Picton

Groetjes uit Picton! Vanochtend wakker geworden in Wellington. Devin was 's nachts een keer wakker geweest om te zeuren dat hij bij mij in bed wilde. Daar had ik dus mooi geen zin in. 's ochtends bleek dat hij zijn hele bed nat had geplast. Daarom wou hij dus bij mij in bed. Oeps. We hadden een late checkout gekocht voor 10 dollar om 12 uur in plaats van 10 uur uitchecken dus we konden rustig aan doen. Het hele karretje moest weer ingepakt worden. Dat was best nog wel een puzzel. Devin bleek vrijwel door zijn luiers heen te zijn dus we mosten nog snel ergens een winkel in de buurt zoeken die luiers verkocht. Het stormde en stortregende buiten. Fijn weer. Toen het tijd was om de boot over de Cook Strait op te zoeken waaide ik bijna van de weg met mijn fiets. Bij het wachten op de boot ontmoette we een Franse fietser die het Noordereiland al rond had gefietst maar ook hele stukken had moeten lopen en had gelift doordat hij echt de bergen niet op kwam. Hij had zijn fiets maar in Wellington gestald en ging het zuidereiland alleen maar liften omdat de bergen hier hoger zijn en de afstanden langer. Hij vond mij wel heel dapper met mijn kind en mijn karretje met zooi. Ben ik dapper of gewoon dom en niet goed wijs? Ik weet het eigenlijk niet. We mochten zo de boot op fietsen en de fiets op het autodek parkeren. Devin vond het idee dat we op de boot gingen heel eng. In Auckland had de pont nogal geschommeld. In de haven van Wellington merkten we niet zo veel van de storm buiten dus Devin vond het al snel wel best. Dev ging spelen in een of ander speelhoekje en ik las een boek. Op zee ging de boot aardig op en neer. De golven waren enorm. Over een paar jaar ben ik terug om de Cook Strait te zwemmen, maar dan wel met beter weer. De enorme ferry ging echt alle kanten op en ik las een boek.....ik weet wel dat dat niet handig is en dat je naar de horizon moet kijken...... ...langzaam werd ik echt verschrikkelijk misselijk. Ik kon echt niks meer en zag groen zo ziek voelde ik mij. Gelukkig wilde Devin slapen en kon ik heel stil op een stoel blijven zitten misselijk zijn en naar de horizon kijken. Ik heb op een bepaald moment zelfs een smsje getikt naar een zwemvriend met "fuck zeezwemmen, ik ga een andere hobby zoeken". Toch maar niet verstuurd. Waarschijnlijk heeft hij er om 4 uur 's nachts niet zo veel boodschap aan dat ik misselijk ben aan de andere kant van de wereld. (help mij alsjeblieft herinneren dat ik die vieze gele pilletjes tegen zeeziek zijn meeneem naar Malta, anders wordt het zeezwemmen daar echt een drama) Ik heb nog geprobeerd op het toilet een vinger in mijn keel te steken maar ik kan dat niet, er kwam niks. Als je je zo beroerd voelt dan probeer je alles om er van af te komen, zelfs een vinger in je keel steken. Toch maar weer op mijn stoel gaan zitten met een papieren kotszakje. Ik begrijp nooit hoe ze kunnen verwachten dat zo'n zakje je hele maaginhoud vast kan houden. Daar kunnen ze toch veel beter plastic zakjes voor gebruiken? Uiteindelijk mijn ogen dicht gedaan en even in slaap gevallen. Toen ik wakker werd voeren we heel rustig tussen allerlei eilandjes van het zuidereiland. Hier was vrijwel niks te merken van de storm die op het noordereiland waaide. Gek. Ik heb wel eens gehoord dat het weer aan de ene kant van de Cook Strait heel anders kan zijn dan aan de andere kant, maar zo extreem had ik het niet verwacht. In Picton zo weer de boot af gefietst. Ons hostel is maar 1 km (of nog niet eens) vanaf de ferry. Hier een heel schattig hostel met gratis ontbijt, gratis chocoladepudding en ijs en gratis pannen, kruiden, olie, peper en zout in de keuken. Nogal een andere mentaliteit dan wat we af en toe meemaken. Wel heel fijn. Ik zou hier nog wel een paar dagen willen blijven hangen maar het lijkt mij goed om mijzelf eens een schop onder mijn kont te geven en morgen op de fiets te springen. Rustdagen zijn voor als het regent of voor als er iets echt pijn doet. Ik zie er nogal tegenop om die berg op te moeten fietsen en heb gisteren al een hele hoop smoezen bedacht om gelijk maar een camper of busje te huren en de hele zooi daar in te gooien. Om nou achteraf te zeggen "ik zag het niet zitten" is wel heel erg zwak. Dan nog liever "het ging niet" dus morgen gaan we eerst proberen om met de fiets in Blenheim te komen, 20 km verderop..... verder op die f*cking berg. Vandaag ook een stukje naar de supermarkt hier in het dorp gefietst. Heerlijk om gewoon eens een stukje zonder karretje en fietstassen te fietsen. Dat maakt echt een wereld van verschil! Met 2 supermarkttassen aan mijn stuur werd ik echt heel raar aangekeken. Tsja, zo doen we dat in Nederland, met de tassen aan het stuur, de kinderen achterop en meestal ook nog met 1 hand een smsje sturen, een ander nummer selecteren op de ipod en bellen. X

Wellington

Lekker een dagje gerelaxed in Wellington. Hoewel de zon schijnt waait het wel vrij hard. Geen kans gehad om te zwemmen dus.

De bedden in het hostel waar we nu slapen slapen heerlijk. Geen rare matrasveren die uitsteken. Devin had een nachtmerrie om 3 uur dus nog wel even wakker geweest, maar niet de hele nacht liggen draaien en worstelen met een matrasveer.

We hebben de hele ochtend door de botanische tuinen gelopen, gespeeld en gepicknickt. De trolliebussen die hier door de stad rijden noemt Devin trambus. Helaas zijn de botanische tuinen niet zo ver met de trambus. Dev zou er de hele dag wel in willen zitten.

Bij de universiteit zit hier een hele leuke boekenwinkel die behalve studieboeken ook romans verkoopt. Leuk! Veel jonge Nieuw-Zeelandse schrijvers. Ik kan geen hele pakken papier meezeulen op de fiets dus heb het heel braaf bij 1 boekje gelaten.
Bij veel hostels en campings hebben ze hier een boeken ruil kast (je mag een boek meenemen als je er ook eentje in terug zet) maar daar staat over het algemeen niet zo veel soeps in. Misdaadromans uit de jaren 50 (het was de butler met de kandelaar) en dat soort troep. Of ik mee ga doen aan die boekenruiltoestand weet ik nog niet. Misschien als ik iets leuks tegenkom.

's middags wilde Devin met de trein. Ik snap niet hoe hij daar nog zin in kan hebben nadat we gisteren 12 uur in de trein hebben gezeten, maar als hij graag met de trein wil kan dat best.

Heb je wel eens bij een restaurant 'doe maar iets lekkers' besteld? Dat kan leuke verrassende dingen opleveren. Vandaag het zelfde gedaan bij de trein. 'doe ons maar 2 kaartjes naar iets leuks wat niet te ver is'
We kregen 2 kaartjes naar Johnsonville, een suburb van Wellington met een groot winkelcentrum.
In de trein die eigenlijk meer een soort oude rammel metro was viel Devin al snel in slaap.
Johnsonville was leuk! Een heel groot winkelcentrum waar we rustig rondgekeken hebben. Daar ook boodschappen gedaan voor het avondeten en weer terug met de trein.

Hier in het hostel heb ik Devin met de laptop met Thomas de trein in het restaurant geparkeerd en ben ik in de algemene gastenkeuken gaan koken. Weer heel leuk om te zien wat voor een soort mensen er komen en hoe ze koken. Hier in het hostel vind je een heel ander slag volk dan op de camping in Auckland. Hier vooral mensen van begin 20 die net klaar zijn met hun studie, maar ook mensen in de 60 en een hele schoolklas kinderen. Minder ruzieënde stellen in de keuken.

Wel opvallend is hoe veel mensen er alleen op reis zijn en ook alleen koken/eten. Het ziet er eigenlijk een beetje triest uit, lang niet zo spannend, leuk en avontuurlijk als de backpackverhalen achteraf.
Ik ben wel heel erg blij met mijn kleine reisgenoot. Hoewel het reizen met een peuter soms een beetje een gedoe is is het ook leuk, verrassend, bijzonder en nooit eenzaam.

Voor morgen wordt er regen voorspeld. Toch nog maar een dag een hostel geboekt aan de overkant van de Cook Strait. Devin's eerste keer camperen in een tent stellen we nog even uit. Morgen slapen we in de Sequoia Lodge in Picton waar ze iedere avond gratis huisgemaakte chocoladepudding serveren. (does it get any better?)

X

Overlander trein naar Wellington

Groeten uit wellington!

Ik had verwacht dat we na de zoektocht naar Owltowel ontzettend goed zouden slapen. Dat viel tegen!
Wat een verschrikkelijke bedden had dat hostel! Een van de veren uit het matras wilde zich met alle geweld tussen mijn ribben nestelen. We lagen samen in een 2 persoons bed. Iedere keer als ik bijna sliep draaide Devin zich om en andersom. Ook was er niet echt een dekbed maar wel lakens en een sprei. We hebben het sprei maar als dekbed gebruikt. Dekbedden hadden we ongetwijfeld moeten huren ofzo.
Ik had geen zin om het te vragen bij de receptie. Die doos daar was zo'n enorm onbehulpzame trol!

Even tussendoor een update over mijn indruk van de Nieuw-Zeelanders: Van de Nieuw-Zeelandse mannen krijg ik echt alles gedaan, maar de vrouwen zijn echt ontzettend irritante trollen, maar misschien zegt dat meer over mij dan over de Nieuw-Zeelanders.

Om 05.30 ging de wekker. Toen ik naar het cafe van het hostel ging om een kop koffie te halen stond daar een bordje dat het dicht 30 minuten lang (fijn, hoe moet ik weten wanneer dat bord daar geplaatst was?) En dat je met je vragen bij de receptie terecht kon.
Mijn vraag aan de receptioniste 'hoe krijg ik hier een kop koffie' werd beantwoord met een 'jah, dat kan pas over 30 minuten dus'.
Zo veel tijd had ik niet.
Zonder ontbijt en zonder koffie aangekleed, Devin aangekleed, de zooi weer in het karretje gepropt en fiets en karretje met de random floor generator (a.k.a. de lift) naar beneden gebracht. Toen uitgecheckt en naar het station gefietst.
Op het station samen met 2 behulpzame conducteurs de boel in de trein gelaadde. Het kostte eigenlijk 10 dollar per groot item, maar ik hoefde niet te betalen. (conducteurs waren 2 mannen)

Daarna op het station eindelijk een kop koffie gehaald en ons plekje opgezocht achterin de Overlander.
Toen we vertrokken hield een ontzettend gaye conducteur Antonio een verhaal van een half uur over de intercom over de safety procedures [wtf Antonio, had je eigenlijk stewardess willen worden? Het is een trein, geen vliegtuig], wat we allemaal konden eten en drinken aan boord [ik ben voorlopig wel blij met mijn koffie, de rest zoek ik wel uit als ik honger of dorst krijg] en wat we allemaal zouden gaan zien [ANTONIO STFU!!. HET UITZICHT KAN MIJ GESTOLEN WORDEN OP DIT MOMENT. Ik wil gewoon naar Wellington met mijn zooi]

Het eten in de trein bleek niet veel soeps. Het had veel weg van opgewarmd vliegtuigvoer. De koffie was echt heel vies. Het was niet eens oploskoffie maar nog een slag viezer. Zoals je thee uit een theezakje hebt kwam hier koffie uit een koffiezakje.
Ik heb dit concept op de kunstacademie wel eens bedacht. Leek mij echt een gat in de markt. (toen kwam senseo en vulde dat gat in mijn markt wel redelijk op). Als dit mijn prototype was geweest dan had ik het acuut afgekeurd. Wat een gore bocht. Je krijgt het met zo'n zakje niet eens zo sterk als een slappe bak filterkoffie. Zelfs niet als je het zakje er een half uur in laat hangen. Het enige resultaat wat dat oplevert is een slappe bak koude koffie waar je niet wakker van wordt (believe me, ik heb het geprobeerd)

Onderweg stopten we bij National Park waar iedereen de trein uit mocht om wat te eten te kopen bij de stationsrestauratie.

Toen wij eindelijk aan de beurt waren serveerden ze al geen warme dingen meer omdat de trein bijna zou vertrekken. Lekker geregeld, stem die dingen op elkaar af ofzo!

Devin nam dan maar een chocoladebrownie en heeft zodoende eigenlijk de hele dag op chocola en rozijntjes geleefd. F*ck gezond eten, f*ck reinheid, rust en regelmaat ook maar gelijk als we toch bezig zijn.

Devin heeft zich wel echt als een engeltje gedragen tijdens de hele treinreis. Hij vertelde iedereen hele verhalen over Thomas de trein. Speelde met zijn treintjes en owltowel en heeft nauwelijks gehuild. Alleen heel even toen ik geen melk voor hem kon regelen toen hij wilde gaan slapen.

Het was maar 680 km, maar de trein deed er 12 uur over. Ik zou lekker een hsl lijn over dit traject trekken die het hele stuk in 4 uur aflegt. Aan dat zinloze gezwam over bezienswaardigheden zus en 'hier is in 1953 een treinongeluk gebeurd, laten we een moment stilte in acht nemen om zij die zijn omgekomen te herdenken' (serieus gehoord vandaag) heb ik echt geen enkele boodschap gehad.
Deze week zijn de verkiezingen in Nieuw Zeeland. Misschien moet ik hier de politiek in gaan en een hsl aanleggen zonder gezwets. 'niet lullen maar rijden: nlmr' ga ik hem noemen.

Ongeacht mijn politieke ambities zitten we inmiddels in een hostel tussen station en ferry in. Het lijkt hier tot nu toe allemaal een stuk beter dan het hostel van gisteren (mannen achter de receptie ook, een stuk beter dan die onbehulpzame trollen uit het hostel in Auckland).
Morgen een dagje Wellington. Is iemand hier wel eens geweest? Wat mogen we absoluut niet missen in 1 dag Wellington?

X

owltowel lost in Auckland

Groetjes vanuit een echt backpackershostel in het centrum van Auckland.

Het was nogal een gedoe om hier te komen.
Vanochtend eerst afscheid genomen van Sunny en Navman. Toen door het autoverhuurbedrijf naar het vliegveld gebracht om daar de bus naar het centrum te pakken.

In de bus bleek dat de bus vandaag een totaal andere route reed omdat er een triatlon in de stad was. Al die straatnamen die de chauffeuse opnoemde zeiden mij helemaal niks, dus we zijn maar gewoon bij de laatste halte uitgestapt. Dat was redelijk in het centrum. Nog een tijdje naar de triatlon gekeken. Leuk!
Omdat ik 's middags op de fiets zou stappen liep ik al in mijn tri-experience fietsshirt, ik voelde mij een beetje een wannabee triatleet, maargoed.
Na een tijdje kijken eerst maar naar de mac gegaan. Ik had Devin beloofd dat we vandaag naar macdonalds zouden gaan. Ik bedoelde eigenlijk 's avonds maar het was al 1 uur en we hadden de bus naar northshore nog niet eens gevonden.
Het is echt niet te geloven hoeveel mensen met het startnummer van de triatlon nog op hun lijf geplakt de macdonalds binnen komen.... Je hebt slecht herstelvoer en heel slecht herstelvoer.....

Uiteindelijk toch maar de bus opgezocht. Die stopte heel ergens anders dan normaal. Ze hebben hier met evenementen overal mensen van het openbaar vervoer bedrijf die informatie geven. Toch wel erg handig.
In de bus viel Devin in slaap. Toen we bij de camping waren kon ik hem zo slapend uit de bus dragen en in ons huisje op bed leggen.
Terwijl Devin sliep kon ik rustig het fietskarretje inpakken. Er is nog heel erg veel afgevallen van wat ik eigenlijk mee wilde nemen, en dan nog denk je 'mens wat sleep je met je mee?' Als je dat karretje ziet.

Onze overgebleven bagage in de luggagestorage gezet, een berg eten in de algemene keuken achtergelaten met een briefje erbij dat iedereen het mocht pakken en toen was het tijd om op de fiets te springen.
Google maps op mijn telefoon wees de weg. (telefoon in mijn stuurtas en koptelefoon met de richtingaanwijzingen).
Op naar de pont! Holy f*ck wat is het fietsen in de heuvels zwaar. Zeker met kind en karretje met zooi achter de fiets. 2 stukken al weer moeten lopen omdat ik niet meer vooruit kwam al fietsend. Lopen is eigenlijk nog zwaarder dan fietsen maar je moet wat als je niet meer vooruit komt.
Op een gegeven moment liep de straat gewoon dood. Bleek google maps al een hele tijd geen gps bereik te hebben! Had ie ook wel even mogen zeggen in plaats van alleen aangeven op het scherm! Omdat ik stil stond kwam ik heuvel op niet meer opgestapt. Kon ik die hele pestheuvel weer op sjokken. Gelukkig pakte google maps het vanaf daar weer op en stuurde ons via een prachtige fietsroute langs de kust. Op een gegeven moment moesten we over een hele lange smalle brug over een soort drijfzand. Als ik precies in het midden fietste dan paste het karretje er net overheen.

Devin zat even niet stil, ik fietste even niet in het midden en het karretje kwam vast te zitten aan de zijkant van de brug. Karretje weer recht getild (dat ding weegt minstens 45 kilo!) En toen weer verder.
De laatste boot ging om half 6, die hebben we nog net gehaald. Die boot is duidelijk niet gemaakt op fietsers met karretjes, maar gelukkig mocht het allemaal mee. Ik ben blij dat ik een vrouw ben. De schipper hielp mij mijn karretje en fiets aan de voorkant via een trappetje weer aar buiten te tillen toen we aan de overkant waren.
Devin vond het varen heel eng. Er staat vandaag een vrij harde wind (ja, ook fijn met het fietsen) dus de boot schommelde nogal. Devin moest huilen omdat hij het zo eng vond.

Toen we in het centrum aankwamen werden de hekken van de triatlon net weer opgeruimd. Je kon er tussendoor fietsen maar er reden nog geen auto's want de blokken die het autoverkeer tegen hielden stonden er nog. Zo hadden wij al fietsend Queen street voor onszelf. Dat is zeg maar DE straat van Auckland!
Ons hostel voor vandaag is aan Queen street. Wel een beetje vaag. Je gaat met de lift naar boven, maar de liften zijn een soort random verdieping generatoren. Soms gaat hij naar de juiste verdieping, soms heel ergens anders heen en soms helemaal niet. Onze fiets en karretje mochten we in de kamer zetten als we ze niet op straat wilden laten staan. Het is hier nu dus nogal vol.

Toen alles in de hotelkamer stond maar even een broodje gaan halen bij de subways. Ik had geen zin meer om te koken en Devin had eigenlijk niet zo veel honger.
Devin nam zijn favoriete knuffel owltowel mee naar de subways. Prima. Hij sleept dat ding wel vaker mee.
Bij subways wilde hij ook een lolly, en stond hij owltowel lolly te voeren terwijl ik broodjes bestelde. Daarna rustig teruggelopen naar het hostel, daar de broodjes uitgepakt op ons hotelbed en.....Hey Devin, waar is owltowel?
'weg' zei Devin doodleuk.
Hoezo weg?
'gewoon weg'
Waar had je hem nog? Bij de broodjes?
'ja'

Wij terug naar de subways maar daar hadden ze geen owltowel gezien. De straat werd ondertussen opgeruimd na de triatlon, waarschijnlijk zat owltowel al in een vuilniszak.
Ik heb even inwendig heel hard gevloekt. Owltowel is Devin's meest favoriete knuffel die hij sinds hij 3 weken is heeft en praktisch nooit loslaat. Ik kan hem niet rond de wereld slepen zonder zij owltowel!
Bij het hostel nog aan de receptioniste gevraagd of er misschien een owltowel was afgegeven. Dat was er niet.
F*ck, f*ck, f*ck!

Ik had een reserve owltowel bij mij maar die zat volgens mij in de luggage storage in Northshore.
Eerst toch maar alle bagage uit het karretje getrokken en doorzocht geen owltowel natuurlijk. Toen maar op zoek gegaan naar een taxi naar Northshore. De taxichauffeur daar laten wachten terwijl ik de reserve owltowel uit onze bagage trok en weer terug naar het centrum.

Ik weet niet of Devin doorheeft dat dit niet de zelfde owltowel is. Hij heeft in ieder geval niet door dat dit ritje met de taxi ons net zo veel gekost heeft als een hotelovernachting, maar dat hoeft ook niet. Nu slapen we ten minste wanneer we in een hotel liggen en wordt er niet alleen maar om owltowel gejammerd.

Nu zit ik er wel redelijk doorheen. Mijn lenzen doen pijn, mijn handen zijn zo goor dat ik wel een automonteur lijk en ik stink naar zweet van het fietsen.

Morgenochtend vroeg op want we moeten 's ochtends vroeg de trein hebben. Eerst nog het karretje inpakken waarvan de inhoud door de hostelkamer verspreid ligt alsof het een bompakketje was.

X

Auckland Zoo en de plannen voor de komende paar dagen

Vandaag stond er nog 1 dagje relaxen op het programma voordat we morgen weer van alles moeten. Je kan het je haast niet voorstellen maar ook op vakantie hebben we allerlei verplichtingen. Gelukkig wel grotendeels zelf opgelegd.

Vandaag ging de reis naar de dierentuin van Auckland. Devin zeurt er al dagen om. Eerst 's ochtends rustig aangerommeld en rond 11 uur richting dierentuin vertrokken.
Devin was erg teleurgesteld dat hij weer in een stoeltje op de achterbank moest, maar uiteindelijk wist hij mij ook vanaf de achterbank van zinloos rij-advies te voorzien. 'rijden mama, hij is groen!' terwijl het gewoon rood is. En 'rondjes draaien met het stuur mama!' terwijl we in de file staan.
Toen we eindelijk uit de file en bij de dierentuin waren was hij in slaap gevallen, maar toen ik over olifanten begon werd hij gelukkig wel weer snel wakker.
Devin rende de hele dierentuin door, die gelukkig een stuk kleiner is dan blijdorp, dus prima aan te lopen met kleine beentjes. Ik heb geen buggy bij mij voor Devin. Daar heb ik de afgelopen weken al best vaak spijt van gehad. Ik was bang dat de dierentuin 1 grote 'mama tillen!!' sessie zou worden. Gelukkig viel dat ontzettend mee
Na een uur of 3 hadden we alles wel gezien. Devin heeft besloten dat hij later olifantenverzorger wil worden. Dan weten jullie dat al vast.

Inmiddels zijn we weer terug op de camping.
Volgens mij trekken ze hier ieder weekend een nieuw blik tokkie-achtig volk open. Onze buurvrouw waarvan de dochter vindt dat real mommies fat zijn is er nog steeds. (ik pas in de breedte inderdaad 3 keer in haar mommy)
Aan de andere kant staan nu 2 getunede bakken met crossfietsjes achterin. Ik hoop dat het vannacht nog een beetje van slapen komt.

Morgen brengen we Sunny terug naar het verhuurbedrijf en daarna verkassen we naar een hostel in het centrum. Maandagochtend vroeg pakken we de trein naar Wellington. Met de fiets kunnen we vanaf hier niet over de brug naar het centrum fietsen, maar moeten we met de pont. Die vaart nog niet zo vroeg. Vandaar dat we alvast naar het centrum gaan.

Nu nog even de laatste vakantie-was voorlopig en dan de schifting tussen wat hier blijft en wat mee gaat naar het zuidereiland nog een keer doorlopen. Best raar om een groot deel van je persoonlijke zooi in ieder geval 2 maanden in een hok te zetten. Voor het zelfde geld gooien ze het weg. Dat zou vervelend zijn maar zo veel emotionele waarde zit er nou ook weer niet aan onderbroeken en sokken.

Net voor de laatste keer in de gezamelijke keuken hier gekookt. Ik vind het eigenlijk wel erg leuk om te zien hoe andere mensen met elkaar omgaan en hoe ze koken. Er zijn stellen die thuis overduidelijk niet samen koken maar dat hier op vakantie wel 'gezellig' doen. 9 van de 10 keer zijn het de gemoederen die overkoken.
Verder zijn er mensen waarvan het lijkt alsof ze net onder een steen vandaan komen en nog nooit een pan van dichtbij hebben gezien. Ik heb zojuist een vrouw voorgesneden sla zien bakken, terwijl ze ondertussen tegen haar kids stond te snauwen dat ze vooral stil moesten zitten en zichzelf moesten gedragen. Need i say more?
Ok, mijn kind drentelt op zijn blote voeten in zijn luier over de camping omdat zijn favoriete broek in de was zit, hij geen ander aan wil en hij weigert zindelijk te zijn. Ook mijn wereld is niet perfect.

X

Ik heb mijn fiets!!

Vanochtend kreeg ik een mailtje van de vervoerder van mijn zooi dat ik het kon komen ophalen bij hun depot hier 25 km vandaan. Snel geregeld dat ik Sunny tot maandag mag houden en alles er uit gehaald om ruimte te maken voor mijn zooi.
Devin's stoeltje er ook uit en Devin gewoon in de gordel op de passagiersstoel naast mij. Dat is niet helemaal legaal geloof ik maar ach

Met mijn papierhandel kwam ik bij de vervoerder. Ik leverde mijn papieren af en kreeg een geel hesje.
Wat moet ik daar nou weer mee? Ik had een fiets opgestuurd, geen geel hesje!

Blijkbaar moesten chauffeurs die vracht kwamen ophalen een geel hesje aan en hadden de heftruckchauffeurs die vracht uit het depot haalde een oranje hesje. Ik moest de sunny op een laadplaats zetten en in mijn gele hesje wachten op een heftruckchauffeur. Het zag er behoorlijk achterlijk uit, allemaal vrachtwagenchauffeurs met een vrachtwagen en Marije met een nissan Sunny en een peuter. (een typisch Marije-momentje zeg maar)

De heftruckchauffeur had mijn spullen al snel gevonden, maar toen hij er mee aankwam was hij van mening dat ik het nooit in de sunny zou kunnen proppen.
Pff je moest eens weten wat ik allemaal in een sunny kan proppen als ik dat wil. Ik heb nooit gezegd dat ik die dozen waar het in zit ook ga meenemen. Ik hoef alleen de inhoud.

Die kerel keek mij wat vertwijfeld aan, maar toen ik echt van plan leek mijn troep daar ter plekke te gaan uitpakken hielp hij ook nog om het van het sealplastic te ontdoen. Gelukkig, want ik had geen mes bij mij, dat zat ergens in die pakketten.

De wielen uit mijn fiets gehaald en het frame los op de achterbank gezet. De wielen er bij gegooid.
Toen het kinderzitje, de fietstrailer, de tent en 2 sporttassen met zooi in de kofferbak gegooid. Kofferbak dicht en klaar. Er had makkelijk 2 keer zo veel in gepast.

Zo heftruckchauffeur, nu heb je vanavond wat te vertellen thuis. Vrouw propt onmogelijke hoeveelheid troep in Sunny. Nog even tekenen voor ontvangst en mijn gele hesje weer inleveren en klaar.

Op de camping Devin achter de laptop geparkeerd en rustig de fiets in elkaar gezet. Het zitje er weer op en het karretje er weer achter.

Net een klein testritje van ong 10 km gemaakt. De fiets doet het, google maps op mijn telefoon doet het, maar die heuvels zijn af en toe wel heel erg heftig. Heb net zelfs een klein stukje moeten lopen. In de 1e versnelling van de 21 kwam ik nog steeds niet vooruit. De fiets begon te steigeren met Devin achterop en het stuur zit nog niet goed genoeg vast om vol naar voren te leunen.
'your little legs will be working hard' zei die vrouw bij de douane gisteren. Ik ben bang dat ze gelijk heeft. Maar wel heel lekker om weer wat te bewegen. Ik begon een beetje wortel te schieten.
Gelukkig nog niet aan het uitdijen. Vandaag rende ik heen en weer tussen het keukengebouw en ons 'huisje'.
'look that mommy is running' zei ons buurmeisje vandaag. 'that's not a real mommy, real mommies are fat!' zei haar zusje.

Nu hier de chaos eens opruimen. Dacht ik dat ze hier geen wasmachines hebben toen ik mijn tassen inpakte? We hebben hier nu een dubbele hoeveelheid kleding, wat behoorlijk achterlijk is. Eens zien of we 2/3 daarvan hier kunnen laten. Met al deze meuk ga ik echt niet fietsen.

Vanavond treinkaartjes naar Wellington boeken. En dan nog 2 dagen van Auckland genieten voordat we echt wat gaan doen. Nouja, dan eerst nog 12 uur in de trein en een paar uur op de boot naar het zuidereiland en dan gaan we echt echt echt fietsen.

Spannend! En heel veel zin in.

X

Alweer in Auckland

Rotorua was mooi, maar de zwavellucht die daar hing behoorlijk goor.

's middags nog even gezwommen in lake Rotorua terwijl Devin op het strand speelde. Het meer zelf is helemaal niet warm, wat ik wel een beetje verwachtte want een paar meter van het strand zitten bubbelde thermale modderpoelen. De bodem van het meer voelt wel warm aan je voeten. Heel vreemd dat het meer zelf dan niet verder opwarmt. Ook hier een heel lang ondiep gedeelte, of zou het hele meer maar een meter diep zijn? Omdat ik Devin op het strand had zitten ben ik niet verder dan zo'n 300m uit de kant gegaan. Daar kwam het water net boven mijn knieen en kon ik dus net zwemmen zonder met mijn handen over de bodem te gaan. Hier geen bovenbeen of andere lichaamsdelen gezien. Wel 2 zwarte zwanen. Mooi!

Devin speelde met zijn treintjes en zijn spoor en zijn schep op het strand. Hij vind het leuk zijn spullen te begraven hoewel hij op die manier heel snel geen speelgoed meer overheeft. Hij verliest dagelijks 1 of meerdere speelgoedjes. We moesten 's avonds zelfs nog een keer terug naar het strand omdat Devin weer eens een stuk spoor miste. Gelukkig nog gevonden ook.

Na het zwemmen was het tijd om te eten. De thermale stoomoven had zijn werk gedaan. Toen ik de pan even op een deksel van de stoomoven zette nadat ik hem onder een andere deksel vandaan had gehaald gleed hij zo op z'n kant terug de stoomoven in. Kut! De helft van het eten zat los in de stoomoven! Geen idee hoe ik dat moet schoonmaken. Dat ding is hartstikke heet en je kan hem niet even uit zetten.

Inmiddels zijn we weer terug in Auckland na een rit van 250 km door de heuvels. Voor het eerst deze vakantie zijn we voor de uiterlijke uitchecktijd vertrokken. We moesten uiterlijk om 10 uur uitchecken en zaten om 9 uur al in sunny. We leren het nog wel eens. Sunny rijdt trouwens extreem zuinig (en heeft een microtankje). Als ik nog een paar euro over heb wanneer we weer in Nederland zijn koop ik een eigen Sunny.
Eerder ook overwogen maar hij komt niet zo goed uit de crashtest. Niet in de prak rijden dus.

Vandaag de bureaucratische papierhandel afgehandeld om mijn fiets op te kunnen halen. Het viel allemaal wel mee.
Ik had het adres van het douanekantoor niet helemaal goed opgeschreven dus we stonden eerst bij een chinees reisbureau binnen waar men niet zo goed engels sprak. Gelukkig stond het juiste adres op de douanepapieren.

Devin voelde zich zo thuis bij het douanekantoor dat hij zijn schoenen uit deed en midden in het douanekantoor met zijn helikopter ging spelen.

Ik vraag mij af wanneer mijn fiets uit de zeecontainer komt en opgehaald kan worden. (al wel over gemaild, nog geen antwoord op gehad).

Sunny moet eindelijk morgen terug, maar ik wil mij zooi eigenlijk allemaal in de sunny proppen, naar de camping rijden en het daar rustig uitzoeken. Ik denk dat ik maar ga proberen of we Sunny niet tot maandag mogen houden. Weet iemand of je huurauto's schoon terug moet geven? Er ligt een half strand op de achterbank en ik heb hier eigenlijk geen stofzuiger om dat weg te regelen. Als ik een stofzuiger wil lenen moet ik er vast voor betalen. Heb ook al weer pannen gehuurd en douchemuntjes gekocht.

Die kerel achter de receptie is een rare vogel. Toen ik de vorige keer pannen aan het huren was vroeg hij of ik op een baantje aan het solliciteren was.
Nee, ik ben op pannen aan het solliciteren.
Nu vroeg hij weer of ik al een baantje had gevonden.
Ik zoek geen baan. Ik heb vakantie en ik heb een baan als ik terug kom.

X

Rotorua

10:00
Ik zit er een beetje doorheen vandaag. Het regent. Zowel buiten als in mijn hoofd. Af en toe zou het toch wel erg fijn zijn als er een schouder in de buurt was om op uit te huilen. Ik kan niet alles hebben, dus het blijft bij verbaal gejengel.

Wat ik moet doen om mijn fiets op te halen, wanneer ik waar welk formulier moet afgeven of ophalen en waar ik hoeveel moet betalen is mij totaal onduidelijk. Dat frustreert mij enorm. De boot met de fiets komt de 17e aan. Gisteren heb ik de contactpersoon van het vervoerbedrijf hier in Nieuw Zeeland maar eens een mail gestuurd met de vraag of er kans is dat ik de fiets morgen ook al daadwekelijk kan ophalen. Anders blijf ik liever tot na het weekend in Rotorua. Ik kreeg het antwoord dat ik helemaal niks kan ophalen totdat ik mijn 212 dollar douanekosten heb betaald. Ik wist wel dat ik dat moest betalen maar was in de veronderstelling dat ik het in cash kon betalen bij het ophalen van mijn zooi. Dat kan niet. Snel overgemaakt dus. Verder schijn ik voordat ik mijn fiets kan ophalen langs de douane en maf (wat het ook zijn mag) te moeten om clearance van mijn spullen te krijgen. Stempeltje zus, formuliertje zo. Die vrouw raadde mij aan om dat echt zsm te doen. Als ik het nog niet geregeld heb 3 dagen nadat mijn spullen van de boot af komen dan moet ik opslagkosten gaan betalen. Ik hoop dat het 3 werkdagen is. We gaan nog wel naar Rotorua maar rijden morgenochtend gelijk terug naar Auckland voor de douane en de maf. Ik denk dat ik het autoverhuurbedrijf maar moet bellen en moet vragen of sunny een paar dagen langer mijn vriend kan blijven. Volgens mij wordt het de komende dagen nogal wat burocratisch heen en weer rijden.

De onduidelijke communicatie en het feit dat ik steeds mails krijg met pdfs die ik niet wil openen omdat het mij mijn hele inbelinternettegoed kost maakt dat ik er vandaag totaal doorheen zit. Als dit mij gewoon verteld was dan had ik het al lang kunnen regelen. In plaats daarvan krijg ik vage mails en invoices waar niet op staat wanneer ik ze aan wie moet betalen.
*mopper*

15:30
Inmiddels gaat het beter. We zijn aangekomen in Rotorua. Hier regent het niet en in mijn hoofd is het ook weer een beetje opgeklaard.
Op weg hier naartoe reden we langs lake Rototiti. Mooi meer! Devin sliep en we waren 1,5 uur te vroeg dus ik ben even gestopt op een parkeerplaats langs het meer. De parkeerplaats was echt echt echt langs het meer. Je kon zo het meer in stappen als je dat zou willen...... Devin sliep..... Ik had 1,5 uur over.....ik kon zo het meer in stappen als ik dat zou willen....

Twijfels.

Zou ik mijn slapende kind in de auto laten zitten en een stukje gaan zwemmen?

Twijfels.

Het klinkt niet echt als een briljant plan.... Maar zo veel kan er niet mis gaan. Hij zit vast in zijn stoeltje en ik neem de autosleutel mee het water in.

Twijfels

Zwemspullen opgezocht in de achterbak

Nog meer twijfels

Badpak aangetrokken.

Nog een beetje getwijfeld.

Toen heerlijk een paar baantjes van 300m langs de parkeerplaats gezwommen. De deur van de auto open gelaten. En iedere keer als ik langs de auto kwam even gaan staan om te zien of ik Devin zag bewegen. Dat deed hij niet. Hij sliep maar door.
Het water eas echt heeeeel erg helder. En ondiep.
Toen iets verder dan dat 300m baantje gezwommen. Daar werd het wat dieper op de bodem lag iets wat toch wel heel heel heel veel leek op het bot van een menselijk bovenbeen.

Brrr snel er uit! Ik mis iemand naast mij hier. Iemand om af en toe een soort sanity check mee uit te voeren. Is dit echt niet ok of heb ik een te rijke fantasie.
Ik weet niet of het echt een bovenbeen was of een heel raar gevormde steen. Ik weet al helemaal niet hoe die bovenbeensteen op die plek terecht kwam.
In de auto lag Devin nog steeds heerlijk te slapen.

Nadat ik mij had aangekleed werd hij langzaam een beetje wakker en zijn wij doorgereden naar Cosy Cottage holiday park in Rotorua.
Onderweg nog gestopt bij een fietsenwinkel en eindelijk een stuurtas en fietstassen die achter het stoeltje van Devin passen gekocht. Zodra ik de fiets in handen heb ben ik ook echt klaar om te .vertrekkeertrekken.

Hier in Rotorua is veel... Tsja hoe noem je dat... Niet echt vulkanische activiteit maar bubbelende modderpoelen met aardwarmte. Lake Rotorua schijnt ook warm te zijn, terwijl lake Rototiki steenkoud was. Een stuk kouder dan de zee. Dan merk je toch wel duidelijk dat de zee hier aan een warme golfstroom zit.

Je schijnt hier ook te kunnen koken in een aardwarmte-stoomoven. Vanavond maar eens proberen. Je kan niet iedere dag op aardwarmte koken