Vanochtend in Picton de zooi weer in het fietskarretje geladen, onze nieuwe vrienden in de backpackers lodge gedag gezegd en gaan fietsen richting Blenheim.

Hoewel de verse warme chocoladepudding met vanille-ijs fantastisch waren was ik de gesprekken in die backpackers lodge eigenlijk al weer een beetje zat. Veel verder dan 'waar kom je vandaan en waar ga je naartoe' kwamen de gesprekken niet. Ik kreeg een beetje het gevoel dat ik 100 keer het zelfde gesprek aan het voeren was terwijl de antwoorden mij eigenlijk maar matig interesseerden.

De tocht naar Blenheim bleek 28 km te zijn in plaats van 20, maar alleen de eerste 5km was berg opwaards (lekker begin van een dag waar je tegenop ziet) Dit keer wel op de fiets blijven zitten en niet hoeven lopen. Het laatste stuk wel in de 1e versnelling van de 21 en hijgend als een oud paard de berg op gekropen. Daarna werd het vlak en zelfs een stukje bergafwaards. Fijn!

Het randje langs de weg waar je mag fietsen blijkt breder dan het lijkt als je in de auto zit. Het is op de meeste plaatsen ongeveer een meter breed, prima fietsen dus. De auto's en vrachtwagens die langsdenderen rijden wel 100km/uur, maar dat went. Het eerste stuk was Devin aan het zeuren om van alles en nogwat, melk, voeten los, lopen dat soort gezeur.

Na ruim een uur zijn we gestopt op een picknickplaats en onze standaard fruitpicknick gehouden. Devin pakte zijn halve tas uit en ging bloemen plukken (paardenbloemen en madeliefjes)

Na 3 kwartier picknicken (pikmikken volgens Dev) en spelen maar weer eens op de fiets gestapt. Devin viel in slaap in het kinderzitje, dus met 1 hand aan het stuur en met 1 hand mijn slapende kind rechtop houdend verder gefietst. Om 1 uur waren we in het holiday park in Blenheim 28km in 3 uur met 3 kwartier picknick, kind, karretje en berg vind ik best netjes. In Nederland zou ik het in een uurtje fietsen, maar daar is alles plat en heb je fietspaden dus dat is echt niet te vergelijken. In Blenheim hebben we toch nog maar een nachtje een cabin gehuurd. Hoewel we onze kampeerspullen hebben schijnt het vannacht 8 graden te worden. Dat vind ik wel een beetje koud. Onze slaapzakken kunnen volgens hun beschrijving tot -10, maar ik heb geen zin om te kamperen (als dat niet noodzakelijk is) bij temperaturen onder de 10 graden.

Volgens de campinggids die ik heb zit er niks tussen hier en Kaikoura, hier 130 km vandaan. 130 km is te ver met bergen en kind en karretje. Volgens de receptie hier zitten er zeker weten motels in Ward, hier ongeveer 50km vandaan. Morgen gaan we dus toch maar proberen naar Ward te fietsen. Dan moeten we wel een berg over die vrij heftig schijnt te zijn. Dat zal wel lopen worden. 2 keer. Eerst met de fiets en dan met het karretje. De combinatie fiets+karretje is echt geen enkele berg op te duwen.

Wel grappig is dat je, als je met je fiets op de berg zit niet het idee hebt dat je heel schuin omhoog gaat. De verhouding tussen fietser en weg blijft het zelfde als wanneer je op een plattte weg fietst, en na de zeeziekte van gisteren is mijn evenwichtsorgaan volledig de weg kwijt. Het gaat alleen verdomd zwaar.

Helaas heeft het deel van de kilometerteller van mijn fiets wat op de fiets blijft zitten de reis met de boot niet overleefd. Hier in Blenheim schijnen verschillende fietsenwinkels te zitten. Ik dacht bij een daarvan wel een nieuwe kilometerteller te kunnen kopen, maar ik kan die fetsenwinkel hier echt niet vinden. Jammer, geen info over afgelegde afstand, gemiddelde snelheid en dat soort toestanden.

Vanmiddag op de terugweg vanaf het dorp/centrum/hoe je het ook noemen wil ben ik spontaan onze camping voorbij gefietst en een heel stuk teruggereden richting Picton met de boodschappen aan mijn stuur. Pas toen ik langs een kersenkraampje kwam waar ik 's ochtends met slapende Devin langs was gefietst realiseerde ik mij dat ik echt veel te ver was. Kon ik weer 5 km terug fietsen. Zo kom ik wel aan mijn kilometers.

Ook hier hebben we geen keuken in onze cabin, dus ik heb weer in de algemene keuken gekookt. Net als in Auckland staan er hier geen pannen in de keuken. Die moet je zelf meenemen. Of misschien huren bij de receptie, hoewel daar niks over vermeld staat. In Auckland hingen er overal bordjes in de keuken met daarop dat je pannen kon huren bij de receptie.
Dat pannenhuur verhaal was ik al weer helemaal vergeten, dus ik kwam met een 'eeehm, waar zijn de pannen?' de keuken in.
Naast vakantiegangers zit er hier ook een groep werklui die hier in de buurt aan de weg werken. Ze praten met een vrijwel onverstaanbaar accent.
'die moet je zelf meenemen' kwam er uit een van de werklui (als ze met andere mensen communiceren kunnen ze ook nog wel een iets verstaanbaardere taal produceren blijkbaar. Wat ze onderling bespreken versta ik echt niet, hoewel het toch echt engels is.)
'mooi verhaal, dat heb ik dus niet'
'heb je een grote pan nodig?'
Nee, dat had ik niet. Een van de wegwerkers toverde een koekepan uit een kastje die wel groot genoeg was om voor mij en Devin gnocci met zalm en spinazie in te maken.
Ik dacht dat het gewoon een vergeten pan was die iemand per ongeluk had achtergelaten. Na het afwassen dus alles wat wel echt van mij is en de pan opgestapeld en meegenomen naar het huisje. Leek mij wel handig om dat gezeik over huurpannen voortaan te kunnen ontwijken.
Toen stond die kerel die mij die pan had gegeven opeens voor de deur. Of ik nog van plan was zijn pan terug te geven. Blijkbaar was het zijn pan. Ehm oeps, sorry.
'ja, je was ook zo druk in gesprek' zei hij.
Ehm ja, dat ook, maar eigenlijk probeerde ik gewoon zijn pan te jatten. Oeps.

Vandaag kwam ik hier op de camping een Nederlands stel tegen. Ze hadden inmiddels 600km gefietst in 15 fietsdagen. Zij gaan nu juist richting westkust omdat zij denken dat dat qua bergen minder heftig zal zijn dan de oostkust. Een stel wat zij kennen heeft de westkust gefietst met een kind van 8 en een kind van 11 die zelf fietsten. Als een kind van 8 het kan fietsen dan moet ik het toch ook kunnen.

Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat de westkust te heftig zou zijn. Nu denk ik dat die fransman op de ferry misschien wel gewoon een jankerd was en dat het allemaal misschien best te fietsen is.......we zien wel hoe ik er morgen over denk als ik 50km tegen de berg op heb geploeterd.

X