Groetjes uit Kaikoura!

Ik hoor je denken 'hun, dat was toch 129 km verderop? Dat ging je toch niet in 1 dag fietsen?' Dat klopt, en het is nogal een verhaal, dus pak een kopje koffie, thee of wat je dan ook drinkt. Sit back, relax and enjoy the ride (or the story about the ride)

Vanochtend net voor 10 uur (standaard uitchecktijd) vertrokken uit Blenheim. Devin had geen zin. Hij wilde spelen en in het huisje blijven het kostte wat moeite om hem te overtuigen maar uiteindelijk wilde hij met pikmikken in het vooruitzicht wel mee.

Eerst 3 rotondes over. Automobilisten verwachten hier geen fietsers op de rotonde dus opletten geblazen. Bij de laatste rotonde blijkbaar de verkeerde afslag genomen, want we kwamen op de redwood road uit. Volgens Nieuw-Zeelandse logica gaat de Redwood road naar Redwood. Niet de goede kant op dus! Dat was al gelijk een heel stuk omfietsen. Gelukkig wel langs de voet van de berg en niet over de berg. Gelukkig maar, want de redwood road ging zo'n beetje recht omhoog de berg op.

Toen we weer op State Highway 1 waren duurde het niet lang voordat ook onze weg de berg op ging. Niet gelijk heel stijl, maar het was goed te merken dat het omhoog ging.

Na een uurtje had ik het al gehad. Mijn benen waren verzuurd en ik had trek in fruit. Gelukkig was er na iedere bocht naar links (zigzag de berg op) een rustplekje waar je net een auto op zou kunnen parkeren. Daar de fiets neergegooid en fruitpicknick gehouden. Was ik aan toe. Ik kwam geen meter meer vooruit. Bergen op fietsen met kind en karretje is verdomd zwaar.

Na een kwartiertje toch maar weer opgestapt. Die berg gaat heus niet voor mij plat op zijn rug liggen. Er zal gefietst moeten worden. Dat ging slechts één zig en één zag goed. Het was te stijl. Ik kwam niet vooruit.

Zoals ik van te voren bedacht had het karretje losgekoppeld van de fiets en eerst met fiets alleen 4 bochten om naar boven gelopen. Daar de fiets op slot gezet, de stuurtas met alles wat echt belangrijk is meegenomen en met Devin samen langs de snelweg terug naar beneden gelopen. Het kostte nogal wat moeite om Devin te overtuigen dat hij toch echt aan de kant moest blijven. Op een gegeven moment wilde hij getild worden. Dat heb ik maar gedaan. Ik was te bang dat hij zichzelf krijsend op de snelweg zou werpen (of van de berg af) als hij zijn zin niet kreeg.

Dit ging wel erg zwaar worden als ik Devin tillend en karretje voortslepend de berg weer op zou moeten lopen.

En toen was daar Shane (type bouwvakker of huurmoordenaar, midden 50) in een of andere oude honda. Shane wilde weten of we pech met de fiets hadden. Niet echt pech met de fiets, meer pech met de berg. Shane wilde wel met ons terug naar het karretje rijden en kijken of het in zijn achterbak zou passen.

Met de trekstang er af pastte het karretje meer op de open achterbak dan er in, maar het pastte.
Met de auto reden we weer terug naar de fiets. Shane wilde de fiets wel uit het raampje vasthouden terwijl hij auto reed. Dat kon best want dat had hij wel vaker gedaan. (bedenk je dat dit een 1 baans snelweg is waar het verkeer met 100km/uur de berg op en af raast)
De fiets naast de auto vasthouden ging natuurlijk niet. Ook niet nadat ik de fietstassen er af had gehaald. Dus gooide shane de fiets bovenop het karretje en reed ons zo naar de top van de berg. (een ritje van 10 minuten met de auto)

Als we op de terugweg weer langs blenheim zouden komen moesten we maar bij Shane zijn motorhome langskomen. Dan konden we daar de tent opzetten en mochten we zo lang blijven als we wilden. Of dat er ooit van gaat komen betwijfel ik. Maar ik ben wel blij dat er bijzondere mensen op de wereld zijn zoals Shane die geen schoenen aan had en wiens voeten er uit zagen alsof hij uberhaubt geen schoenen bezat, die rondreed in een rammelende honda maar wel bereid was een ploeterende fietser te helpen.

De weg naar beneden aan de andere kant van de berg was fantastisch en met arcana op de ipod redelijk episch (even opzoeken op youtube als je het niet kent)
Al gauw kwamen er meer heuvels maar nooit zo heftig dat ik moest afstappen.

Om 1 uur in Seddon even gestopt, een sportgel naar binnen geknepen en bij de supermarkt een fles water gehaald om er achteraan te drinken. Naast de supermarkt in de schaduw even geluncht. Het is vandaag 25 graden en in de zon behoorlijk warm.

Toen we net weer waren opgestapt in Seddon kwamen we langs een camping met zwembad. Heel erg verleidelijk om daar te stoppen, maar als ik iedere keer maar 30 km per dag fiets kom ik natuurlijk nooit ergens. Als het echt niet zou gaan dan zou ik altijd nog terug kunnen gaan naar de camping met zwembad.

Lekker doorgetrapt berg op, berg af terwijl Devin achterop sliep. Om half 3 waren we 5 kilometer bij Ward vandaan, bij een meer waarvan ik had gezegd dat ik er zou gaan zwemmen als ik er voor 4 uur zou zijn.

Mijzelf eerst achterover in het gras laten vallen en zo 5 minuten blijven liggen. Devin vond het heel grappig en deed het ook een paar keer. Een stel Japanse toeristen keek ons heel vreemd aan maar liet het verder maar.

Eerst nog maar een keer fruit gegeten en Devin met zijn treintjes laten spelen. Toen maar eens bij het meer gaan kijken. Helaas was het niet echt geschikt om te zwemmen. Het was ondiep, vies, bruin water.

Dan maar weer verder. Net alles weer op de fiets geladen toen we Jane en Edward tegen het lijf liepen, een gepensioneerd stel uit Australië wat hier rondtrekt met een camper. Na de vraag of ik niet goed wijs ben vroegen ze 'je wilt zeker geen lift ofzo'.... Nou...eh, ja! Waarheen?
Vandaag gingen ze naar Koikoura.
Klinkt goed!

Snel de trekstang en de wielen weer van het karretje af gehaald en karretje en fiets bij hun in de camper gegooid en zelf plaats genomen op de achterbank. Devin er naast en rijden maar.

Al snel reden we door Ward, wat echt maar 3 huizen, een tankstation en een motel bleek te zijn. Ik had van te voren bedacht dat we misschien wel 2 dagen in Ward zouden kunnen blijven, om Devin wat tijd te geven om te spelen en mijn benen wat rust te geven, maar in een gehucht als Ward is niet genoeg voor ons te beleven.

Na een klein uurtje kwamen we in Koikoura aan. Jane en Edward vroegen of we in het centrum afgezet wilden worden of dat we mee wilden rijden naar de top 10 camping waar zij naartoe gingen. Ik had net in Blenheim een top 10 kortingskaart gekocht, dus wij reden mee naar de top 10 camping.

Bij de camping geprobeerd een cabin voor 3 dagen te krijgen. Helaas hebben ze voor morgen alleen een luxe studio die ruim 2 keer zo duur is als een cabin. Ik weet nog niet wat ik morgen doe. Ik wilde eigenlijk de tent opzetten maar het stormt ondertussen behoorlijk. Als het zo blijft waaien nemen we de studio, anders zet ik morgen de tent op.

Gelukkig mochten Jane en Edward van mijn kortingskaart gebruik maken. Heb ik toch nog wat terug kunnen doen voor de lift.

Toen we de fiets en het karretje weer uit de camper hadden geblazen en Jane en Edward aan het bedanken waren blies een windvlaag de fiets om, en daarmee ook Devin die achter de fiets stond.

Devin kwam met zijn hoofd tegen de camper aan en had een sneedje in zijn hoofd. Bloeden en huilen!

In dat blonde haar ziet het er al snel heel ernstig uit. Van de paniek kreeg hij ook nog een bloedneus. (heeft te maken met het feit dat hij te vroeg geboren is, gebeurt wel vaker). Jane schrok er nogal van en Edward bleef maar vragen of er geen pleister op Devin's hoofd hoefde. (dat kan natuurlijk niet in zijn haar)

Mijn zielige bloedkindje getroost en schoongemaakt. Pannen gehuurd en het karretje gedeeltelijk uitgepakt. We slapen vanavond in onze slaapzakken, beddengoed moet hier weer gehuurd worden.

Daarna naar de supermarkt. Devin zong al weer liedjes in de supermarkt. Volgens mij zag het er allemaal ernstiger uit dan het was.

Gekookt, gedoucht, gegeten en afgewassen. Nu nog even een koptje thee en dan kruip ik lekker naast Devin in mijn slaapzak. We slapen weer samen in een 2 persoons bed. Ben moe.

X