Mijn gordijn van vuilniszakken en ducktape begint los te laten, dus het was vanochtend al vroeg licht, en dus was Dev vroeg wakker. Na een uitgebreid ontbijt en een douche waar ik mij niet heel veel schoner van voelde zijn we naar het dorp gegaan. De ochtend loopt hier nogal door in de middag dus volgens mij was het half 12 voordat ik een keer in de telefooncel stond (ik weet echt niet waar de ochtend is gebleven). Helaas was mijn telefoonkaart veel te snel op. Ik geloof dat ie oplaadbaar is. Even uitzoeken hoe dat moet. Ik wilde graag een rondje horseshoe bay lopen, waarschijnlijk ongeveer 6-10 km, dus ik probeerde alle Devin-detours op de heenweg te vermijden omdat hij anders helemaal niet in staat zou zijn om de hele afstand te lopen. Dev vond het behoorlijk frustrerend. Op de weg naar het dorp toe was hij al boos omdat ik de korte weg wilde nemen en niet de 2-3 uur lange wandelroute door het bos (want dan zouden we niet bij de telefoon komen voordat het toch echt nacht zou zijn in Nederland). Toen we nadat mama zo nodig moest bellen ook nog over een weg moesten lopen vond hij het echt niet meer leuk. Dev houdt niet van wandelen over de weg. Hij loopt zonder problemen kilometers over een bospad, maar zodra we bij de weg komen loopt hij iedere paar stappen te zeuren om getild te worden of op mijn rug te mogen. Op de weg naar horseshoe bay toe had hij al 4 keer op mijn rug gezeten, melk gedronken, met owltowel gekroeld en ruzie gemaakt met mama. Toen het begin van de horseshoe bay track ook nog eens een zandpad bleek te zijn en geen bospad heb ik het maar opgegeven. Ik ga echt geen 6-10 km lopen met een peuter die niet wil lopen. Ik had er net 4 gehad en moet op een of ander moment die zelfde 4 km ook weer terug lopen naar onze cabin. We hebben gepikmikt in de native gardens en hebben daar een tijdje rondgelopen. Devin vond het een fantastisch doolhof maar gelukkig is het gelukt om bij te houden waar we vandaan kwamen en waar we heen moesten. Na een paar rondjes was ik het zat en heb ik Devin er met enige fysieke overtuigingskracht (gewoon oppakken en meenemen) weten over te halen om terug te gaan. Devin was moe en viel op een bankje langs het water op mijn schoot in slaap. Het was eigenlijk de bedoeling dat hij 's avonds goed moe zou zijn zodat we vroeg naar bed zouden gaan omdat we morgen vroeg de ferry moeten halen (ferry van 09.30, dus 09.00 bij de haven zijn, dus 08.30 vertrekken, dus 07.00 opstaan). Na Devin's dutje en een klein paniekmomentje in een winkel (dev was owltowel weer eens kwijt) hebben we dus alsnog het lange pad door het bos naar huis genomen om te zorgen dat Devin moe zou worden. Mijn benen zijn al dat gebanjer door het bos ook niet echt gewend. Ik voel nu (eindelijk, na een maand fietsen) dat ik kuiten heb. Echt spierpijn wil ik het niet noemen, maar ze zijn aanwezig. Nu alle troep weer inpakken en straks nog een nachtje lekker slapen in ons minihuisje in het bos. Volgens mij ben ik de afgelopen dagen een beetje aan het zanikken geweest over cabin fever en de afwezigheid van internet. Zodra ik mijn telefoon in mijn handen heb mis ik jullie een beetje, maar ik loop hier niet de hele dag te mokken hoor. Door al mijn gezeur zou ik haast vergeten te benadrukken dat het hier echt heel erg ontzettend mooi is. De foto's komen wel zodra ik een stabiele wifi heb (of een berg geduld en niet kan slapen). Maar dan nog krijg ik nog niet half vastgelegd hoe mooi het hier echt is. X