdam. Niet heel groot dus voor een zeeovertocht. Het stormde vanochtend en de boot stuiterde flink over de golven. De helft van de passagiers zag groen en Devin vond het heel erg eng. Het was echt als een soort achtbaan, maar ik had nergens last van en had dus tijd en mogelijkheid om bange Devin te troosten. In de haven van Stewart Island werden wij opgehaald door Ewan. Hij had er niet op gerekend dat ik de fiets mee zou nemen dus hij was gewoon met de auto. Het karretje pastte wel achterin de auto, en ik ben er achteraan gefietst. De eerst km ging dat prima. Er wordt op het hele eiland een maximum snelheid van max 30 km dat is prima bij te fietsen. Al snel werd de geasfalteerde weg een stoffig zandpad met steentjes en begreep ik waarom Stewart Island in geen enkele fietsgids beschreven staat. Fietsen is hier vrij lastig (om maar niet te zeggen onmogelijk). Ik voel mij dan ook best wel een ei dat ik mijn fiets en karretje heb meegenomen. Dat werd dus lopen. Gelukkig is het niet heel ver maar wel over een paar flinke heuvels. Na slechts 2km zandpad totdat we bij een ontzettend schattig klein huisje in het bos kwamen. 's middags zijn we nog een keer teruggelopen naar de haven waar ook het enige dorp van het eiland is (oban) met de enige supermarkt. Bij aankomst hier werd ons wel gewezen op een klein antal restaurants. De Nieuw-Zeelandse quisine lijkt te bestaan uit alles met of zonder jasje in de frituur te donderen. Zeker niet iets wat ik iedere avond wil eten. Misschien komt het later deze week nog Ik heb net een kopje thee gezet in een gietijzeren ketel op een 2-pits gas fornuis met chinees opschrift. Als het koud wordt mag ik de hout/kolen kachel aan zetten. Ik hoop dat het koud wordt. Heb zin om met vuur te spelen hehe. Als we willen douchen dan moeten we 1 ketel water koken, er 2 ketels koud water bij doen in een emmer, het water omhoog pompen en dan het dingetje van de douche naar beneden trekken totdat er water uit komt. Fantastisch systeem. Weer zo'n plek die op de een of andere manier in de tijd is blijven steken. Ik voel mij niet alleen wereldreiziger maar ook tijdreiziger. 100 jaar geleden was er natuurlijk nog geen internet of mobiele telefonie dus de afwezigheid daarvan past wel in het plaatje. Devin hier gewoon in een onderbroek laten rondlopen totdat hij begrijpt dat dat ding nat wordt als je niet op tijd naar de wc gaat is geen optie. Behalve dat er geen wasmachine is, is ook handwas geen optie. Het water wat hier gebruikt wordt (voor alles: koken, drinken, douchen, wassen, wat dan ook) is opgevangen regenwater. Het heeft al een tijdje niet geregend dus het water is echt echt echt bijna op werd mij op het hart gedrukt. Ik ben blij dat ik nog een extra pak trainingpants heb gehaald voor vertrek uit Bluff (want echte luiers in maat reus hadden ze niet) Ik heb afgelopen nacht niet zo goed geslapen doordat het kussen er weer steeds vandoor ging, dus ik ben nu (om half 6 's avonds) al behoorlijk gaar. Ik denk dat ik lekker tegelijk met Dev om 9 uur naar bed ga. Ik kan toch verder niet chatten, mailen, bellen of foto's uploaden wat eigenlijk wel een enorm rustig gevoel geeft. Morgenochtend wel even de telefooncel opzoeken voor een telefoontje naar mijn lief. Dat blogupdates kunnen wachten wil niet zeggen dat alles kan wachten natuurlijk. X