Bluff

Na een paar dagen Invercargill was het vanochtend tijd om te vertrekken richting Bluff. Het karretje was al grotendeels ingepakt en de tas die ik in invercargill zou laten ook. Zowel onze cabin op Stewart Island als ons motel in Bluff zouden 'self containing' moeten zijn, dus waarom zou ik gaan fietsen met pannen, tent, opblaasbare matrassen en een berg fietskleding meenemen als ik het toch niet ga gebruiken. Zonder dat fietst het een stuk lichter.

Volgens cycling new zealand zou het 22km en vlak zijn. Kan iemand mij helpen herinneren dat ik dat boek weggooi voordat we Bluff verlaten? Er klopt echt niks van de informatie in dat ding. Het was 35km met een heuvel.
Het maakt verder niet uit, maar het is wel anders dan ik verwachtte.

Bluff heeft nogal wat weg van de maasvlakte. Er zit een raffinaarderij en dat ruik je goed. Het is niet helemaal het schattige kustplaatsje wat ik verwachtte.

Bij ons motel aangekomen werden we binnengelaten door iemand die zich voorstelde als de tuinman. De eigenares was boodschappen doen vertelde hij. Het motel zelf heeft qua inrichting vooral veel weg van het huis van mijn oma. Ik heb dan ook constant het idee dat ik bij iemand's oma in huis zit.

Het idee om weer terug te fietsen naar Invercargill is wel heel serieus door mijn hoofd gegaan. Bovenop het feit dat Bluff of dit motel gewoon niet zo heel erg aan mijn verwachtingen voldoen is de wifi hier totaal prut. Het valt steeds uit en doet het pas weer als ik mijn hele computer herstart.
Maargoed, als je iets reserveert dan zit je er aan vast. Daarom hou ik er niet van om dit soort dingen te reserveren.

De fish and chips zaak is hier eigenlijk het enige 'restaurant'. Volgens de eigenares van het motel is het 'quite good'. Dat is de populatie van dit dorp goed aan te zien. Vrijwel iedereen is hier echt tonnetje rond! Vandaag is de fish and chips zaak dicht, en dus hadden wij een probleem. Naar Invercargill rijden om te eten is niet echt een optie. Dan heb ik weer honger als ik terug kom.
Bij hoge uitzondering mocht ik in de keuken van de eigenares koken. Het is hier meer een soort bed & breakfast dan een motel. De mensen die hier wonen verhuren gewoon de slaapkamers van hun huis aan toeristen.
Terwijl ik stond te koken kwam er een kerel met tattoos over zijn armen binnen. Omdat hij niet direct geholpen werd ging hij even op de bank zitten. Hij zal wel gedacht hebben dat het een soort lobby was in plaats van de prive woonkamer van de eigenaar.
De eigenares werd echt bang en heeft 'm trillend weggestuurd. Volgens haar was hij ladderzat en eng. Zou ik ook ladderzat en eng zijn als dat wat op mijn zij staat op mijn armen zou staan?
De eigenares heeft de hele tijd dat ik stond te koken staan mopperen en zeuren over wat ze dan moest doen als hij terug zou komen en ze heeft gelijk maar het 'vol' bord buiten gehangen.

Het voelt hier een beetje alsof we helemaal aan het einde van de wereld zitten. Misschien bestaat Stewart Island helemaal niet en vallen we maandag met de ferry van de platte wereld af. Zou dat zijn waarom er zo belachelijk wordt gereageerd op een tattoo?

Net zoals dat kerst niet erg kersterig voelde, voelt het vandaag niet als oud jaar. Het is zomer, ik ruik geen oliebollen maar raffinaarderij, het wordt niet om half 5 's avonds donker en ik heb nog geen enkel rotje of strijker gehoord.

Toch is het vandaag 31 december en morgen 1 januari, dus het zal wel oud jaar zijn zonder alle cliché's die daarbij horen.

Moeten we nog een terugblik/vooruitblik doen? Dan heb ik ten minste 1 cliche gehad. Heel veel terugkijken wil ik eigenlijk niet. Het was een beetje een raar jaar met een paar flinke dieptepunten. Maar als het echt heel slecht gaat is er 1 ding zeker. Vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan. En ik kan zeggen: dat gaat het!
Het enge hiervan is dat het ook weer slechter kan gaan, maar dat is dan maar een risico wat we moeten nemen. Want is dit niet wat het leven leuk maakt? Met je ogen dicht in het diepe springen en terwijl je springt denken 'help, ik vind het eng!'

Een heel goed en liefdevol 2012! Ik vond het heel leuk om eens van een aantal lezers te horen. Tot volgend jaar.

X

Invercargill

Nu we een paar dagen niet hoeven te verhuizen en dus niet voor 10 uur ons huisje uit hoeven te zijn begint het vakantietempo in de dagelijkse dingen toch eindelijk door te dringen. Vandaag waren we niet voor 2 uur de deur uit!

Eerlijk is eerlijk het kwam meer doordat ik de halve ochtend zat te chatten en daarmee aan de computer en de prutwifi op de camping gebonden was. Devin keek ondertussen Dora, bouwde een hut in het stapelbed en een tunnel voor zijn treintjes. Hij vond het allemaal wel prima.
Note to self: bij de volgende regenachtige dag binnen een hut bouwen. Is leuk!

Om 2 uur eerst langs de supermarkt en toen naar het zwembad. Op de fiets op weg naar het zwembad viel Devin in slaap. Omdat het mij heel vervelend lijkt om half slapend het zwembad in gegooid te worden als dat niet door je eigen toedoen is ben ik met een slapende Devin maar even gestopt bij een parkje. Ik wilde hem daar even laten slapen in de schaduw van een boom, maar helaas werd hij wakker toen ik hem uit zijn fiets stoeltje tilde.

Devin vond het eigenlijk wel best en speelde met zijn treintjes in het gras. Ik had de bosbessen en limonade die ik had meegenomen voor na het zwemmen maar te voorschijn gehaald en we hebben nog even een erg late pikmik gehouden.
Hey, wat voel ik eigenlijk in mijn buik voor een raar gevoel?...ohja honger! Ik heb vanmiddag wel een boterham voor Devin gemaakt, maar heb ik zelf ook gegeten? Nee, een beetje vergeten geloof ik. Eerst dus nog maar eens naar de supermarkt, wat te eten gehaald en in een ander parkje gepikmikt.

Uiteindelijk was het kwart voor 5 voordat we bij het zwembad stonden. Op de gevel stond dat het zwembad tot 8 of 9 uur open was, maar dat bleek 6 uur te zijn. Devin is het zwemmen meestal na een uurtje toch wel zat dus op zich maaktte het ook niet zo veel uit. Het zwembad had op zich wel fantastische openingstijden. Iedere dag zo'n beetje de hele dag. Niet een raar uurtje hier en 1,5 uur daar zoals de zwembaden in Nederland. (waar verenigingen hier dan trainen weet ik ook niet)

Het zwembad zelf had een 50m bad maar daar zat een (volgens mij verwijderbare) tussenwand in waardoor je twee 25m baden krijgt. Op die manier deed het ietsje minder pijn dat ik geen hele baan lekker door kan zwemmen. Devin zou het allemaal prima vinden, maar er staat hier bij alle zwembaden dat kinderen onder de 5 binnen armafstand van een ouder of verzorger moeten zijn. Als Devin heel enthousiast roept 'mama golven maken!!' (vlinderslag) kan ik alleen maar heel sip kijken en zeggen sorry jongen, dat mag hier niet. Waarop Dev mij dan weer niet begrijpend aankijkt, want inderdaad, het zou prima kunnen.
We hebben een uurtje een beetje aangeklooid met een mat en 2 treintjes in een ander bad en zijn er toen weer uti gegaan. Toen we er net uit waren stond Devin heel raar een beetje door zijn knieën.

'Dev, je bent toch geen plasje aan het doen daar he, dat moet op de wc' zei ik.
'neehee'
Eenmaal in het kleedhokje was ik het mogelijke plasje eigenlijk al lang weer vergeten. Ik trok Devin's zwembroek uit en pakte ondertussen een handdoek. Hey, wat lag daar nou op de grond tussen Devin's voeten?
'Nee he Dev! Heb je gepoept?'
'ja!' zei Devin vrolijk.
pffff we zijn echt nog heel ver verwijderd van het moment dat Devin een keer zindelijk is ben ik bang. Ik begin een beetje te twijfelen of het wel zo'n goed idee is om met alleen 4 nachtluiers naar Stewart Island te gaan.
Morgen gaan we fietsen richting Bluff. Bluff is echt heel klein maar maar 22km verderop. Als ik mij bedenk wat betreft het luiergedoe (of als ik geen internet/telefoonbereik heb) dan fiets ik lekker nog een keertje heen en weer om naar de supermarkt te gaan, mijn mail in te laden en....nee niet te bellen want daar is het telefoonbereik hier te slecht voor.
Misschien moet ik nog maar een telefoonkaart kopen:

-voor frustraties over het gebrek aan mobiele telefoonbereik toets 1
-voor frustraties over uw gebrek aan opvoedkundige kwaliteiten toets 2
-voor verhaaltjes over het feit dat u niet zo veel zinvols heeft uitgevoerd vandaag toets 3
-was u niet gefrustreerd voordat u de telefooncel instapte maar wilde u gewoon uw lief even horen, toets 4
-voor frustraties over Niew Zeelandse zwembadregels, toets 5
-voor frustraties over internetsnelheid op de camping toets 6
-voor al uw overige frustraties of om te bellen, een pizza te bestellen of een lobotomie te ondergaan toets 9
-u heeft gekozen voor optie 9, is dit juist toets 1
is dit slechts gedeeltelijk juist, toets 2
is dit gedeeltelijk juist maar is uw geboortedatum deelbaar door 2, toets 3
is dit gedeeltelijk juist maar is uw postcode deelbaar door wortel 2, toets 4
is dit ......*u heeft opgehangen*

X

p.s.: wendy: leuk! Ik had het er toevallig een paar dagen geleden met mijn vriend (oei, dat klinkt nog wel een beetje raar, niet negatief hoor) over dat ik zo benieuwd ben wie er allemaal lezen. Ik kan het aantal keren dat een blog entry gelezen is zien, maar heb geen idee wie het zijn (of dat de zelfde persoon gewoon 80 keer een entry opent). Leuk om eens van iemand te horen.

Invercargill (ja, nog steeds)

Zoals ik al vreesde duurde het gisteren inderdaad tot 11 uur totdat Devin een keer sliep. Toen ik vanochtend om half 8 uit bed kwam hoopte ik nog een uurtje voor mijzelf te hebben.

Lekker een bakkie koffie en rustig mijn mail beantwoorden. Eerst koffie dus..... Maar waar is de koffie? Volgens mij was dat een van de dingen die ik gisteren eigenlijk van plan was in Dunedin te laten. Toen ik een tasje met mijn achtergelaten spullen bij de receptie in Dunedin vond ging ik er van uit dat de koffie er ook bij zou zitten. Dat zat ie niet. Ook niet ergens anders in de keuken. Ik heb zelfs nog gekeken of ik de koffie niet met mijn warrige hoofd in de koelkast had gezet. Dat had ik niet.
Er was gewoon geen koffie. Dan maar thee. Door al mijn gezoek en gekraak met tasjes was Devin ook wakker geworden. Dat uurtje voor mijzelf zat er dus ook niet in. Dan niet.
Door het gebrek aan koffie ging alles wel extreem langzaam vanochtend. Het was kwart voor 11 toen we bij de supermarkt waren om boodschappen te doen. Gelukkig hebben we vakantie en geen haast. Zou die rustige Nieuw Zeelandse mentaliteit dan toch eindelijk ook mij hebben besmet?

Invercargill is de meest zuiderlijke stad waar je kan pinnen. Er is mij verschillende keren verteld dat je in Bluff (waar we hierna heen gaan) en op Stewart Island niet kan pinnen. Volgens mij is Bluff echt belachelijk klein (en Stewart Island belachelijk mooi).
Alles wat we denken nodig te hebben komende week moeten we dus hier kopen (behalve de dagelijkse boodschappen, die hoop ik toch wel daar te kunnen kopen)
Kortom, er moest geshopt worden. Eerst het centrum maar eens zoeken. Dat bleek niet zo lastig gewoon heel ver rechtdoor fietsen.
Devin wilde uiteraard weer alle winkels in en uit. Vooral winkels waar we echt niks te zoeken hebben (winkels met stofzuigers of dameskleding in grote maten) vindt hij prachtig.
Ook heeft hij een voorliefde voor dollarshops (waar ze allerlei troep voor 1 of 2 dollar verkopen). En weet mij steeds over te halen tot de aanschaf van rommel.
Vandaag echter wel iets zinvols gekocht: 7 thomas de trein onderbroeken. Ik ga echt niet met meer dan 1 pak luiers naar Stewart Island fietsen. 'S nachts mag Dev een luier om. Overdag doet hij maar een Thomas de trein onderbroek aan. Als hij niet op de wc wil dan plast hij maar in de bosjes. Eens kijken of ik die boodschap toch eindelijk eens over kan brengen.

's avonds zijn we nog maar even naar de speeltuin geweest. Ik hoopte rustig een mailtje te kunnen tikken terwijl Devin aan het spelen was. Daar kwam niet zo heel veel van terecht. Alleen het inladen van mijn mail duurde al een eeuw.
Het telefoonbereik is hier totaal prut. De enige plek waar ik enigszins bereik had voor een inbelverbinding om mijn mail in te laden was midden in de speeltuin naast een hobbelpaard. Met 1 voet op een gele tegel en 1 voet op een blauwe had ik als ik heel erg stil stond net een heel klein beetje inbelbereik. Zelfs op die manier kostte het ruim een kwartier totdat mijn telefoon er achter was dat ik geen nieuwe mail had. Fijn ja, zeg dat dan gelijk dan hoef ik er niet een kwartier bij te staan als een menselijk standbeeld.

Je had een paar jaar geleden een reclame van iemand die met 1 voet op een campingvuilnisbak stond om telefoonbereik te hebben. Waar de reclame voor was weet ik niet meer, maar zo voelde ik mij ook ongeveer.Mail laden duurt alleen heel lang. Bellen is totaal onmogelijk. Je kan wel bellen maar geen gesprek voeren want je verstaat elkaar totaal niet.
Ik ben er zo aan gewend om altijd en overal te kunnen bellen en eigenlijk ook om altijd en overal te kunnen internetten dat ik verschrikkelijk gefrustreerd kan raken als dat niet kan.
Ik hoop dat het aan het weer ligt. Het stormt hier.

X

p.s: ohja en als reactie op de reactie op mijn vorige blogupdate: wie is 'Ikke?'. Ik maak mijn vaagheden duidelijk(er) maar krijg gelijk een mysterie terug. Gewoon even je echte naam invullen. Is lang niet zo eng als het lijkt.

Invercargill (ja, alweer)

Zal ik dan toch maar vertellen wat voor iets leuks ik eigenlijk een paar dagen geleden al wilde vertellen? We krijgen twee weken lang een heel erg leuke reisgenoot. Ik loop echt ontzettend te stuiteren, compleet met belachelijke acties (zoals benzine in mijn schoenen), vlinders in mijn buik en een glimlach op mijn gezicht. Het duurt alleen nog even voordat we daadwerkelijk samen gaan reizen. Zoals de meeste van jullie weten is geduld niet mijn sterkste kant, dus jullie zullen de komende weken nog wel mogen meegenieten van meer domme acties van mij. In de tussentijd heb ik mooi de tijd om te bedenken hoe ik jullie op de hoogte ga houden van alles wat hier gebeurt. De afgelopen weken heb ik redelijk open verteld over alles wat hier gebeurt, maar sommige dingen zijn toch echt prive. Ik moet even bedenken waar die grens precies ligt. En dan nu terug naar vandaag. Vannacht echt behoorlijk beroerd geslapen. Een combi van bovenstaande (de vlinders in mijn buik fladderen alle kanten op als ik probeer te slapen), midden in de nacht een smsje krijgen (nee had niets met bovenstaande te maken) en Devin die om half 7 wakker was en bij mij in bed wou. "als je maar gaat slapen" zei ik nog, maar dat zal hij wel niet gehoord hebben. Binnen no time was het bed een spoorrails en reed Thomas de trein wild rondjes over de deken. (er was toch een tijd dat speelgoed in bed een heel andere betekenis had??) Toen dus maar opgestaan en na een grote kop koffie begonnen met inpakken. Ik heb maar besloten om al het spul wat ik heel makkelijk in Invercargill opnieuw zou kunnen kopen daar te laten op die manier pastte het net in mijn weekendtas (laptop, zandspeeltjes en 1 plastic tasje los) Ik heb nog een keertje gekeken hoe laat we in de bus moesten zitten en er stond 15:00 in plaats van 12:15 zoals ik eigenlijk dacht. Omdat ik geen zin had om de hele dag met mijn spullen door de stad te zeulen hebben we de spullen maar bij de receptie van de camping achtergelaten en alleen telefoon, portemonnee en ipod meegenomen. Toen de eigenaar van het verhuurbedrijf de auto controleerde kwam hij titaar nog tegen onder de stoel. Jammer, had ik die toch bijna per ongeluk gedropt. Een beetje door de stad gelopen, dit keer toch maar een nieuwe tas gekocht en Devin uitgebreid laten spelen in de binnenspeeltuin. Ik weet inmiddels ook waarom gisteren een nationale feestdag was. Omdat kerst op een zondag viel hebben ze 3e kerstdag een soort compensatiedag om toch die twee extra vrije dagen te hebben. Sweet as! Volgende week doen ze het zelfde trucje op 2 januari. Toen de bus terug naar de camping opgezocht. In de bus viel Devin als een blok in slaap. Beetje jammer. Ik had gehoopt dat we allebei de oogjes even dicht zouden kunnen doen in de bus naar Invercargill. Terug bij de camping lag niet alleen het spul wat ik zelfbij de receptie had achtergelaten maar ook de spullen die ik in het huisje had achtergelaten! Alles in mijn nieuwe tas gepropt wat wel een serieus zware tas opleverde en teruggelopen naar de bushalte met een hysterisch krijsende Devin niet zelf wilde lopen. Ik kon hem echt niet tillen naast de serieus zware tassen en mijn rugtas. De bus ging eerst via de eindhalte en wachtte daar een tijdje totdat hij weer terug ging naar het centrum waar wij op de bus naar Invercargill zouden stappen. We moesten om 15:00 in de bus zitten en in de bevestigingsmail van de reservering stond dat we in ieder geval 20 minuten van te voren aanwezig moesten zijn. Door het gewacht van de stadsbus begon ik behoorlijk opgefokt te raken. Straks zijn we te laat en mgen we er niet meer bij, ging er door mijn hoofd. Om 20 voor 3 kwaren netjes bij de bushalte. Geen bus naar Invercargill. Stress! Paniek! Issie al weg? Heb ik verkeerd gekeken en hadden we toch om 12 uur aanwezig moeten zijn? Moesten we ergens anders opstappen en moest ik weer met mijn veel te zware tassen door de stad zeulen? Ik heb het maar eens aan een buschauffeur van een andere maatschappij gevraagd. Hij vertelde dat de bus er meestal pas rond 15:00 is en tussen 15:10 en 15:20 vertrekt. Die laid back attitude kan ik slecht aan wennen. Als mij wordt gevraagd om IN IEDER GEVAL 20 minuten VAN TE VOREN aanwezig te zijn dan verwacht ik ook dat er dan wat te beleven valt. Schrijf anders "wij vertrekken tussen 15:10 en 15:20. Als je te laat bent heb je pech, kan je niet meer mee en krijg je geen geld terug". Toen we toch eenmaal in de bus zaten viel Devin in slaap zodra de bus begon te rijden, en hij deed zijn ogen pas weer open toen de bus ruim 3,5 uur later in Invercargill aankwam. Zelf heb ik ook nog even een uurtje mijn ogen dicht gedaan. Ik voel mij nu een stuk levender dan vanochtend. Een uur of 5 per nacht is toch wel echt het minimum waarop ik normaal kan functioneren. Ik vrees wel dat het lastig wordt om Devin vanavond op bed te krijgen nu hij zo lang heeft geslapen.......ach nu ben ik in ieder geval niet de enige die loopt te stuiteren. X

En.......we zijn weer in Dunedin

Omdat de huurauto terug moet naar Dunedin zijn we vandaag het hele saaie stuk teruggereden naar Dunedin. De fiets en het karretje met een groot deel van de inhoud staan in Invercargill opgeslagen. Ik had al spullen voor 1 dag uitgesorteerd (het moest alleen nog in een tas gepropt worden) en verder lagen er nog wel wat losse spullen die ik even in een vuilniszak ofzo in het karretje moest proppen. Het schoot allemaal niet zo op vanochtend waardoor ik niet zo heel veel tijd over had om mijn troep naar behoren te sorteren. Op een gegeven moment ben ik maar vast het karretje en de fiets naar de receptie gaan brengen om maar vast een beetje een opgeruimd gevoel te krijgen. De rest van de losse spullen heb ik in de achterbak van de auto gegooid. Het resultaat daarvan is dat ik naast de kleding die we daadwerkelijk nodig hebben voor 1 nacht dunedin o.a. de volgende spullen bij mij heb: 2 enorme fietssloten, een natte handdoek, titaar, een open fles limonadesiroop, tomatenketchup, trainingscordz (ik zou er vanavond nog wat mee kunnen doen maar betwijfel of dat gaat gebeuren), een liter yoghurt, een kaartenboek, een campinggids, stiften, een kleurboek, de stuurtas van mijn fiets, 2 opblaasbare kussentjes, een rol vuilniszakken, 3 liter water, sportvoeding en zwempaddles. Het zou allemaal niet zo erg zijn als ik een tas bij mij had waar het allemaal in pastte. Dat heb ik niet. In al mijn briljante helderheid heb ik al die spullen los in de kofferbak gegooid. Ik dacht het wel even op te lossen door hier in Dunedin een tas te kopen. Hier in het centrum aangekomen bleek het centrum helaas dicht. Het is vandaag een of andere feestdag. Ik weet niet wat ze vieren. 26december zijn de winkels open en 27december zijn ze dicht. Rare toestand. Hoe ik dit morgen ga regelen weet ik nog niet. Als de winkels 's ochtends open zijn kan ik er misschien nog eentje kopen. Anders gebruik ik die rol vuilniszakken wel. Morgen gaan we, nadat we de huurauto hebben teruggebracht met de bus weer naar Invercargill. Door al het heen en weer rijden was de tank van de auto vrijwel leeg dus er moest getankt worden. Ik stopte netjes aan de linker kant van de pomp en....oh kak de tankdop zit aan de andere kant. Nouja, ik probeer de slang wel achterlangs over de kofferbak te trekken, hij ziet er uit alsof dat precies past. Dat deed het ook, maar op de makkelijkste manier kwam de tankop ondersteboven in de tank terecht. Blijkbaar tank je dan in zo'n hoek tegen de wand van de tank dat de benzine er keihard weer uit komt. De vergrendeling waardoor het tanken stopt als je tegen benzine aan komt werkt op die manier niet, dus de benzine kwam er keihard weer uit zo in mij schoenen. Kakkwadraat. Nu heb ik één schoen die heel erg naar benzine ruikt en één die toch ook vrij ernstig naar benzine ruikt. Fijn ook dat dit mijn enige paar schoenen is en ik er morgen mee in de bus moet zitten. Hopelijk is het morgen vervlogen. We gaan nog maar even naar het zwembad. Als dat ook dicht is ga ik wel gewoon onder de koude douche staan ofzo. X

Invercargill

Vanochtend mijn fiets maar weer eens uit elkaar gehaald om hem op de achterbank van de nissan primera te kunnen zetten.

De buurman die buiten zat te roken zat mij echt met open mond aan te staren toen ik de fiets uit elkaar haalde. Echt zo interessant is het niet. Fietstassen er af, zadel er af om het stoeltje er af te kunnen halen, stoeltje van Devin er af, zadel terug, wielen er uit, ketting inpakken in plastic en klaar.

Toen de buurman aan de andere kant ook buiten kwam zitten begon ik mij toch een beetje ongemakkelijk te voelen. Misschien had ik een bord buiten moeten zetten 'Marije's boxing day bicycle disassembly show.

Daarna de rest van de inhoud van de cabin in de auto gegooid. Het is wel fijn dat een en ander net iets minder strak hoeft te worden ingepakt in een kofferbak van een auto dan in een fietskarretje. Dat maakt het hele inpakken een stuk sneller.

De weg naar Invercargill had in Dunedin en vlak daarna een paar flinke bergen, maar al snel werd het een hele lange saaie weg. Een heeeeeele lange, echt heeeeeel erg saaie weg. Echt niet normaal hoe saai.

Devin zat voorin naast mij, want de fiets stond op de achterbank. Hij gaf mij steeds allerlei speelgoed waar hij tijdelijk mee klaar was. Ondertussen reed ik met zijn schoenen, een tijdschrift, een olifant, een uil en een aantal treintjes op schoot. En nog was het saai.

In de auto is het een stuk lastiger foto's maken onderweg. Met de fiets stop je zo even langs de kant om een paar plaatjes te schieten van het uitzicht aan alle kanten. Op een 2 baans snelweg met nauwelijks vluchtstrook kan je niet zomaar even stoppen, dus vandaag helemaal geen foto's gemaakt.

Toen we eeeeeeiiiiindelijk in Invercargill waren (had ik al gezegd dat de rit dodelijk saai was?) eerst de fiets en het karretje weer in elkaar gezet en alles weer ingepakt. Toen uitgebreid naar de speeltuin. Hoewel de winkels hier open zijn op tweede kerstdag begint volgens allerlei schreeuwerige reclame's ook de sale vandaag.

Volgens een thermometer ergens langs de weg was het 30 graden vandaag. Volgens mijn telefoon was het slechts 24. De waarheid zal er wel ergens tussenin hebben gelegen. Hoe dan ook: geen temperatuur om uitgebreid te gaan shoppen.

's middags zijn we naar een grote speeltuin hier in de buurt geweest. De weg er naartoe was weer een zandpad met grote kiezels (daar zijn ze hier gek op) dus niet zo makkelijk te fietsen. Gelukkig geen heuvels dit keer.

Op de terugweg toen we al weer op de geasfalteerde weg fietsten riep Devin opeens 'mama die kant!' huh? ohja, daar is de camping he? Als Devin er niet was zat ik nu al zo'n beetje in Bluff. Daarna riep Devin 'mama, de was!' huh? ohja, ik had was in de wasmachine gedaan.

Ik ben er niet helemaal bij met mijnhoofd vandaag.

Morgen weer terug over die hele saaie weg, want de huurauto moet terug naar Dunedin. Het is maar goed dat Devin af en toe onderweg 'sturen mama, goed sturen!' roept. Anders zou ik dat nog vergeten.

X

Kerst in Dunedin

Vanochtend toen Devin wakker werd maar eens de kadootjes die de kerstman op miraculeuze wijze in mijn tas had gestopt tevoorschijn getoverd. Een Thomas de trein boek en twee treintjes waren een groot succes. Erg leuk om te zien dat hij zo blij is met iets kleins.

Helaas kreeg ik gisteravond een mailtje dat de treinreis die ik had geprobeerd te reserveren vol was. We konden wel als 10e op de reservelijst. Dat leek mij niks. Ik kan 'we gaan misschien met de trein' niet aan Devin verkopen. In een peuter's wereld bestaat er geen 'misschien'. Er bestaat 'wel' en er bestaat 'niet'. Als wel dan weer opeens niet wordt dat levert het alleen maar teleurstelling op. Dan maar niet.

In plaats daarvan zijn we naar het strand gegaan, want hoe vaak gaat het nou gebeuren dat we met kerst in badpak/zwembroek op het strand kunnen zitten.
Het strand was hardstikke rustig en een parkeerplek vinden was ongeveer net zo makkelijk als dat vandaag in Nederland zal zijn geweest. We vonden een plekje in de schaduw van een uitkijkplek van de boulevard en Devin ging druk spoortjes voor zijn nieuwe treinen maken en zandkastelen bouwen (nouja, ik moest de zandkastelen bouwen en dan reed hij ze met zijn treintjes weer kapot)

Op de terugweg viel Devin in de auto in slaap. Die heb ik al slapend op bed kunnen leggen en zo zelf wat tijd gehad om het karretje alvast uit elkaar te halen en het karretje + inhoud in de auto te zetten.
Ik ben wel erg blij dat we die auto hebben. Dunedin is echt belachelijk heuvelachtig (bergachtig zelfs). Als je gewoon van A naar B wil moet je steeds 3 bergen over. De hele dag hier rondfietsen lijkt mij dodelijk vermoeiend.
Dunedin heeft volgens het guiness book of records de stijlste straat ter wereld. Natuurlijk moest er een poging gedaan worden om die op te fietsen (zonder karretje met Devin). Het lijkt meer op een muur dan een straat en ik kwam niet verder dan ong. 50m.

's avonds na het eten zijn we nog even naar de botanische tuinen geweest. Die zijn hier hartstikke groot. Eerst hebben we een klein rondje gelopen, toen nog een klein rondje en toen toch maar een groot rondje, door een smal bospaadje, langs een italiaans terras via vogelkooien.....en ehhh waar kwamen we ook al weer vandaan?
Natuurlijk weigerde Devin inmiddels om te lopen
Kon ik met een zeurende peuter op mijn rug weer helemaal naar boven lopen (ook de botanische tuinen zijn niet plat)
Toen we even op het gras gingen zitten kwam er een kat naar ons toe. Ik gaf de kat een aai en er bleek heel weinig kat onder een dikke pluizige vacht te zitten. Op zijn rug zat een hele rare bult (merkte ik pas toen ik hem aaide) alsof er een hele wervel uit zijn wervelkolom was geschoten, een kwartslag was gedraaid en los op zijn rug zat. Echt een heel naar gevoel.
Devin noemde de kat 'circle'. Circle verdween weer in de bosjes.

Hoewel dit allemaal niet typisch kersterig was was dit echt de beste kerst in jaren. Heel relaxed en zonder verplichtingen. De kersterige symboliek van licht in de duisternis (kerstboom), kadootjes geven en samenzijn wordt een stuk leuker als kerstman, kerstballen, kerstboom, kerststerren en kerstengeltjes worden weggelaten.

Morgenochtend vertrekken we weer. Op weg naar Invercargill. Ik moet alle zooi die in de cabin ligt nog inpakken maar ik heb nu toch een enorme aanval van 'geen zin'. Nog even en mailtje en dan de oogjes dicht (en snaveltje toe).

X

Even wat anders: voor de collega's. Weet iemand of Souad al bevallen is?

Regeldag in Dunedin

Vannacht slecht geslapen. Ging om 12 slapen en om 5 uur was ik weer wakker. Toen ik eindelijk weer sliep droomde ik dat ik werd aangevallen door een struisvogel die er uit zag als de snipe uit "up" omdat ik een foto had gemaakt van de babyvogel die met hele grote sprinkhanen op een plant zat........juist ja. Vandaag een beetje een regeldag gehad. Er moest het een en ander geregeld worden voor de rest van onze reis. Vanochtend een huurauto geregeld. Ik had ze gisteravond al geprobeerd te mailen maar omdat ze geen auto beschikbaar hadden voor dat wat ik wilde werd ik verzocht ze even te bellen. Met mijn Nederlandse telefoon is dat niet te betalen en niet te verstaan, dus op naar de receptie met het verzoek of ik even mocht bellen. Dat mocht niet. Wilde de receptionist dan even een huurauto voor mij regelen? Dat wilde hij niet (de meeste top10 campings hebben "reserveerservice") dan maar naar de telefooncel. Ik heb zo'n ding echt al 15 jaar niet meer van binnen gezien. Vroeger (in een ander leven) hield ik hele gesprekken vanuit zo'n ding. Dat kan je je nu toch niet meer voorstellen! Het is hier een heel omslachtig gedoe. Je moet eerst een nummer op je telefoonkaart bellen, dan moet je een ander nummer op je telefoonkaart invoeren, dan moet je een heel menu afluisteren om aan te geven wat je eigenlijk wil. -voor het opladen van de kaart toets 1 -voor bellen toets 2 -voor het spreken met een operator toets 3 -voor internationaal bellen toets 4 -voor pizza toets 5 -voor een lobotomie toets 6 -voor ..... , jullie begrijpen het idee. De eerste keer toetste ik per ongeluk 1 in plaats van 2. Ik had niet geluisterd, maar bellen leek mij de meest voor de hand liggende reden waarom ik in de telefooncel stond, dus in mijn logica zou dat onder voorkeurstoets 1 zitten. In de logica van de Nieuw-Zeelandse telefoonmaatschappij niet. Ook aan de mogelijkheid dat iemand misschien wel eens een verkeerde keuzeknop intoetst hebben ze niet nagedacht. Je kan niet terug naar het hoofdmenu. De enige mogelijkheid die er is als je het verprutst is ophangen en opnieuw proberen. Het is een wonder dat de telefooncelmaatschappij nog klanten heeft en dat er ooit iemand een nummer weet te bellen vanuit de telefooncel. Uiteindelijk is het gelukt met de huurauto Ik moet hem hier terugbrengen op 28dec, maar ik kan er wel mijn zooi mee naar Invercargil rijden. Daarna gaan we zelf weer met de bus naar Invercargil. Het is een beetje omslachtig maar uiteindelijk komen we er wel. Omdat ze geen kleine (goedkope) auto's meer hadden heb ik de komende paar dagen een Nissan Primera onder mijn kont. Niet heel vervelend. Ook nog een aanzienlijke korting gekregen aangezien ik eigenlijk om een veel goedkopere Sunny had gevraagd. Het is behoorlijk schrikbarend dat ze zomaar 25% korting kunnen geven. Afdingen zou dus ook bij huurauto's wel degelijk zin kunnen hebben. Heb ik nu niet gedaan. Dit werd mij zomaar gegeven. Daarna vanaf 8 januari krijgen we weer een andere auto. Welke dat wordt is nog niet duidelijk. Ik hoop dat ze iets doen met de instructie "ik wil geen handschoenenkastje op wielen". Ook hier is niet gekeken naar mijn rijbewijs of internationaal rijbewijs. Ze zijn er gewoon van uit gegaan dat de info die ik op de website heb ingevuld klopt. Voor het zelfde geld heb ik helemaal geen rijbewijs maar heb ik gewoon een of ander nummer opgeschreven. Morgen gaan we een ritje maken met de taieri gorge railway. Tenminste, als het goed gaat. Ik heb geprobeerd online te reserveren maar kreeg een auto reply dat reserveringen de eerst volgende werkdag bevestigd worden. De eerst volgende werkdag is na ons treinritje. We gaan er morgen wel heen en dan zien we wel. Verder vandaag de stad een beetje verkend. Op de Devin-manier (alle winkels in en uit) duurt dat uren, dus eigenlijk zijn we daar de hele dag wel zoet mee geweest. Was wel leuk hoor. Verder is er nog meer leuks. Ik ga er niet te veel over zeggen. Ik weet ook echt niet wat ik er over moet zeggen. Voorlopig hou ik het even bij "impulsieve acties zijn het aller leukst". Een ieder die nu al begint te zuchten "Marije wat heb je nu weer gedaan" kan ik gerust stellen. Ik heb helemaal niks gedaan. X