Devin was gisteravond helemaal kapot van het wandelen door het bos. Toen ik aan het koken was wilde hij eigenlijk al naar bed. Uiteindelijk heb ik het nog tot 9 uur kunnen rekken totdat hij echt naar bed ging.
Ik was eigenlijk van plan om nog even heel zinvol achter de laptop te kruipen en wat te schrijven. Naast dit gezwam ben ik wel met een 'echt boek' bezig. Het is een beetje een lang lopend project en ik heb een tijd lang de concentratie niet kunnen opbrengen om er aan te werken. Op de een of andere manier heb ik mijzelf doen geloven dat ik het hele ding hier in Nieuw Zeeland wel 'even' af zou maken. Dat lukt natuurlijk voor geen meter, maar af en toe vind ik wel tijd om een stukje te schrijven of aan te passen.

Voor degene die in een comment zei dat ik mijn roeping heb gemist: heeeeel lief. Ik geloof dat een mens meer dan 1 roeping kan hebben. E Ik vind het lastig om een creatief project als kostwinning te zien. Wanneer ik alleen maar zou schrijven en verder geen inkomen zou hebben zou ik het lastig vinden om om te gaan met de druk die dit zou opleveren. Het gevoel van 'je moet nu wat zinvols op papier gaan zetten anders kan je volgende maand de energierekening niet betalen' vind ik heel zwaar. Ook kan ik de ah moeilijk vertellen dat ik geen geld heb maar wel een roeping.
Ik geniet van de creatieve vrijheid die de huidige constructie met zich meebrengt al is het soms lastig om de 24 uur die een dag heeft zo te verdelen dat ik overal aantoe kom. Die roman die heeft geen haast en komt er wel.
Mocht ik toch ooit haast krijgen dan is dit wel de ideale plaats om dat ding er eens uit te persen in een paar weken. Er is hier heel erg weinig afleiding. Normaal schrijf ik een paar zinnen, dan ga ik een rondje surfen over facebook, twitter en verschillende fora. Schrijf hier en daar eens wat, schrijf een alinea van mijn boek, raak in gesprek op msn, google een recept of de definitie en oorsprong van een of ander raar latijns woord, schrijf weer een alinea en verwijder een paar omdat ze absoluut het gevoel niet overbrengen wat ik probeer over te brengen, en zo kan ik een hele dag aanrommelen.

Hier tik ik er zo een paar pagina's uit. Iedere neiging tot boek-ontwijkend-gedrag wordt in de kiem gesmoord want er is geen internet om zinloos tijd op te verprutsen, er is geen telefoonbereik om te gaan smsen of bellen. Als ik echt wil bellen dan moet ik eerst 20 minuten lopen dus dat is niet iets om tussen 2 alinea door even te doen.
Als ik hier ooit ga zitten om mijn boek af te maken moet ik er wel aan denken dat ik een tweede laptop meeneem voor Devin om cartoons op te draaien. Zodra Dev wakker wordt ben ik nu namelijk mijn laptop kwijt en word ik verbannen naar mijn telefoon.
Er zullen ongetwijfeld meesterwerken met 2 vingers (op een typemachine?) geschreven zijn, maar ik gebruik toch graag 10 vingers en een toetsenbord wat iets groter is dan het toetsenbordje van mijn telefoon.

Gisteravond toen ik Devin om 9 uur naar bed bracht ben ik 'ook heel even gaan liggen'. Ik sliep niet eens echt maar was gewoon wat aan het dromen. Voordat ik het wist was het donker en ben ik maar mijn tanden gaan poetsen en gaan slapen.
Is extreem veel slapen niet een van de symptomen van cabin fever? (geen idee hoe dat in het Nederlands heet, volgens mij is er geen Nederlands woord voor). Ik begin inmiddels wel zware internet-ontwenningsverschijnselen te krijgen. Ik kijk ongeveer iedere 10 minuten op mijn telefoon alsof ik verwacht opeens wel bereik te hebben ofzo.
2 maanden aan de andere kant van de wereld was prima omdat ik iedere dag even tegen jullie aan kon kletsen, maar nu ik echt tegen mijzelf begin te praten begin ik het vervelend te vinden. Het idee om een dag eerder terug te keren naar de bewoonde wereld is natuurlijk ook al de gedachte gepasseerd maar ik heb mijzelf streng toegesproken. Van eerder teruggaan naar de bewoonde wereld wordt het niet sneller 24januari en tot die tijd maakt het eigenlijk bijzonder weinig uit waar ik precies uithang. Het is hier echt belachelijk mooi dus laat ik in godsnaam wat gaan doen in plaats van dat ik hier ga zitten piepen.

Morgenochtend vroeg sta ik wel weer bij de telefooncel maar nu boswandeling (en een schop onder mijn kont)!

X