Culverden

Groeten uit Culverden.

Slechts 40 km van Hanmer Springs en daarmee prima aan te fietsen in een halve ochtend. De volgende stad ligt hier 44 km vandaan, dus dat is weer een mooi stukje voor morgen. Het moet allemaal niet te intensief worden. Anders zou ik nog moe worden enzo.

Gisteravond toch maar eens een nieuwe binnenband in mijn fiets gedaan. De fiets iedere halve dag moeten oppompen is ook niks. Door het fiets fixen eigenlijk geen tijd gehad om nog in te pakken, dus dat moest allemaal vanochtend.

Om half 11 zaten we pas op de fiets. Oeps.

Gelukkig is Culverden maar 40 km van Hanmer vandaan. Volgens the lonely planet cycling New Zealand zou het vandaag een nagenoeg vlakke route worden. Naar er zaten toch twee behoorlijke stukken klimmen in. Dat viel even tegen. Als ze dit vlak vinden, wat moet een echte klim dan wel niet zijn?

Verder hebben we vandaag de bergwind vrijwel de hele tijd tegen gehad. Beetje jammer.
Rond 1 uur kwamen we Culverden binnen. Bij het motel gevraagd om een plekje. Dat hadden ze niet, want alle wegwerkers slapen daar. Er werd inderdaad aan de weg gewerkt vlak voor Culverden. Een ander motel is er niet en de eerst volgende stad was 44 km verderop. Er was wel een camping. We moesten maar doorfietsen naar het tankstation en het daar vragen.

We kwamen eerst langa een schooltje wat tevens dienst deed als bibliotheek en iSite. Daar zeiden ze inderdaad dat de camping bij het tankstation rechtsaf was.
Er was net een kleuterklas boeken aan het lenen en Dev was groter dan sommige kleuters. Vanaf welke leeftijd zouden de kinderen hier naar school gaan?

Op de camping was echt helemaal niks en niemand. Het gebouwtje met douche en keuken was dicht, er stond geen enkele tent of caravan en er was gewoon echt helemaal niks. Alleen een heel mooi leeg campeerveld.
Nog 44 km doorfietsen is geen optie. Er zit een behoorlijke klim in, daar ga ik vandaag niet aan beginnen. Dus toch de tent maar opgezet. Mijn tent van 25 euro van de bristol staat er prachtig bij. Jarenlang festivalervaring heeft toch nog wat goeds opgeleverd. We zien morgen wel hoe het gaat met de tent weer inpakken. Op festivals liet ik de tent meestal achter. Dat is nu natuurlijk niet de bedoeling al is het een el cheapo tent.

Luchtbedden opgeblazen en de slaapzakken er op gegooid. We kunnen in ieder geval slapen vannacht. Uiteindelijk maar even naar het tankstation gegaan om wat te drinken te halen. We hebben wel water maar het is natuurlijk niet zo handig om de hele voorraad aan 'noodwater' op te drinken als je op 100m van een tankstation zit.
Blijkbaar moest je je ook bij het tankstation melden om te camperen.
'dus eenmaal een camper?' vroeg de tankstationbeheerder.
Nee, een tent.
'en wat is het kenteken van je auto?'
Die heb ik niet.
'juist ja, dus het gaat om jullie twee en verder hoeveel mensen?'
Geen
Volgens mij geloofde hij het nietmaar dat geeft niet. We slapen hier voor 10 dollar dus dat compenseert weer voor een van die keren dat we schandalig veel geld hebben uitgegeven.
We kregen ook de sleutel van het campinggebouw wat hier staat.

Daarna maar even naar de supermarkt gegaan en wat te eten gekocht. Ook eindelijk maar eens geinvesteerd in een pan. Helaas doet de stroom het hier niet, de sleutels due ik kreeg doen het niet op wat waarschijnlijk de meterkast is, dus ik kan alsnog niet koken. We zitten hier vlak naast een takeaway, dus het is nog niet het moment om Devin de kunst van het creatief bbqen bij te brengen. (ik kan op alles bbqen en heb wel eens een metalen brievenbus en eens een winkelkarretje als gril gebruikt)
Het wordt hier vannacht wel heel erg donker, dus misschien eindelijk eens een kans om de sterrenhemel vanaf het zuiderlijk halfrond te bekijken.

We zijn hier wel echt de enigen op de camping, dus mogelijk krijgen sommigen van jullie nu een lichte rolberoerte. Maar verder is het allemaal niet zo avontuurlijk hoor. Er waren hier op een veldje naast ons campeerveld net kinderen aan het paardrijden en het campinggebouw waar we nu zitten wordt op maandag en vrijdag door de scouting gebruikt.

Straks koud douchen, take away halen (hopelijk hebben ze iets wat niet gefrituurd is) en dit geklets versturen vanaf een inbelverbinding van mijn telefoon. Vanavond geen gemail met wie dan ook, heb niet genoeg batterij of inbelgeld.

Edit: vlak voordat we take away wilden gaan halen toch de main power switch gevonden. Net warm gedoucht, gekookt in mijn nieuwe pan en de laptop gaat zo aan de oplader. Wat een luxe.

Ik meld mij morgenochtend (jullie vanavond) nog wel even om te laten weten dat we nog leven en weer gaan fietsen naar het volgende gehucht.

X

the springs of Hanmer Springs

Eerst toch maar even langs geweest bij de enige fietsenmaker in de wijde omtrek om dat koffiemolengeluid uit mijn fiets te laten halen.

Toen we daar kwamen was alleen de kassiere er, de baas en tevens fietsenmaker was net naar huis om te lunchen (dat zouden we in Nederland eens moeten proberen) en zou daarna 's middags met de bus naar weet ik veel waar gaan. Ik heb uitgelegd dat het toch echt gemaakt moest worden en dat we wel in Hanmer zouden blijven totdat het gemaakt was. Daarna doorgegaan en andere winkels in het dorp bekeken.

Devin bleef maar zeuren om een Thomas de trein helm die hij blijkbaar bij de fietsenwinkel had gezien. Iedereen moet hier verplicht een helm op op de fiets. Op de terugweg toch nog maar even teruggegaan langs de fietsenwinkel voor dat stomme Thomas ding. Als Devin het met plezier op zijn hoofd zet omdat er een trein op staat vind ik het al lang best.

De fietsenmaker was net teruggekomen omdat hij iets vergeten was, maar hij zou gelijk wel even naar mijn fiets kijken. Hij kon het zo verhelpen terwijl ik de Thomas helm afrekende.
Fijn! Mijn band was ook lek. Ik kon mij niet voorstellen dat hij die zo snel gemaakt had, maargoed, het zal wel. Het koffiemolengeluid was in ieder geval weg.

Toen thuis geluncht en daarna naar het zwembad.

Helaas is het vandaag een beetje grauwig mistig weer en met 15 graden niet heel warm. Het zwembad was een heel groot buitenbad met verschillende glijbanen (waar Devin tot zijn eigen frustratie te klein voor was, hij moest 1.20 zijn en daar komt hij niet aan, zelfs niet als hij op zijn tenen staat (probeerde hij heel schattig 'ja maar zo ben ik toch groot')

Verder een wedstrijdbad, een stroomversnelling met matten, allerlei warm water baden, zout water baden, met aardwarmte verwarmde toestanden en weet ik veel wat voor een therapeutische baden.
Door onze top10campingskortingskaart krijgen we ook korting bij allerlei attracties in de omgeving van die campings. Meestal heb ik het niet zo op kortingskaarten, zegeltjes en spaarpunten, maar deze kaart is echt wel leuk. Bij het zwembad kregen we hierdoor gratis een same day return ticket.

Rond 5 uur zijn we daar huis gegaan. Devin was kapot en is thuis gelijk een dutje gaan doen.

Daarna gegeten en weer terug naar het zwembad. Om 9 uur werd het donker, ging het zwembad dicht en zijn we er weer uit gegaan.

Helaas was mijn fietsband wel weer plat toen we er uit kwamen. Ik heb hem zelf maar geplakt. Volgens mij heeft die fietsenmaker hem alleen maar opgepompt.

Morgen gaat de reis weer verder, ik wil in ongeveer 4 dagen naar Christchurch fietsen. Het is grotendeels berg af dus ik verwacht 4 relatief relaxte fietsdagen. Doordat we vanavond gezwommen hebben en een band hebben geplakt moet het hele inpakgedoe morgenochtend nog. Hopelijk zijn ze hier niet al te strict met het uitchecken om 10 uur. Ik weet nu al dat dat lastig wordt.

X

Hanmer Springs

Groeten uit Hanmer Springs!

Aangezien we vanochtend niet hoefden te verhuizen had ik heel veel zin om eens een beetje uit te slapen. Helaas zat dat er niet in. Devin was om 06.45 wakker. Hij had natuurlijk ook al op de walvisboot geslapen.

Om 10 uur eerst maar naar de iSite om te vragen hoe we in Hanmer Springs zouden kunnen komen. (iSite heeft niks te maken met iPod, iMac en iPhone, de i is van information. Het is de Nieuw-Zeelandse VVV) De vrouw achter de receptie wilde ons eerst met de gewone stadsbus sturen maar dan moesten we wel een halve dag wachten op een overstappunt en mocht de fiets niet mee, of misschien als de chauffeur een goede bui zou hebben en ik extra zou betalen, en het karretje mochtal helemaal niet mee. Dat was geen optie.

Toen bleek er opeens ook een Hanmer Springs shuttle te zijn die ze niet voor mij kon boeken maar ik kon wel het telefoonnummer krijgen.

Bij de camping deden ze een beetje moeilijk wat betreft het mij gebruik laten maken van de telefoon om een klein stukje verder van mijn reis te boeken, maar voor 2 dollar mocht ik uiteindelijk wel even bellen.
De Hanmer springs shuttle had nog wel plaats voor vandaag en fiets en karretje mochten mee.

Toen ik mijn naam moest opgeven klonk het opeens 'ben je soms Nederlands' aan de andere kant van de lijn. De eigenaar van de Hanmer Springs shuttle bleek een Nederlander die hier in Hanmer Springs een hostel heeft en daarnaast toeristen heen en weer taxiet omdat Hanmer echt niet te bereiken is als je geen eigen vervoer hebt.

Hij wilde ons wel bij onze camping komen ophalen en bij onze camping in Hanmer weer afzetten. We hoefden dus niet eens naar de iSite te komen. Luxe!
Camping in Hanmer ook gebeld en een huisje voor 2 nachten geboekt.

Omdat de shuttle ons pas om 16.30 zou komen ophalen had ik rustig de tijd om de boel in te pakken. Op die manier past het allemaal makkelijk in het karretje en ziet het er niet uit als een half ontplofte toestand.

Daarna mijn fiets maar eens van een onderhoudsbeurt voorzien, en mijn nieuwe kilometerteller geïnstalleerd met ductape. Ik heb een beetje iets doms gedaan met de meegeleverde tiewraps. (nee ik zeg niet wat, het is echt te dom voor woorden)

Om 2 uur viel Devin in slaap. Ik kon heerlijk rustig inpakken. Helaas sliep hij daarna in de shuttlebus niet meer en was hij in de bus redelijk aan het klieren.

De bus was een 9-persoons busje met een klein bagageruimtetje waar mijn fiets net rechtop in pastte met het voorwiel er uit. Het karretje ging op 1 van de banken. Dev en ik namen plaats op de achterbank, en verder zaten er nog 2 Nederlandse toeristes in. De bus ging heuvel op, heuvel af, afremmen, haarspeldbocht, gas geven, heuvel op, afremmen, gasgeven, heuvel af, afremmen, scherpe bocht.... mijn maag was niet blij.

Het zal wel weer nieuw zijn dat ik hier zo ziek van word. De afgelopen 10 jaar heb ik vooral heel veel zelf gereden. Als het wielen heeft dan rij ik ten minste, en anders zit ik meestal wel voorin 'want anders kan ik mijn benen niet kwijt'. Ik kan mij niet herinneren dat ik daarvoor ooit zo ziek werd in de auto.

Dev was ook niet lekker en lag als een zielig hoopje kindje op mijn schoot. Ik was bang dat hij de hele bekleding van het busje zou onderkotsen en had een zakje in de aanslag voor als een van ons de neiging zou krijgen de bekleding van het busje een andere kleur te geven.

Na een uurtje voelden we ons allebei wat beter en begon Devin te klieren. Hij wilde staan in de bus, met zijn treintjes spelen op de vloer van de bus en meer van die dingen die echt niet kunnen als je over bergen stuitert in een 9-persoons busje.

Na ongeveer 2 uur kwamen we in Hanmer Springs. Het heeft hier wel wat weg van Oostenrijk (zowel qua bouwstijl als qua uitzicht), alleen praten de mensen Engels. Het is hier dan ook 's winters een skigebied.

Bij aankomst gelijk maar pannen gehuurd. Helaas was de plaatselijke supermarkt al dicht om 19.00. De avondwinkel had wel melk en brood maar niks waar je een normale avondmaaltijd mee kan bereiden. (geen verse groente ofzo alleen blik, geen vlees of vis)

Volgens de Nederlandse shuttle-bus chauffeur zat hier een hele goede fish en chips zaak, dus die hebben we maar geprobeerd. Ongeveer 1 op de 5 winkels is hier in het land een fish and chips zaak (toch nog wat typisch Engelse overblijfselen, ik vind het hier over het algemeen minder Engels dan in Melbourne), dus we moeten toch één keer deze vakantie fish and chips eten.

Devin nam kipnuggets, ik vis en samen namen we een portie patat... tijdje wachten en we kregen een pakketje in een krant gewikkeld.

Terug naar het huisje gefietst en daar ons krantenpakketje opengemaakt. Alles zat door elkaar gepleurd. Kipnuggets, vis, patat en heel veel zout. Wat mij betreft was het niet voor herhaling vatbaar. Met mijn ogen dicht had ik vis en kipnugget qua smaak niet van elkaar kunnen onderscheiden en ik heb al de hele avond dorst door de hoeveelheid zout die overal overheen zat.

Mijn lichaam heeft wat moeite met het gebrek aan vitamines in het geheel dus we hebben er nog maar een banaan en een mandarijn achteraan gegeten als toetje. (meegenomen uit Kaikoura)

Mijn fiets maakt sinds zijn ritje achterin de bus echt een heel vreemd geluid alsof de ketting ergens tegenaan aanloopt. Sterker nog, de ketting loopt ergens tegenaan aan, maar ik weet niet waar dat ding normaal hoort en ik krijg het geen enkele kant op gebogen, ik weet dus gewoon niet wat er mis is. Dit staat weer niet beschreven in mijn fietstechniekboek. (help, mijn fiets klinkt als een koffie-molen, wat moet ik nu doen??)

Daarnaast wordt mijn voorband sinds vanochtend steeds zacht. Morgen maar eens een fietsenmaker opzoeken en de fiets goed laten nakijken, dan kan hij ook mooi mijn band plakken. Volgens mij is dit de laatste plaats voor Christchurch waar we een fietsenmaker zouden kunnen vinden, maar zoals mijn fiets nu klinkt ga ik er echt niet op naar Christchurch fietsen.

Accommodatie op Stewart Island heb ik inmiddels redelijk gevonden. Ik kreeg van een vriend een stel emailadressen van mogelijke onderkomens op Stewart Island met oud en nieuw. Van een van hen kreeg ik een reactie dat ze met oud en nieuw vol zitten maar van 2 t/m 5 januari nog wel plek hebben. Op zich vind ik dat ook wel prima. Mijn planning is niet zo strak. Het idee was vooral om halvewege de tijd ook halverwege de tocht te zijn.

Daarna kreeg ik ook nog een reactie van een hostel dat ze nog een 2-persoons kamer hebben met oud en nieuw. Dat klinkt goed! Op zich wil ik met Devin liever niet in een hostel omdat hij toch wel een beetje klein is tussen allerlei grote backpackers en het misschien lastig is om hem met oud en nieuw eerst nog even een paar uurtjes te laten slapen in een rumoerig hostel, maar ik denk dat het allemaal wel goed zal komen.

Zolang de bedden maar beter zijn dan dat hostel in Auckland.

X

oud en nieuw op Stewart Island

Net even gegoogled op een onderkomen voor ons op Stewart Island met oud en nieuw. Nu het er op lijkt dat we dat wel gaan halen leek het mij wel handig om dat al vast te regelen.

Blijkbaar ben ik niet de enige die verzonnen heeft oud en nieuw op Stewart Island door te brengen. Een hele hoop hotels etc zitten al vol! Alleen echt heel heel heel heeeeele dure units zijn nog beschikbaar.

Heeft er iemand tijd om er eens eens een rustig google-momentje aan te wijden? Mijn geïnternet heeft een tijd-limiet en een data-limiet, dat googled nogal onrustig.

Thanks!

Whale watching in Kaikoura

Het is vannacht ontzettend koud geweest. Ik ben blij dat we niet in een tent hebben geslapen. Ik heb met mijn joggingbroek en longsleeve in mijn slaapzak geslapen.

Ik heb dit huisje voor 2 nachten gereserveerd. Heb behoefte aan een ochtend niet verhuizen. Het is toch iedere keer weer een gedoe om alles in zoverre in te pakken dat het mee kan, ook als het alleen maar naar de andere kant van de camping hoeft.

Morgen gaan we dan wel rustig uitzoeken waar we hierna heengaan en hoe we daar gaan komen. Ik heb het idee in mijn kop gekregen dat ik naar Hanmer Springs wil en van daaruit ga fietsen naar Christchurch.

Hanmer Springs is hier niet zo heel ver vandaag, maar alleen maar heuvel op. Het gaat mij niet lukken om daar tegenop te fietsen.

De trein stopt er niet, een bus die er stopt heb ik ook nog niet gevonden. Ik had bedacht dat ik wel een auto kon huren voor een dag en die daar weer af kon leveren, maar zowel hier als daar lijkt geen autoverhuurbedrijf te zitten. Als we geen lift vinden is de enige mogelijkheid een soort taxi die 200 dollar kost. Ik heb nog niet bedacht of ik dat er voor over heb.

Vandaag zijn we eerst gaan walvis spotten.
Met een bootje ga je de zee op, dan luisteren ze met een onder water luister ding waar de walvissen zich bevinden, daar varen ze heen en dan maar hopen dat de walvis(sen) naar boven komt.

Van te voren was er al een seasickness warning. Fijn, heb ik weer. Ik had mijn gemberpillen wel genomen, maar volgens mij zit de werking daadrvan vooral tussen de oren. Ik had net zo goed een buisje smarties en een vitaminepil kunnen eten.

Na 45 minuten varen eindelijk een walvis gezien. Er was een kerel die de hele boel aan elkaar praatte en uitleg gat over walvissen met behulp van videobeelden.
Helaas word ik echt ziek als ik al varend naar videobeelden ga kijken, naar buiten kijken of ogen dicht helpt het beste. Ik val alleen wel in slaap als ik op een schommelende boot mijn ogen dicht doe. Toen we bij de walvis waren was ik net over rijst (out of all things ) aan het dromen.

De walvis was wel heel indrukwekkend. Al varend moesten we op onze stoelen in de boot blijven zitten, maar als we stillagen mocht iedereen buiten over de railing hangen om foto's te maken. Devin vond dat eng (ik heb het geprobeerd maar hij begon echt te krijsen) dus ik ben met Devin binnen blijven zitten en we hebben de walvis vanaf achter een van de ramen van de boot bekeken. Stiekem vond ik het helemaal niet zo erg, want ik voelde mij niet zo lekker.

Daarna nog een zeehond gezien die een inktvis aan het opeten was. Toen hij de inktvis kwijt raakte viel hij maar een albatros aan. Nooit geweten dat zeehonden zo agressief zijn.

Op de terugweg werd de boot omgeven door een hele troep(/school?/kudde?) dolfijnen. Een ervan deed wel 14 salto's achteruit.

Ik dacht dat dat een soort dolfinariumkunstje was. Nooit geweten dat dolfijnen dat in het wild ook doen. En wat is het nut er van?

Tegen de tijd dat we de dolfijnen zagen was Devin in slaap gevallen. Van de dolfijnen heb ik dus niet eens een foto want Devin lag op mijn broekzak met telefoon (en dus camera, ik het kader van het ruimte besparen heb ik geen andere camera bij mij), maar ze waren wel erg leuk om te zien.

Devin wilde graag een orca zien. Die hebben we helaas niet gevonden.

's middags hebben we niet zo veel interessants gedaan. We zijn naar de supermarkt geweest die gelukkig open is op zondag, waar Devin uitgebreid met een Kaikouraas meisje in een autootje speelde.
Daarna de rest van de middag in de speeltuin gezeten. Ik moest een beetje bijkomen van het zeeziek zijn. Daar moet ik van de zomer wel echt betere pillen voor regelen. Ik zie nu al op tegen het varen van en naar Stewart Island en de ferry terug naar het noordereiland. Als ik vliegen ook maar enigzins leuk zou vinden zou ik dat serieus overwegen.

(stiekem ben ik helemaal niet zo stoer. Naast dat ik zeeziek word heb ik ook nog eens hoogtevrees)

X

Relaxen in Kaikoura

Vandaag even een dag heel weinig gedaan.
Devin had om 1 uur 's nachts een bloedneus. Alles zat onder. Na het opruimen nog wel goed geslapen.

's ochtends zijn we verhuisd naar een studio die vrijwel ons hele dagelijkse reisbudget per dag kost. Deze 'studio' heeft in tegenstelling tot de cabin een eigen koelkast, waterkoker, magnetron, douche, toilet en lounge stoelen.
De cabin was gewoon 4 muren met een dak, een bed, een tafel en 2 stoelen. Dat was wat mij betreft ook prima, maar dat was voor vannacht niet beschikbaar.
Het is vandaag koud (nouja, relatief natuurlijk, 14 graden), miezerig, mistig weer. Geen weer waarin je de hele dag met een peuter in een tent wil zitten als het niet hoeft. De tent zit dus nog steeds ingepakt in het karretje.

We zijn hier in het dorp even naar de speeltuin geweest en daar fruit gegeten. Ik wilde even naar de apotheek om iets tegen reisziekte te kopen, maar de apotheek was dicht op zaterdag. We hebben voor Devin een nieuw treintje gekocht (hij is er alweer 2 kwijt) en voor ons allebei een shirt.
Bij de supermarkt hadden ze natuurlijke gemberextractpillen tegen reisziekte. Die heb ik maar gekocht.

Vanmiddag zijn we bij een zeehondenkolonie die hier in de buurt zit wezen kijken. Devin viel onderweg daar naartoe in slaap. (ik ben niet moe mama, echt niet)
Ik heb een hele tijd met een slapende Dev op een bankje gezeten.
Toen Devin wakker was zijn we nog even naar een uitkijkpunt boven op een heuvel gelopen. Daar was ook een veld kalfjes waar je zo in kon. Devin vond de kalfjes bijzonderder dan de zeehonden. De zeehonden zag hij eerst niet en toen hij ze zag hield hij vol dat het vissen waren. Blijkbaar verwachtte hij honden in de zee. Morgen wil hij wel weer naar de koeien.

Toen we weer terug waren op de camping ben ik gaan koken in de algemene keuken. Devin wilde niet mee. Hij ging wat kijken op de laptop.

In e keuken ontmoette ik een Nederlands stel. Op de camping in Blenheim hadden zij van de eigenares gehoord over een Nederlandse die met een kind en een karretje Nieuw-Zeeland rondfietst. Blijkbaar worden we een soort urban legend hier (of een rural legend juist).

Vanuit de keuken heb ik af en toe een paar stappen naar buiten gedaan om te kijken of de deur van ons huisje nog dicht was. Dichte deur = Devin zit nog steeds binnen cartoons te kijken.

Toen het eten klaar was ben ik met onze borden en de pannen terug gelopen naar ons huisje. (horeca ervaring is hier wel extreem handig als je niet je warme borden met eten of je hete pannen alleen bij je peuter wil laten)

Ik deed de deur van het huisje open en de laptops stond cartoons te draaien, maar Devin was er niet. Ook niet in de badkamer, in de kast of onder het bed.

F*CK! Paniek!!Adrenaline! Gelijk wakker, terwijl ik eigenlijk een beetje suf was.

Naar buiten gerend. 'Devin!!'

Heel in de verte hoorde ik een klein stemmetje 'mommy!' roepen.

We kregen net nieuwe buren die zeiden dat er een klein jongentje voor de receptie stond. Stond Devin daar met zijn owltowel en zijn olifant tegen zich aan geklemd om zijn mommy te piepen en bang om zich heen te kijken. Blijkbaar was hij naar buiten gegaan en had hij de deur netjes achter zich dicht gedaan. Omdat we nu aan de andere kant van de camping zitten dan gisteren kon hij de keuken niet meer vinden. Pfff ik ben lang niet meer zo erg geschrokken als toen ik mijn huisje leeg aantrof.

Kaikoura

Groetjes uit Kaikoura!

Ik hoor je denken 'hun, dat was toch 129 km verderop? Dat ging je toch niet in 1 dag fietsen?' Dat klopt, en het is nogal een verhaal, dus pak een kopje koffie, thee of wat je dan ook drinkt. Sit back, relax and enjoy the ride (or the story about the ride)

Vanochtend net voor 10 uur (standaard uitchecktijd) vertrokken uit Blenheim. Devin had geen zin. Hij wilde spelen en in het huisje blijven het kostte wat moeite om hem te overtuigen maar uiteindelijk wilde hij met pikmikken in het vooruitzicht wel mee.

Eerst 3 rotondes over. Automobilisten verwachten hier geen fietsers op de rotonde dus opletten geblazen. Bij de laatste rotonde blijkbaar de verkeerde afslag genomen, want we kwamen op de redwood road uit. Volgens Nieuw-Zeelandse logica gaat de Redwood road naar Redwood. Niet de goede kant op dus! Dat was al gelijk een heel stuk omfietsen. Gelukkig wel langs de voet van de berg en niet over de berg. Gelukkig maar, want de redwood road ging zo'n beetje recht omhoog de berg op.

Toen we weer op State Highway 1 waren duurde het niet lang voordat ook onze weg de berg op ging. Niet gelijk heel stijl, maar het was goed te merken dat het omhoog ging.

Na een uurtje had ik het al gehad. Mijn benen waren verzuurd en ik had trek in fruit. Gelukkig was er na iedere bocht naar links (zigzag de berg op) een rustplekje waar je net een auto op zou kunnen parkeren. Daar de fiets neergegooid en fruitpicknick gehouden. Was ik aan toe. Ik kwam geen meter meer vooruit. Bergen op fietsen met kind en karretje is verdomd zwaar.

Na een kwartiertje toch maar weer opgestapt. Die berg gaat heus niet voor mij plat op zijn rug liggen. Er zal gefietst moeten worden. Dat ging slechts één zig en één zag goed. Het was te stijl. Ik kwam niet vooruit.

Zoals ik van te voren bedacht had het karretje losgekoppeld van de fiets en eerst met fiets alleen 4 bochten om naar boven gelopen. Daar de fiets op slot gezet, de stuurtas met alles wat echt belangrijk is meegenomen en met Devin samen langs de snelweg terug naar beneden gelopen. Het kostte nogal wat moeite om Devin te overtuigen dat hij toch echt aan de kant moest blijven. Op een gegeven moment wilde hij getild worden. Dat heb ik maar gedaan. Ik was te bang dat hij zichzelf krijsend op de snelweg zou werpen (of van de berg af) als hij zijn zin niet kreeg.

Dit ging wel erg zwaar worden als ik Devin tillend en karretje voortslepend de berg weer op zou moeten lopen.

En toen was daar Shane (type bouwvakker of huurmoordenaar, midden 50) in een of andere oude honda. Shane wilde weten of we pech met de fiets hadden. Niet echt pech met de fiets, meer pech met de berg. Shane wilde wel met ons terug naar het karretje rijden en kijken of het in zijn achterbak zou passen.

Met de trekstang er af pastte het karretje meer op de open achterbak dan er in, maar het pastte.
Met de auto reden we weer terug naar de fiets. Shane wilde de fiets wel uit het raampje vasthouden terwijl hij auto reed. Dat kon best want dat had hij wel vaker gedaan. (bedenk je dat dit een 1 baans snelweg is waar het verkeer met 100km/uur de berg op en af raast)
De fiets naast de auto vasthouden ging natuurlijk niet. Ook niet nadat ik de fietstassen er af had gehaald. Dus gooide shane de fiets bovenop het karretje en reed ons zo naar de top van de berg. (een ritje van 10 minuten met de auto)

Als we op de terugweg weer langs blenheim zouden komen moesten we maar bij Shane zijn motorhome langskomen. Dan konden we daar de tent opzetten en mochten we zo lang blijven als we wilden. Of dat er ooit van gaat komen betwijfel ik. Maar ik ben wel blij dat er bijzondere mensen op de wereld zijn zoals Shane die geen schoenen aan had en wiens voeten er uit zagen alsof hij uberhaubt geen schoenen bezat, die rondreed in een rammelende honda maar wel bereid was een ploeterende fietser te helpen.

De weg naar beneden aan de andere kant van de berg was fantastisch en met arcana op de ipod redelijk episch (even opzoeken op youtube als je het niet kent)
Al gauw kwamen er meer heuvels maar nooit zo heftig dat ik moest afstappen.

Om 1 uur in Seddon even gestopt, een sportgel naar binnen geknepen en bij de supermarkt een fles water gehaald om er achteraan te drinken. Naast de supermarkt in de schaduw even geluncht. Het is vandaag 25 graden en in de zon behoorlijk warm.

Toen we net weer waren opgestapt in Seddon kwamen we langs een camping met zwembad. Heel erg verleidelijk om daar te stoppen, maar als ik iedere keer maar 30 km per dag fiets kom ik natuurlijk nooit ergens. Als het echt niet zou gaan dan zou ik altijd nog terug kunnen gaan naar de camping met zwembad.

Lekker doorgetrapt berg op, berg af terwijl Devin achterop sliep. Om half 3 waren we 5 kilometer bij Ward vandaan, bij een meer waarvan ik had gezegd dat ik er zou gaan zwemmen als ik er voor 4 uur zou zijn.

Mijzelf eerst achterover in het gras laten vallen en zo 5 minuten blijven liggen. Devin vond het heel grappig en deed het ook een paar keer. Een stel Japanse toeristen keek ons heel vreemd aan maar liet het verder maar.

Eerst nog maar een keer fruit gegeten en Devin met zijn treintjes laten spelen. Toen maar eens bij het meer gaan kijken. Helaas was het niet echt geschikt om te zwemmen. Het was ondiep, vies, bruin water.

Dan maar weer verder. Net alles weer op de fiets geladen toen we Jane en Edward tegen het lijf liepen, een gepensioneerd stel uit Australië wat hier rondtrekt met een camper. Na de vraag of ik niet goed wijs ben vroegen ze 'je wilt zeker geen lift ofzo'.... Nou...eh, ja! Waarheen?
Vandaag gingen ze naar Koikoura.
Klinkt goed!

Snel de trekstang en de wielen weer van het karretje af gehaald en karretje en fiets bij hun in de camper gegooid en zelf plaats genomen op de achterbank. Devin er naast en rijden maar.

Al snel reden we door Ward, wat echt maar 3 huizen, een tankstation en een motel bleek te zijn. Ik had van te voren bedacht dat we misschien wel 2 dagen in Ward zouden kunnen blijven, om Devin wat tijd te geven om te spelen en mijn benen wat rust te geven, maar in een gehucht als Ward is niet genoeg voor ons te beleven.

Na een klein uurtje kwamen we in Koikoura aan. Jane en Edward vroegen of we in het centrum afgezet wilden worden of dat we mee wilden rijden naar de top 10 camping waar zij naartoe gingen. Ik had net in Blenheim een top 10 kortingskaart gekocht, dus wij reden mee naar de top 10 camping.

Bij de camping geprobeerd een cabin voor 3 dagen te krijgen. Helaas hebben ze voor morgen alleen een luxe studio die ruim 2 keer zo duur is als een cabin. Ik weet nog niet wat ik morgen doe. Ik wilde eigenlijk de tent opzetten maar het stormt ondertussen behoorlijk. Als het zo blijft waaien nemen we de studio, anders zet ik morgen de tent op.

Gelukkig mochten Jane en Edward van mijn kortingskaart gebruik maken. Heb ik toch nog wat terug kunnen doen voor de lift.

Toen we de fiets en het karretje weer uit de camper hadden geblazen en Jane en Edward aan het bedanken waren blies een windvlaag de fiets om, en daarmee ook Devin die achter de fiets stond.

Devin kwam met zijn hoofd tegen de camper aan en had een sneedje in zijn hoofd. Bloeden en huilen!

In dat blonde haar ziet het er al snel heel ernstig uit. Van de paniek kreeg hij ook nog een bloedneus. (heeft te maken met het feit dat hij te vroeg geboren is, gebeurt wel vaker). Jane schrok er nogal van en Edward bleef maar vragen of er geen pleister op Devin's hoofd hoefde. (dat kan natuurlijk niet in zijn haar)

Mijn zielige bloedkindje getroost en schoongemaakt. Pannen gehuurd en het karretje gedeeltelijk uitgepakt. We slapen vanavond in onze slaapzakken, beddengoed moet hier weer gehuurd worden.

Daarna naar de supermarkt. Devin zong al weer liedjes in de supermarkt. Volgens mij zag het er allemaal ernstiger uit dan het was.

Gekookt, gedoucht, gegeten en afgewassen. Nu nog even een koptje thee en dan kruip ik lekker naast Devin in mijn slaapzak. We slapen weer samen in een 2 persoons bed. Ben moe.

X

Blenheim

Vanochtend in Picton de zooi weer in het fietskarretje geladen, onze nieuwe vrienden in de backpackers lodge gedag gezegd en gaan fietsen richting Blenheim.

Hoewel de verse warme chocoladepudding met vanille-ijs fantastisch waren was ik de gesprekken in die backpackers lodge eigenlijk al weer een beetje zat. Veel verder dan 'waar kom je vandaan en waar ga je naartoe' kwamen de gesprekken niet. Ik kreeg een beetje het gevoel dat ik 100 keer het zelfde gesprek aan het voeren was terwijl de antwoorden mij eigenlijk maar matig interesseerden.

De tocht naar Blenheim bleek 28 km te zijn in plaats van 20, maar alleen de eerste 5km was berg opwaards (lekker begin van een dag waar je tegenop ziet) Dit keer wel op de fiets blijven zitten en niet hoeven lopen. Het laatste stuk wel in de 1e versnelling van de 21 en hijgend als een oud paard de berg op gekropen. Daarna werd het vlak en zelfs een stukje bergafwaards. Fijn!

Het randje langs de weg waar je mag fietsen blijkt breder dan het lijkt als je in de auto zit. Het is op de meeste plaatsen ongeveer een meter breed, prima fietsen dus. De auto's en vrachtwagens die langsdenderen rijden wel 100km/uur, maar dat went. Het eerste stuk was Devin aan het zeuren om van alles en nogwat, melk, voeten los, lopen dat soort gezeur.

Na ruim een uur zijn we gestopt op een picknickplaats en onze standaard fruitpicknick gehouden. Devin pakte zijn halve tas uit en ging bloemen plukken (paardenbloemen en madeliefjes)

Na 3 kwartier picknicken (pikmikken volgens Dev) en spelen maar weer eens op de fiets gestapt. Devin viel in slaap in het kinderzitje, dus met 1 hand aan het stuur en met 1 hand mijn slapende kind rechtop houdend verder gefietst. Om 1 uur waren we in het holiday park in Blenheim 28km in 3 uur met 3 kwartier picknick, kind, karretje en berg vind ik best netjes. In Nederland zou ik het in een uurtje fietsen, maar daar is alles plat en heb je fietspaden dus dat is echt niet te vergelijken. In Blenheim hebben we toch nog maar een nachtje een cabin gehuurd. Hoewel we onze kampeerspullen hebben schijnt het vannacht 8 graden te worden. Dat vind ik wel een beetje koud. Onze slaapzakken kunnen volgens hun beschrijving tot -10, maar ik heb geen zin om te kamperen (als dat niet noodzakelijk is) bij temperaturen onder de 10 graden.

Volgens de campinggids die ik heb zit er niks tussen hier en Kaikoura, hier 130 km vandaan. 130 km is te ver met bergen en kind en karretje. Volgens de receptie hier zitten er zeker weten motels in Ward, hier ongeveer 50km vandaan. Morgen gaan we dus toch maar proberen naar Ward te fietsen. Dan moeten we wel een berg over die vrij heftig schijnt te zijn. Dat zal wel lopen worden. 2 keer. Eerst met de fiets en dan met het karretje. De combinatie fiets+karretje is echt geen enkele berg op te duwen.

Wel grappig is dat je, als je met je fiets op de berg zit niet het idee hebt dat je heel schuin omhoog gaat. De verhouding tussen fietser en weg blijft het zelfde als wanneer je op een plattte weg fietst, en na de zeeziekte van gisteren is mijn evenwichtsorgaan volledig de weg kwijt. Het gaat alleen verdomd zwaar.

Helaas heeft het deel van de kilometerteller van mijn fiets wat op de fiets blijft zitten de reis met de boot niet overleefd. Hier in Blenheim schijnen verschillende fietsenwinkels te zitten. Ik dacht bij een daarvan wel een nieuwe kilometerteller te kunnen kopen, maar ik kan die fetsenwinkel hier echt niet vinden. Jammer, geen info over afgelegde afstand, gemiddelde snelheid en dat soort toestanden.

Vanmiddag op de terugweg vanaf het dorp/centrum/hoe je het ook noemen wil ben ik spontaan onze camping voorbij gefietst en een heel stuk teruggereden richting Picton met de boodschappen aan mijn stuur. Pas toen ik langs een kersenkraampje kwam waar ik 's ochtends met slapende Devin langs was gefietst realiseerde ik mij dat ik echt veel te ver was. Kon ik weer 5 km terug fietsen. Zo kom ik wel aan mijn kilometers.

Ook hier hebben we geen keuken in onze cabin, dus ik heb weer in de algemene keuken gekookt. Net als in Auckland staan er hier geen pannen in de keuken. Die moet je zelf meenemen. Of misschien huren bij de receptie, hoewel daar niks over vermeld staat. In Auckland hingen er overal bordjes in de keuken met daarop dat je pannen kon huren bij de receptie.
Dat pannenhuur verhaal was ik al weer helemaal vergeten, dus ik kwam met een 'eeehm, waar zijn de pannen?' de keuken in.
Naast vakantiegangers zit er hier ook een groep werklui die hier in de buurt aan de weg werken. Ze praten met een vrijwel onverstaanbaar accent.
'die moet je zelf meenemen' kwam er uit een van de werklui (als ze met andere mensen communiceren kunnen ze ook nog wel een iets verstaanbaardere taal produceren blijkbaar. Wat ze onderling bespreken versta ik echt niet, hoewel het toch echt engels is.)
'mooi verhaal, dat heb ik dus niet'
'heb je een grote pan nodig?'
Nee, dat had ik niet. Een van de wegwerkers toverde een koekepan uit een kastje die wel groot genoeg was om voor mij en Devin gnocci met zalm en spinazie in te maken.
Ik dacht dat het gewoon een vergeten pan was die iemand per ongeluk had achtergelaten. Na het afwassen dus alles wat wel echt van mij is en de pan opgestapeld en meegenomen naar het huisje. Leek mij wel handig om dat gezeik over huurpannen voortaan te kunnen ontwijken.
Toen stond die kerel die mij die pan had gegeven opeens voor de deur. Of ik nog van plan was zijn pan terug te geven. Blijkbaar was het zijn pan. Ehm oeps, sorry.
'ja, je was ook zo druk in gesprek' zei hij.
Ehm ja, dat ook, maar eigenlijk probeerde ik gewoon zijn pan te jatten. Oeps.

Vandaag kwam ik hier op de camping een Nederlands stel tegen. Ze hadden inmiddels 600km gefietst in 15 fietsdagen. Zij gaan nu juist richting westkust omdat zij denken dat dat qua bergen minder heftig zal zijn dan de oostkust. Een stel wat zij kennen heeft de westkust gefietst met een kind van 8 en een kind van 11 die zelf fietsten. Als een kind van 8 het kan fietsen dan moet ik het toch ook kunnen.

Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat de westkust te heftig zou zijn. Nu denk ik dat die fransman op de ferry misschien wel gewoon een jankerd was en dat het allemaal misschien best te fietsen is.......we zien wel hoe ik er morgen over denk als ik 50km tegen de berg op heb geploeterd.

X