Toen we gisteravond naar bed wilden gaan kwam ik tot de conclusie dat er geen gordijnen in deze cabin zijn. We zullen geen last hebben van glurende buren in ons minihuisje in het bos, maar het is hier zomer en het wordt laat donker en vroeg licht. Gelukkig had ik ducktape en vuilniszakken. Met 2 vuilniszakken voor het raam geducktaped was de slaapkamer aardedonker om 21.30 en zijn we lekker naar bed gegaan. Is het bedrijf wat ducktape (of eigenlijk Ducttape) maakt beursgenoteerd? Dan koop ik aandelen als ik thuis ben. Dat spul blijft fantastisch en kan gebruikt worden om bijna alle issues op te lossen. BIJNA alle issues zeg ik. Met tape kan ik geen internetaansluiting regelen en ook kan ik niks plakken wat zorgt dat het sneller 24januari wordt. Om 3 uur was het buiten ook aardedonker (want geen buitenlicht, geen weg met lampen of buren met licht in de buurt) en moest ik natuurlijk piesen. We hebben hier een "out house" (hoe heet dat in het Nederlands? Zo'n plee buiten waar de poep en pies in een beerput terecht komt). Mij nog een keer omdraaien had geen zin. Ik moest echt piesen dus er zat niks anders op dan de knijpkat op te zoeken, mijn schoenen aan te doen en over een glibberig bospaadje naar de outhouse te glibberen. Ik ben eigenlijk helemaal niet bangig maar heb nu toch wel gedacht "als dit een horrorfilm was zou ik denken mens hoe kan je zo stom zijn om in je eentje met een kind midden in het bos te gaan zitten". Dit is geen horrorfilm dus er kwam geen monster in mijn billen bijten en door de metalen rammelende deuren van de outhouse kwam geen eng gezicht of geluid, maar het blijft een mooie horrorfilmsetting. Ik kon gewoon weer terugglibberen over het bospaadje, terug naar ons huisje waarvan ik de deur open had laten staan (wat horrorfilm-technisch ook niet heel slim is maar de deur heeft helemaal geen slot, dus waarom zou ik hem uberhaubt dicht doen?), terug in bed en lekker verder slapen. Vanochtend was het goed koud. Zo koud dat we binnen wolkjes konden blazen van onze adem. Uj heb geen thermometer bij mij dus hoe koud het daadwerkelijk was weet ik niet. De douche waar ik gisteren over schreef werkt niet zo fantastisch als ie er uit ziet. Het was hier vanochtend echt belachelijk koud, waardoor het douchewater wat mij in eerste instantie te warm leek al afgekoeld was voordat ik goed en wel onder de douche stond. Je moet hier he douchewater eerst met de hand in een resevoir boven de douche pompen, dan de douche open zetten en dan komt het water naar beneden. Daar staat dus geen enkele druk achter alleen zwaartekracht, wat praktisch betekent dat er een suf pisstraaltje uit de douche komt waar ik niet warm of schoon van word. Laat staan dat ik mijn haar zou kunnen wassen. Ik vrees dus dat we niet zo heel erg naar bloemetjes zullen ruiken als we 06 januari in Invercargill aankomen. Gelukkig is er niemand die daar last van heeft en hebben ze daar weer een gewone bewoonde-wereld-douche (en bewoonde-wereld-internet!) (en een bewoonde-wereld-wasmachine, ohnee opfrisser, een echte wasmachine heb ik al heel lang niet gezien) Vandaag hebben we eigenlijk de hele dag door het bos gelopen. Vanochtend eerst naar het dorp. Behalve de zandweg is er vanaf hier naar het dorp ook een pad wat volgens Ewan "misschien wel te fietsen" is. Het komt uit op de verharde weg bij het dorp. Aan het begin van het pad staat een logootje wat aangeeft dat het niet de bedoeling is dat je er fietst, of zou het een scooter zijn? Als Ewan zegt dat ik er kan fietsen dan neem ik mijn fiets gewoon mee ongeacht wat het bord zegt. Al snel begreep ik waarom het bord er stond. In het pad zaten allemaal traptreden. Ik heb mijn fiets de eerste paar treden (steeds 2 achter elkaar) op meegenomen en daarbij goed mijn enkel gestoten aan de trapper. [Binnensmonds keihard vloeken] even wachten Devin, mama heeft een beetje au [verder vloeken] Toen we bij een echte trap van 57 treden (ja, ik heb ze geteld) kwamen was ik er klaar mee en heb ik Devin overtuigd dat we gingen omkeren en de fiets over het zandpad zouden duwen. Ik had geen idee wat er nog komen ging maar geen zin om mijn fiets een hele berg op te tillen en daarbij nog 6 keer mijn enkel te stoten. Bij het dorp vanuit de telefooncel mijn lief gebeld. Een beetje onhandig met Devin die op alle knopjes van de telefoon probeert te drukken of er vandoor gaat. "mama we gaan" "dag mama, tot ziens" (oei, ik herken mijzelf die Devin mee probeert te krijgen als hij bijv in een autootje bij de supermarkt zit en ik het tijd vind om te gaan) maar wel echt heel leuk om 'm even te horen en te spreken. Na het telefoontje de fiets weer teruggeduwd over het zandpad en in ons huisje geluncht. 's middags wilde Devin een zandkasteel bouwen en ik wilde zwemmen. Dus met de zandspullen en de zwemspullen weer op pad. We hebben de fiets maar laten staan dit keer en zijn gaan lopen over het pad waar we eerder de fiets niet overheen konden meenemen. Na de trap zat niet veel meer totdat het pad inderdaad op de verharde weg uitkwam. Toen we daar eenmaal liepen,....oh kak portemonnee in mijn stuurtas laten zitten. Dat is misschien niet zo handig. Laten we maar even teruggaan om hem te halen......teruggelopen, portemonnee gehaald en teruggelopen. Er zat nog een bospad voor het pad naar halfmoon bay wat we eerder hadden genomen. Hier stond bij "halfmoon bay 1,5 uur" Voor iedereen die ooit world of warcradt heeft gespeeld: Zat er niet ook een halfmoon bay in wow? Het voelt hier sowieso een beetje wow-achtig. Overal heen lopen duurt uren, ik verwacht steeds murlocks op het strand, het wordt tijd dat ik mijn flying mount krijg maar volgens mij ben ik niet de juiste level en waren die dingen sowieso gillend duur, ik sleep de raarste dingen mee in mijn rugzak. (nog net geen murlock eye of huid van het een of ander) Weer verder voor iedereen: Devin wilde dat pad graag in en ach, waarom ook niet, we hebben de tijd. Met korte Devin-beentjes kloppen die aangegeven tijden natuurlijk helemaal niet. We hebben ruim 3 uur door het bos gebanjerd waarbij Devin iedere paar stappen dora-dansjes deed, op zoek was naar een leopard of puma en zo'n beetje ieder polletje gras wilde bestuderen. Toen we eenmaal bij het strand waren was het 6 uur. We hebben er nog wel even gezeten maar werden redelijk snel opgegeten door de zandvliegen. Aangezien we geen vliegenvoer zijn hebben we maar snel boodschappen gedaan voor het avondeten en ben ik in 20 minuten met Devin op mijn rug (die daar bijna in slaap viel) teruggelopen naar onze cabin in het bos. X