Groeten uit Hanmer Springs!

Aangezien we vanochtend niet hoefden te verhuizen had ik heel veel zin om eens een beetje uit te slapen. Helaas zat dat er niet in. Devin was om 06.45 wakker. Hij had natuurlijk ook al op de walvisboot geslapen.

Om 10 uur eerst maar naar de iSite om te vragen hoe we in Hanmer Springs zouden kunnen komen. (iSite heeft niks te maken met iPod, iMac en iPhone, de i is van information. Het is de Nieuw-Zeelandse VVV) De vrouw achter de receptie wilde ons eerst met de gewone stadsbus sturen maar dan moesten we wel een halve dag wachten op een overstappunt en mocht de fiets niet mee, of misschien als de chauffeur een goede bui zou hebben en ik extra zou betalen, en het karretje mochtal helemaal niet mee. Dat was geen optie.

Toen bleek er opeens ook een Hanmer Springs shuttle te zijn die ze niet voor mij kon boeken maar ik kon wel het telefoonnummer krijgen.

Bij de camping deden ze een beetje moeilijk wat betreft het mij gebruik laten maken van de telefoon om een klein stukje verder van mijn reis te boeken, maar voor 2 dollar mocht ik uiteindelijk wel even bellen.
De Hanmer springs shuttle had nog wel plaats voor vandaag en fiets en karretje mochten mee.

Toen ik mijn naam moest opgeven klonk het opeens 'ben je soms Nederlands' aan de andere kant van de lijn. De eigenaar van de Hanmer Springs shuttle bleek een Nederlander die hier in Hanmer Springs een hostel heeft en daarnaast toeristen heen en weer taxiet omdat Hanmer echt niet te bereiken is als je geen eigen vervoer hebt.

Hij wilde ons wel bij onze camping komen ophalen en bij onze camping in Hanmer weer afzetten. We hoefden dus niet eens naar de iSite te komen. Luxe!
Camping in Hanmer ook gebeld en een huisje voor 2 nachten geboekt.

Omdat de shuttle ons pas om 16.30 zou komen ophalen had ik rustig de tijd om de boel in te pakken. Op die manier past het allemaal makkelijk in het karretje en ziet het er niet uit als een half ontplofte toestand.

Daarna mijn fiets maar eens van een onderhoudsbeurt voorzien, en mijn nieuwe kilometerteller geïnstalleerd met ductape. Ik heb een beetje iets doms gedaan met de meegeleverde tiewraps. (nee ik zeg niet wat, het is echt te dom voor woorden)

Om 2 uur viel Devin in slaap. Ik kon heerlijk rustig inpakken. Helaas sliep hij daarna in de shuttlebus niet meer en was hij in de bus redelijk aan het klieren.

De bus was een 9-persoons busje met een klein bagageruimtetje waar mijn fiets net rechtop in pastte met het voorwiel er uit. Het karretje ging op 1 van de banken. Dev en ik namen plaats op de achterbank, en verder zaten er nog 2 Nederlandse toeristes in. De bus ging heuvel op, heuvel af, afremmen, haarspeldbocht, gas geven, heuvel op, afremmen, gasgeven, heuvel af, afremmen, scherpe bocht.... mijn maag was niet blij.

Het zal wel weer nieuw zijn dat ik hier zo ziek van word. De afgelopen 10 jaar heb ik vooral heel veel zelf gereden. Als het wielen heeft dan rij ik ten minste, en anders zit ik meestal wel voorin 'want anders kan ik mijn benen niet kwijt'. Ik kan mij niet herinneren dat ik daarvoor ooit zo ziek werd in de auto.

Dev was ook niet lekker en lag als een zielig hoopje kindje op mijn schoot. Ik was bang dat hij de hele bekleding van het busje zou onderkotsen en had een zakje in de aanslag voor als een van ons de neiging zou krijgen de bekleding van het busje een andere kleur te geven.

Na een uurtje voelden we ons allebei wat beter en begon Devin te klieren. Hij wilde staan in de bus, met zijn treintjes spelen op de vloer van de bus en meer van die dingen die echt niet kunnen als je over bergen stuitert in een 9-persoons busje.

Na ongeveer 2 uur kwamen we in Hanmer Springs. Het heeft hier wel wat weg van Oostenrijk (zowel qua bouwstijl als qua uitzicht), alleen praten de mensen Engels. Het is hier dan ook 's winters een skigebied.

Bij aankomst gelijk maar pannen gehuurd. Helaas was de plaatselijke supermarkt al dicht om 19.00. De avondwinkel had wel melk en brood maar niks waar je een normale avondmaaltijd mee kan bereiden. (geen verse groente ofzo alleen blik, geen vlees of vis)

Volgens de Nederlandse shuttle-bus chauffeur zat hier een hele goede fish en chips zaak, dus die hebben we maar geprobeerd. Ongeveer 1 op de 5 winkels is hier in het land een fish and chips zaak (toch nog wat typisch Engelse overblijfselen, ik vind het hier over het algemeen minder Engels dan in Melbourne), dus we moeten toch één keer deze vakantie fish and chips eten.

Devin nam kipnuggets, ik vis en samen namen we een portie patat... tijdje wachten en we kregen een pakketje in een krant gewikkeld.

Terug naar het huisje gefietst en daar ons krantenpakketje opengemaakt. Alles zat door elkaar gepleurd. Kipnuggets, vis, patat en heel veel zout. Wat mij betreft was het niet voor herhaling vatbaar. Met mijn ogen dicht had ik vis en kipnugget qua smaak niet van elkaar kunnen onderscheiden en ik heb al de hele avond dorst door de hoeveelheid zout die overal overheen zat.

Mijn lichaam heeft wat moeite met het gebrek aan vitamines in het geheel dus we hebben er nog maar een banaan en een mandarijn achteraan gegeten als toetje. (meegenomen uit Kaikoura)

Mijn fiets maakt sinds zijn ritje achterin de bus echt een heel vreemd geluid alsof de ketting ergens tegenaan aanloopt. Sterker nog, de ketting loopt ergens tegenaan aan, maar ik weet niet waar dat ding normaal hoort en ik krijg het geen enkele kant op gebogen, ik weet dus gewoon niet wat er mis is. Dit staat weer niet beschreven in mijn fietstechniekboek. (help, mijn fiets klinkt als een koffie-molen, wat moet ik nu doen??)

Daarnaast wordt mijn voorband sinds vanochtend steeds zacht. Morgen maar eens een fietsenmaker opzoeken en de fiets goed laten nakijken, dan kan hij ook mooi mijn band plakken. Volgens mij is dit de laatste plaats voor Christchurch waar we een fietsenmaker zouden kunnen vinden, maar zoals mijn fiets nu klinkt ga ik er echt niet op naar Christchurch fietsen.

Accommodatie op Stewart Island heb ik inmiddels redelijk gevonden. Ik kreeg van een vriend een stel emailadressen van mogelijke onderkomens op Stewart Island met oud en nieuw. Van een van hen kreeg ik een reactie dat ze met oud en nieuw vol zitten maar van 2 t/m 5 januari nog wel plek hebben. Op zich vind ik dat ook wel prima. Mijn planning is niet zo strak. Het idee was vooral om halvewege de tijd ook halverwege de tocht te zijn.

Daarna kreeg ik ook nog een reactie van een hostel dat ze nog een 2-persoons kamer hebben met oud en nieuw. Dat klinkt goed! Op zich wil ik met Devin liever niet in een hostel omdat hij toch wel een beetje klein is tussen allerlei grote backpackers en het misschien lastig is om hem met oud en nieuw eerst nog even een paar uurtjes te laten slapen in een rumoerig hostel, maar ik denk dat het allemaal wel goed zal komen.

Zolang de bedden maar beter zijn dan dat hostel in Auckland.

X