Gisteravond zijn we nog even in de hot pools bij Lake Tekapo geweest. Er waren 3 warm water baden in de vorm van meren in de omgeving. De temperatuur varieerde tussen de 37 en 40 graden. Echt te warm voor mij. Devin vond het 37 graden bad heerlijk. 40 graden was voor ons allebei echt te warm.
Het contrast met Lake Tekapo vanochtend vroeg was dan ook wel heel groot. De eerste paar meter gingen wel, maar 50m uit de kant waar de zwemdiepte wel ok werd was het echt belachelijk steenkoud. Wel een half uurtje heel fijn gezwommen toen mijn lichaam de kou eenmaal had geaccepteerd. Bij het in het water gaan werden we uitgebreid op de foto gezet door een hele bus Japanners. Helaas waren ze weg toen we er uit kwamen. Ik had heel graag een zwemfoto willen hebben met Devin in het bootje in een blauw meer.
Daarna snel de lucht uit het bootje laten lopen,de boel in het karretje gepropt, badpak verwisseld voor fietspak en gaan fietsen richting Twizel. Het eerste stuk was weer klimmen. Gelukkig deed de lichtste versnelling het weer, dat maakt het allemaal toch een stuk minder vervelend. Ik was gelijk weer opgewarmd van het koude meer. (tip voor onderkoelde zwemmers: fiets een berg op met een kind en een karretje) Volgens het kaartje in Lonely Planet's cycling New Zealand zou het daarna vrijwel vlak zijn. Ik weet niet of de schrijver daarvan dit stuk wel eens gefietst heeft maar het was alles behalve vlak. Af en toe lekker afdalen en zonder te trappen de 45km/uur aangetikt maar ook een paar hele zware klimmen. Ik was al aan het bedenken hoe ik ging schrijven over het feit dat het toch wel fijn was dat ik nu gewoon weer naar de 1e versnelling kon schakelen zonder dat rare geratel en daarna weer terug naar 2 en 3 zonder dat ik er over na hoefde te denken of dat wel zo'n goed idee was omdat ik hem daarna mogelijk niet meer in 1 zou kunnen krijgen. (ja, soms denk ik tijdens het fietsen al na over wat ik 's avonds ga schrijven.) Toen.....he kak, weer het zelfde probleem. De ketting viel niet om het kleinste tandwiel en in plaats van in de 1e versnelling fietste ik in de 2e versnelling met een ratelend geluid.
Gelukkig wist ik inmiddels hoe ik dit probleem moest verhelpen. Gewoon het dingetje aandraaien bij waar de kabel de knop van de versnelling in gaat. Maar al snel zat het dingetje helemaal strak en was het probleem niet verholpen.
Weer hele stukken moeten lopen. Gelukkig maakte de aanblik van lake Pukaki waar we inmiddels langs liepen het allemaal een stuk minder erg. Net als lake Tekapo is dat meer echt surrealistisch blauw. Als ik niet al 's ochtends had gezwommen en had ervaren dat blauwe meren met getscher smeltwater echt heel koud zijn had ik nu zeker mijn badpak aangetrokken. Nu maar even doorgelopen. Devin sliep achterop en ik had geen zin om nog een keer het bootje op te moeten pompen.
Meter voor meter duwde ik mijn fiets naar boven. Ik had een stuk eerder al een bord van een visitor center gezien wat 8km verderop zou zijn, maar dat kwam maar niet in zicht. Er kwamen allerlei auto's langs maar niemand bood aan om even te helpen of om ons een lift naar boven te geven. Ik had het echt goed gehad. Toen we letterlijk 3 meter van het visitorcenter waren viel er weer eens een tas uit het karretje. Devin ging hem pakken en gaf hem aan mij. Pas toen vroeg er een Japanse of het wel ging. Daar kon ik op dat moment echt niks mee. Ziet het er uit alsof gaat?
Na een lunch ging het weer beter. Er kwam een vrouw naar ons toe (volgens mij een Amerikaanse, beetje overdreven type) die mij wilde vertellen hoe ontzettend dapper ik ben om met Devin hier het land rond te fietsen. Ze wilde ook nog weten wat ik dan doe als het regent (dan smelten we) en wat ik doe als ik een lekke band heb (dan ga ik langs de weg staan met een bord om mijn nek 'man gezocht voor plakken van lekke band') Vlak voordat we weer verder gingen ook nog maar even een schroevendraaier tevoorschijn getoverd om de derailler aan te draaien. Als het niet op de makkelijke manier gaat dan moet het maar op de moeilijke manier. Omdat mij kettingkast al een keer half los is geweest zat hij vast met tie wraps. Het stukje waar de tie wraps aan zaten schoot los toen ik de kettingkast wat verboog om bij de tandwielen te kunnen. Toen ik weer verder wilde fietsen zat de kettingkast half los en draaide een heel stuk mee.
Met een omhoog stekende kettingkast kan ik niet fietsen. Er kwam een ouder stel naar ons toe die wilde weten wat het probleem was. (nou de kettingkast zit los omdat het uit de tie wraps is geschoten waarmee het vast zat). Het is afgebroken wist de mannelijke helft van het stel mij te vertellen (goh echt?) Ik had wel ergens ducktape in het karretje en daar wilde ik de tie wraps mee vervangen. De vrouwelijke helft van het stel vond dat wel genoeg informatie hoewel de man wel zin had in gepruts met ducktape. 'kom nou .... ze zegt toch dat ze het gaat maken met tie wraps' (nee doos, ducktape zeg ik toch net). Toen sjokte ... weer achter zijn vrouw aan. Ik had eigenlijk gehoopt dat hij mijn fiets even vast wilde houden zodat ik de ducktape kon pakken. Met een kind achterop, fietstassen en een stuurtas blijft de fiets niet op de standaard staan, dus zo zelf de ducktape pakken was geen optie.
Ik heb het hele stuk kettingkast maar naar buiten gebogen en afgebroken. Dan kan het ook niet meer los zitten. De vrouw die wilde weten wat er gebeurt als het regent keek mij ondertussen heel erg geïnteresseerd aan.
Het laatste stuk naar Twizel was gelukkig maar 10km en voornamelijk berg afwaards waardoor ik de eerste versnelling niet nodig had. Mijn gerommel met de schroevendraaier had niet bepaald geholpen (verkeerde schroef aangedraaid) maar nadat iedereen zich ermee wilde bemoeien had ik geen zin om er nog meer tijd aan te besteden. Helaas steekt er door mijn afbreekactie een raar stukje kettingkast naar buiten waar ik steeds met mijn been langs kom (iets met een ezel en een steen.....werkt blijkbaar niet bij een vrouw en een kettingkast) mijn rechter been was al blauw omdat ik mijn fiets met de trapper tegen mijn been laat rusten als ik moet uithijgen van het duwen. Nu zitten er ook allerlei krassen en sneeën in mijn kuit. Heel sexy.
In Twizel ingecheckt bij een camping en gelijk gevraagd naar een fietsenmaker. Die zat er niet maar wel een autogarage, daar moest ik het maar gaan vragen. Met vage aanwijzingen over hoe ik de garage moest vinden zaten we een kwartier later weer op de fiets. We hebben heel Twizel gezien maar geen garage gevonden. Uiteindelijk maar gewoon boodschappen gaan doen. Ik had dorst en honger, maar vooral heel veel dorst. Gelukkig ook een nieuwe koptelefoon gevonden. Aangezien er hier echt haast niks te vinden is had ik al doomgedachtes van fietsen tot Dunedin zonder muziek, mijn vorige koptelefoon had het begeven.
's avonds na het eten nog maar eens de schroevendraaier ter handen genomen en de instellingen van de derailleur aangepast. Het is nu beter maar nog niet helemaal zoals ik het hebben wil. Na iedere aanpassing fietste ik een rondje wat een aantal vissers die hier een motelkamer huren blijkbaar erg vermakelijk vonden. 'zeg schatje, is er een reden dat je hier steeds rondjes fietst?' Nee, ik doe maar wat, leek mij wel vermakelijk voor jullie als ik hier een beetje rond ga fietsen. Toen de campingeigenaar mij ook nog kwam vertellen dat het toch niet zo moeilijk kan zijn was ik er wel weer klaar mee. Morgen dus weer fietsen met een nog steeds niet perfect afgestelde derailleur. Hoe moeilijk kan het zijn inderdaad.
Vanochtend ging de wekker om 06.30. Snel gedoucht en begonnen met het inpakfestijn. Om 08.30 stond Robbie voor de deur om ons met al onze zooi naar Lake Tekapo te brengen. Dat ging erg soepel. Trekstang van het karretje af en het karretje achterin de auto. Fietsenrek er op en daar de fiets op. De fietstassen, het fluoriserende hesje en Devin's reddingsvest (heet dat zo in het Nederlands?) mochten aan de fiets blijven hangen. Stuurtas en laptop gingen naast Devin op de achterbank en we waren klaar om te vertrekken.
In Fairlie was het slecht weer. Het was ontzettend mistig en regenachtig waardoor we nog geen 100m vooruit konden kijken. Ik heb maar geen foto's van de omgeving gemaakt. Alles was wit. Robbie verzekerde mij dat het slechte weer meestal tegen de berg aan blijft hangen dus dat het na de Burkes pass wel beter zou zijn. Ik betwijfelde het een beetje. Ik had het weerbericht opgezocht op internet en er wordt voor de komende 4 dagen over de hele zuiderlijke helft van het zuidereiland regen voorspeld. Regen en kou (vrijdag 12 graden als max temperatuur)
Robbie had wel gelijk na de Burkes pass werd het zicht beter. Het was wel bewolkt maar we zagen in ieder geval waar we heen giingen. Aangekomen in Tekapo werden we netjes bij onze camping afgezet. Ik had ze gemaild met de vraag of we heel vroeg (om 09.30 terwijl 14.00 normale inchecktijd is) maar daar had ik niks op gehoord. Ik vreesde dat we tot 14.00 zouden moeten wachten. 'oooh ik heb een paar dagen niet in de mail gekeken' zei de vrouw achter de receptie. Hoe kan je nou een paar dagen niet in je mail kijken? Een paar dagen?? Gelukkig was zo vroeg inchecken geen probleem. Toen we naar ons huisje liepen begon het te regenen. Snel alles wat niet zo blij wordt van water uit het karretje gehaald en naar binnen gedaan.
Gelijk toen alles binnen stond begon het te stortregenen en dat doet het eigenlijk nog steeds. Het heeft er heel even een klein beetje uit gezien alsof het droog zou kunnen worden met onze regenpakken aan boodschappen gedaan.
Ook Tekapo is 's winters een ski-oord. Zomers is er eigenlijk niet zo veel. Nu het regent en het er niet op lijkt alsof dat de komende dagen gaat ophouden heb ik eerst maar eens opgezocht hoe ver we nog moeten tot Dunedin waar we met kerst een huisje hebben gereserveerd. Er zitten nog 7 fietsdagen tussen hier en Dunedin. Het zou eventueel op papier in 6 of 5 kunnen. Hoe haalbaar dat in realiteit is, is afhankelijk van de bergen en de wind. Er zitten nog 10 fietsdagen tussen nu en kerst. We mogen na vandaag dus nog 3 dagen ergens een dagje hangen of de regen uitzetten. Tijd dus om te bedenken wat ik ga doen met die droom van het zwemmen in het blauwer dan blauwe Lake Tekapo. Waarschijnlijk wordt morgen de mooiste dag de komende paar dagen. Als ik er voor kies om morgen te zwemmen dan fietsen we zeker een dag in de stromende regen. Als ik er voor kies om morgen te fietsen dan laat ik Lake Tekapo liggen zonder te hebben gezwommen. Vandaag zwemmen is geen optie. Terwijl ik zwem zit Devin in een klein bootje. Als ik het bootje nu opblaas dan zit het al vol met water voordat we vertrokken zijn en kan Devin gelijk beginnen met hozen. Misschien morgen maar weer vroeg op, eerst zwemmen (Devin kan ook best in de boot ontbijten toch?) Dan snel inpakken en 50km fietsen naar Twizel. Klinkt in theorie als een prima plan. Voorwaarde is wel dat het droog is en niet zo hard waait dat er witte koppen op het meer staan.
Zoals de titel al zegt er is hier echt vrijwel niks. Niks te doen, niks te zien, sowieso niks. Na gisteren vinden mijn benen een dagje niks wel erg lekker. Mijn hoofd had echter wel wat willen zien of doen.
Vanochtend helaas niet uitgeslapen. Devin had om 07.30 zijn bed nat geplast. Na een schone luier, schone pyjama (nouja, gewoon een korte broek en een shirt) en bij mij in bed wilde hij niet meer slapen. Om 8 uur maar eens een grote wasactie begonnen en ook gelijk de slaapzakken maar gewassen. Na een kleine maand in onze slaapzakken is het wel eens tijd om die dingen te wassen, maar ze mogen niet in de droger dus er is een lange zonnige dag nodig om ze droog te krijgen. Vandaag dus.
Toen ik de slaapzakken aan het ophangen was kwam degene langs die ons morgen naar Lake Takepo brengt om te zien of die rare Nederlandse fiets van mij wel op zijn fietsenrek past. Bij iemand die Robbie heet en die normaliter mountainbike tochtjes hier in de omgeving organiseert verwachtte ik eigenlijk niet iemand van middelbare leeftijd met redelijk wat overgewicht. Die zie ik nou niet direct offroaden met een mountain bike, maar het zal verder wel. Als wij maar in Takepo komen. We konden ook vandaag binnen een uurtje vertrekken. Dat ging helaas niet lukken. Als ik geen natte slaapzakken heb en mijn kleren niet in de was zitten heb ik al meer dan een uur nodig om alles ingepakt te krijgen. Met nat spul en mijn kleren in de was red ik dat gewoon niet.
Nu gaan we morgenochtend om 08.30 in plaats van 10.30.
Stiekem klinkt klaarstaan om wat te gaan doen om 08.30 wel onmenselijk vroeg. Gek hoe die dingen binnen een paar weken veranderen. Toen we nog in Nederland waren ging mijn wekker 2 keer per week om 04.45 zodat ik om 05.45 in het zwembad kon liggen. Dat zal wel weer wennen worden als we weer in Nederland zijn.
Verder maar een kijkje in het dorp genomen om tot de conclusie te komen dat er hier echt helemaal niks is. Er is een bedrijf wat ski's en snowboards verhuurt, maar dat is natuurlijk dicht in de zomer. Een apotheek/giftshop, een supermarkt (die hadden we gisteren al ontdekt), een bedrijf wat in autobanden en sneeuwkettingen handelt, een 2e hands kleding zaak met veel dingen die echt vies, oud, afgedragen en niet gewassen lijken. Ik wilde een nieuwe korte broek voor Devin kopen maar dat hadden ze daar ook niet. Bij de enige andere kledingwinkel in het dorp, een winkel die handelt in wollen kleding van de schapen uit de omgeving ook niet kunnen slagen.
Verder zit er nog een winkel die zowel bloemist als kapper is en een tankstation en dat waren alle winkels in Fairlie.
Er is hier wel een zwembad. Dat was vandaag open van kwart voor 4 tot 5. Volgens mij had de hele wijde omgeving bedacht dat ze wel met de kids naar het zwembad konden. Er lagen meer dan 100 kids in het 25m bad en aangrenzend peuterbadje. In 1 baan werd zwemles gegeven. Verder was het vrijzwemmen.
Blijkbaar is zwemmen hier iets alleen voor kinderen. Naast mijzelf en de mensen die zwemles gaven lagen er 1 moeder en 1 oma in het water en verder alleen maar kinderen. De overige moeders zaten aan de kant. Opvallend was dat er geen enkele vader te bekennen was. Blijkbaar houdt men hier vast aan traditionele rolpatronen. Moeder zorgt voor de kinderen en vader werkt buitenshuis.
Ook hier bij het zwembad weer allerlei borden dat kinderen onder de 5 binnen armlengte van hun ouders moeten zijn. Nu ik zo'n grote hoeveelheid kinderen bij elkaar in een zwembad zag viel het opeens op dat Devin de enige was met zwemvleugeltjes. Blijkbaar kennen ze die dingen hier niet.
Bij de kassa verkochten ze wel zwemluiers, badmutsen en zwembrilletjes maar geen vleugels terwijl die in Nederland bij veel zwembaden verplicht zijn voor kinderen die nog niet kunnen zwemmen.
Het zwembad ging om 5 uur dicht. In Nederland zou dat volgens mij betekenen dat je tot 5 uur in het water mag liggen. Hier betekent dat dat je om 5 uur het gebouw uit moet zijn. Om kwart voor 5 werd ons gevraagd of we ons niet eens zouden gaan aankleden. Gelukkig kunnen we dat redelijk snel waardoor we niet eens als laatste de deur uit liepen.
Overigens ook nog met de tip van Thimon mij fiets gemaakt. Nouja,...."gemaakt" kan je het niet noemen. Het kabeltje aangedraaid. Ik voel mij eigenlijk een beetje een ei dat ik niet wist dat dit zo makkelijk was.
P.s. ik kwam net een Amerikaanse fietser tegen hier op de camping die ik eergisteren ook al in Geraldine was tegengekomen. Hij heeft gisteren in Geraldine de regen afgewacht en wilde vandaag eigenlijk in een keer naar Lake Takepo fietsen.
Ook hij is hier gestrand om dat hij er helemaal doorheen zit na de 45km van Geraldine naar Fairlie. Ik dacht dat ik een enorm watje was, maar het is blijkbaar gewoon een verdomd zwaar stuk.
Groeten uit Fairlie, na de zwaarste fietsdag tot nu toe. Het was maar 45km maar ik heb er 6,5 uur over gedaan (incl. pauze) ben echt kapot nu. Fucking bergen. Fucking karretje. Fucking alles.
Toen ik vanochtend mijn ogen open deed hoorde ik regen op het dak. De regen hield al snel op, dus we zijn toch maar vertrokken uit Geraldine. Al snel kon ik de oranje glazen uit mijn fietsbril vervangen voor de gewone zonnebril-glazen. De zon kwam door en het werd aardig warm. Na een uurtje begon het redelijk berg opwaards te gaan. We zijn maar even gestopt voor fruit. Er stopte een auto en er stapte iemand uit die Devin een doos kuikentjes wilde laten zien. Dev was een beetje bang voor de kuikentjes. Hij is bang voor de raarste dingen. (Mieren en kuikentjes)
Daarna ging het steeds stijler omhoog en heb ik hele stukken moeten lopen. Het werd ondertussen steeds warmer. Er kwam iemand naast mij fietsen die daar blijkbaar in de buurt woonde. "hierna wordt het vlakker hoor" verzekerde hij mij. Mooi. Dat was wat ik op dat moment wilde horen. Vlak daarna werd het inderdaad heel even iets vlakker, maar dat duurde niet lang. Het klimmen ging al snel weer verder (had ik al gezegd dat ik geen klimmer ben?). Weer hele stukken moeten lopen, drijfnat van het zweet wat in een straaltje van mijn neus liep. Devin heeft een heel stuk zelf gelopen. Dat scheelt een hoop qua gewicht maar is wel eng want je loopt echt op de snelweg en met een zware fiets heb ik geen handen over om hem bij zijn lurven te grijpen als hij iets raars doet (zoals midden op de weg lopen)
Mijn fiets wil niet meer in zijn 1e versnelling (links) de knop gaat wel maar de ketting niet. Die blijft met een ratelend geluid in de 2e versnelling hangen. Als iemand weet wat ik hier aan kan doen dan hoor ik het graag. Er zit hier in Fairlie geen fietsenmaker en met al die bergen is het echt heel onhandig om je 8 lichtste versnellingen te missen.
Na 37km klimmen kwamen we bij een restaurant daar maar even gestopt. Alle bidons waren leeg en ik was kapot. Bidons gevuld, wat gedronken en een stukje carrot cake gegeten. Deze cake was veel cake en weinig carrot, beetje jammer. Ik had eigenlijk echt geen energie meer om verder te gaan, ook niet na de carrot cake. Het liefst was ik daar in het restaurant op de bank gaan liggen, had ik mijn ogen dicht gedaan en was ik een dutje gaan doen maarja, dat staat zo raar. Gelukkig gingen de laatste 8km vanaf daar echt berg afwaards naar Fairlie. Nog een berg was echt te veel geweest.
Fairlie is echt een heel klein dorp waar niet zo veel te beleven is, maar ik ben blij dat er een klein huisje staat wat de komende 2 dagen van ons is. Mijn benen trillen en kunnen echt helemaal niks meer.
Omdat het dorp zo klein is zit de supermarkt gelukkig om de hoek. Devin had in Christchurch bij een hele grote supermarkt een roze dora gitaar gezien (met knopjes, die automatisch irritante liedjes pingelt) en zeurde daar sindsdien om. "Mag ik de roze titaar mama?" Vroeg Dev voor de winkel. Jahoor, als ze hem hebben dan kopen we hem. Dat leek mij een vrij veilige uitspraak zo'n kleine supermarkt heeft dat soort spul meestal niet. Maar wat stond daar na de groente? Juist, de roze Dora gitaar. Toen had ik het natuurlijk beloofd en kon ik niet meer terug. Dolgelukkig drentelde Devin achter mij aan door de winkel met zijn roze gitaar. Het volume van dat idiote ding kan alleen belachelijk hard. Oh wat heb ik een spijt dat ik gezegd heb dat hij dat ding mocht hebben.
Vanaf nu fiets ik rond met een peuter, een veel te zwaar karretje en een roze gitaar. Er is nergens plek voor die stomme gitaar dus Devin zal hem de hele rit vast moeten houden. Ik hoop dat de batterijen snel op zijn. Hopelijk kan ik hem thuis omwisselen voor een elektrische peutergitaar. Volgens mij heeft Fender of Gibson er eentje die klein genoeg is voor peuterhandjes. Die verf ik dan met alle liefde roze voor Dev.
Nu zit ik nog steeds met trillende benen naast de zandbak. Er kwam net een belg een praatje maken maar er komt echt niks zinvols meer uit mijn mond. Onze buurman hier is een kettingrokende geblondeerde scooter-zanger lookalike en ik hoorde net een kind viool oefenen. Vergeleken daarbij wint Devin's roze gitaar nog niet eens de irritantheidsprijs.
Vandaag is een van de weinige keren dat ik nog moet beginnen met typen tegen de tijd dat Devin in bed ligt. Meestal type ik het grootste gedeelte van mijn verhaaltje ergens halverwege de dag al en hoef ik het 's avonds alleen nog maar te uploaden.
Waar ben ik dan zo druk mee geweest vandaag?
Vrij weinig eigenlijk. Vanochtend eerst maar weer eens gebruik gemaakt van het feit dat we uitgebreid lui konden zijn en niet om 10 uur buiten hoefden te staan. Om 12 uur was ik net gedoucht en hingen we nog een beetje rond toen er iets klonk wat toch wel erg veel op een luchtalarm leek. Het leek mij niet zo waarschijnlijk dat dat ding op zondagmiddag om 10 over 12 getest wordt, dus er zal wel wat aan de hand zijn. Wat kan er hier nou aan de hand zijn waarvoor er een luchtalarm moet klinken? Lawinegevaar? Er ligt helemaal geen sneeuw. Tsunami? Daar zitten we te hoog voor. Brand? Ik ruik en zie niks. Aardbeving? Dat weet je toch helemaal niet van te voren? Vulkaanuitbarsting? Zit hier een actieve vulkaan dan? Maar even naar de receptie om te informeren wat er aan de hand is en wat we moeten doen. Dev, doe snel je schoenen aan, graai het meest belangrijke spul bij elkaar portemonnee, telefoon, paspoorten, owltowel, doe je jas aan want wie weet hoe lang we wel niet buiten zullen zijn. Toen we een paar seconden later buiten stonden reden de buurkinderen rustig op hun fietsjes rond en leken de andere mensen op de camping ook niet erg gealarmeerd. Blijkbaar zit er hier vlakbij een brandweerkazerne. Dat alarm betekent dat de brandweer moet uitrukken, niet dat de hele camping met zijn jas aan buiten moet staan. Pfff, fijn dat wij dat ook weten.
Dan maar even het dorp in. In het dorp bleek op zondag echt helemaal niks te beleven. De meeste winkels waren dicht. Er was een 'crafts market' (=zelfgemaakte beren en houtsnijwerkjes) waar Devin geen zin in had en ik eigenlijk ook niet. Omdat we toch in het dorp waren hebben we gelijk maar boodschappen gedaan. Devin 'helpt' door het karretje te duwen en ik ren er acheraan om te zorgen dat hij niks en niemand omver rijdt. Toen even naar de speeltuin en daarna terug naar de camping om appelcake te bakken.
Ik zou eigenlijk gisteren al appeltaart maken maar ik had geen taartvorm. Bij de supermarkt hadden ze disposable aluminium cakevormen dus het is appelcake geworden. De pan werd beslagkom en de vork werd garde. Eigenlijk gaat het ook wel prima zo. Waarom bezit ik thuis eigenlijk een garde en een beslagkom?
De oven deed het niet terwijl hij het gisteren toen ik pizza bakte nog prima deed. Toen ik bij de receptie ging vragen wat ik toch verkeerd deed was de receptie soort van dicht. Volgens mij wonen de eigenaren in het huis achter de receptie. De vrouw van de receptie kwam wel naar voren toen ik op de bel drukte maar wilde eerst haar koffie opdrinken en kwam daarna wel even naar de oven kijken. In al mijn jaren in de horeca heb ik dat ook echt nog nooit tegen iemand durven zeggen 'ik drink eerst mijn koffie op en kom straks wel even kijken'. (ik heb dan ook nog nooit op een camping gewerkt, maar dan nog) Gelukkig duurde het niet heel lang voordat ze naar de oven kwam kijken en bleek dat ik de oven gisteren niet had gesloopt ofzo, maar dat er bij het schoonmaken een dingetje bij de timer van manueel op timer was gegaan. Appelcake is erg lekker geworden, wel heel zoet want er zit een soort boter-suiker-kaneel marmer doorheen maar ik hou van zoet en kan dat wel gebruiken tijdens het fietsen.
Ondertussen was ik op internet aan het zoeken naar vervoer naar Lake Tekapo. De weg daar naartoe gaat over een hele stijle bergpas die ik echt niet kan fietsen. In de keuken hing een reclame-dingetje van de Geraldine community bus service die onder andere voor 35 dollar naar Timaru rijdt en de mogelijkheid tot rolstoelvervoer heeft. In mijn logica hebben ze, wanneer ze ruimte voor een rolstoel hebben, ook ruimte voor een eventueel gedeeltelijk uit elkaar gehaalde fiets.
Ik vroeg mij af of ze ons en de zooi naar Lake Tekapo zouden willen brengen en ging dus maar weer naar de receptie. Naar een Nieuw Zeelands nummer bellen vanaf mijn mobiel kost echt een vermogen, dus ik had liever dat die vrouw bij de receptie zou bellen of dat ik haar telefoon mocht gebruiken.
Dit keer kwam ze eerst niet eens naar voren maar wilde ze dat ik door de intercom mijn verhaal deed. Uiteindelijk kwam ze wel naar voren om mij te vertellen dat ze niks van bus services wist en dat ik het maar bij de iSite moest gaan vragen.
Blijkbaar was ze behoorlijk kribbig omdat ik haar stoorde in haar zondagsrust ofzo. De iSite is dicht op zondag en wij checken hier morgenochtend om 10 uur uit. Ik vind het vervelend om de dingen dan nog te moeten regelen. Het is hier echt een dorp, zo klein dat iedereen elkaar haast wel moet kennen. Ik kan mij niet voorstellen dat zij niet weet of die kerel met die busjes wel of geen fietsen meeneemt, of hij wel of niet naar Lake Tekapo zou willen rijden en of ik hem mag bellen of niet. Het zal wel weer.
Inmiddels heb ik via internet al wat anders geregeld. Het is nog niet helemaal rond, maar waarschijnlijk heb ik vervoer vanaf Fairlie naar Lake Tekapo. Dan fietsen we morgen naar Fairlie en hebben we dinsdag of woensdag een shuttle naar Lake Tekapo. Niet die van de Geraldine bus services, jammer dan.
Nadat de appel cakes (ja, het zijn er 2) uit de oven waren nog maar even naar het zwembad gegaan. Devin's vriendjes waren allemaal vertrokken toen wij terug kwamen van het dorp, dus Devin hing de hele dag een beetje in zijn eentje rond. Ook in het zwembad waren wij de enigen en ja, het was gewoon open tot 6 uur verzekerde een van de lifeguards mij. Ok, het was geen stralend weer maar wel een vrije dag. Ik snap niet waar iedereen uithangt.
Zou iedereen hier echt de hele dag in de kerk zitten of niks mogen op zondag?
Morgenochtend weer om 10 uur uitchecken en ik moet de hele zooi nog inpakken. Daarna volgens mij netto 400m klimmen in de 50 km tocht. Ik ben bang dat het niet een rustige weg 50km langzaam naar boven wordt, maar flink wat echt klimmen en dalen. Wordt zwaar, maar ik heb appelcake, en als het echt niet gaat kan ik altijd nog terug gaan en kijken of die shuttle ons niet gewoon hier kan oppikken.
Groetjes uit Geraldine!
De weg hier naartoe was wel prima. De eerste 25km in een uurtje gedaan, daarna een picknick en toen nog 20km in een uur, en we waren al bij de afslag vanaf state highway 1 naar Geraldine. Volgens mijn kaartenboek zou het vanaf daar nog 10km zijn. Het bord langs de kant van de weg gaf aan dat het nog 15km was. Nouja, geeft ook niet, we hadden genoeg tijd.
Ergens halverwege: "mama..."
-ja Dev
"je bent mijn beste vriend mama"
-.....<3.....jij bent ook mijn beste vriend Devje.
Dan gaat het fietsen wel goed
Vanaf de afrit ging het fietsen wel opeens een stuk moeilijker. Als je op een berg zit heb je eigenlijk nauwelijks door dat je omhoog aan het fietsen bent. Je merkt alleen dat je niet vooruit komt. Of eigenlijk: als je in een hele lage versnelling fietst kunnen er 2 dingen aan de hand zijn: 1. Het waait keihard, 2. Je gaat omhoog (3. Een combi van 1 en 2). Aangezien het niet keihard waaide kon er maar 1 ding aan de hand zijn: we gingen omhoog. De wolken hangen erg laag vandaag. Het is niet echt mist, gewoon lage wolken. Daardoor was het niet echt te zien waar we heen gingen. Opeens verscheen er iets wat toch wel erg veel op een berg leek in de lage wolk.
Kak
Hoe hoog ligt geraldine eigenlijk?
Waarom zoek ik dit soort dingen niet voor vertrek uit?
Waarom weet ik niet waar ik uberhaubt moet zoeken naar een goede hoogtetabel van een weg?
Als de route niet in Cycling New Zealand beschreven staat ben ik eigenlijk een beetje aan het toeval overgeleverd. Er is nog wel een boek: Peddelars Paradise, dat had Boris de fransman op de ferry, maar omdat ik mij zo ziek voelde heb ik alleen de hoogtetabellen van het noordelijke deel van het zuidereiland onthouden. De rest leek toen nog zo ontzettend ver weg. Als ik pech heb gaan die laatste 15km recht omhoog mt Hutt op. Gelukkig boog de weg af naar links vlak voordat de berg echt omhoog ging.
Onze camping ligt helemaal achteraan in Geraldine en had precies nog 1 huisje vrij voor ons. Toen we er bijna waren begon het een heel klein beetje te miezeren maar niet genoeg om een regenpak aan te trekken of mijn zooi nog in plastic te willen pakken. Ze hebben hier een krat met buitenspeelgoed wat kinderen mogen lenen. Daar is een Thomas de trein bal bij. De camping is dus al vast goedgekeurd door Devin.
Geraldine heeft echt een buitenproportioneel grote supermarkt voor zo'n gehucht. We zijn in plaatsjes van vergelijkbaar formaat geweest waar alleen een miniwinkeltje met plaatselijk verbouwde groente en fruit was. In de supermarkt dus gelijk maar weer eiwit-herstelrepen ingeslagen. Ik ben bang dat ik toch om ben wat betreft sportvoeding (hoewel vandaag geen vieze gels gegeten)
In de supermarkt was een hele dikke vrouw bij de dieetrepen (die naast de sportvoeding liggen) te kijken. Toen ik een aardige berg van die eiwitdingen in mijn karretje gooide bekeek ze mij eens goed,...en nog eens (het was echt een beetje genant), en nam toen ook eiwitrepen. Ik had heel erg de neiging om haar te vertellen dat je echt niet afvalt van het eten van die repen, maar dat ik ze juist eet om niet af te vallen, aangezien ik net uit Ashburton was komen fietsen. Heb het maar niet gedaan. Wie weet doet ze wel aan duursport maar heeft ze een stofwisselingsziekte en keek ze mij zo raar aan omdat ik,in mijn fietspak in de supermarkt liep. Een fietsbroek is niet zo charmant en ziet er uit alsof je met een heel erg ouderwetse dikke kotex kraamverband of een incontinentieluier in je legging rondloopt. Het helpt verder wel tegen zadelpijn dus het interesseert mij weinig als ik er uitzie alsof ik een incontinentieluier om heb. Ik hoef er zelf niet tegenaan te kijken en Devin heeft zelf een luier om dus die moet niet zeuren.
Na de boodschappen eerst maar eens een pizza gebakken. Ik zou eigenlijk appeltaart maken maar ze hebben hier geen taartvorm. Als ik er eentje koop fiets ik de rest van de reis met een taartvorm rond. Pizza gegeten en toen met Devin naar de grote speeltuin die hij onderweg naar de supermarkt zag. In de speeltuin liepen allemaal mensen met nat haar.....wat zou er achter die hoge muur aan 1 kant van de speeltuin zitten? Een openlucht zwembad! Snel de zwemspullen opgehaald en nog lekker 3 kwartier gezwommen.
Toegang kostte voor mij maar 2 dollar en Devin was gratis. Dan is 3 kwartier (toen kreeg Devin blauwe lippen) ook niet zo erg. We gaan morgen wel nog een keer.
Kinderen onder de 5 moeten hier op armlengte afstand van hun ouders blijven in het zwembad. Vervelend want ik probeer Devin thuis juist aan te leren dat hij ook zelf een baantje kan zwemmen zodat ik er ook een paar kan zwemmen. Hij snapt dus ook niet dat ik de hele tijd bij hem in de buurt blijf hier. "nu ga je even zelf zwemmen mama" vertelt hij mij heel wijs.
Tsja, ik zou wel willen maar dan krijg ik 1 van de overload aan lifeguards op mijn dak. We hebben dus samen wat baantjes gedaan zoals we ze in Christchurch hebben ontwikkeld en verder wat met een bal en een mat aangeklooid.
Bij terugkomst op de camping maar geregeld dat we hier 2 nachten kunnen blijven. Ze hebben hier wel alles wat we nodig hebben eigenlijk. Een zwembad, een speeltuin en een echte supermarkt. Dan heb ik ook een dag de tijd om te bedenken waar de route hierna naartoe gaat. Ik kan vrij stijl de berg op naar lake tekapo dat schijnt heel mooi te zijn. Ik wil er heel graag in zwemmen. Of vrij vlak door naar Timaru, dat is saaier, dan mis ik mooie zwemlocaties maar het is wel een stuk beter te fietsen. Nog een dag om te twijfelen.
Eigenlijk weet ik het al. Ik doe niet aan saai. Ik moet alleen nog even bedenken hoe ik die berg op kom. Nog een eiwitreep?
Groetjes uit Rakaia!
De weg hier naartoe viel niet mee. Ik ben kapot! Alles doet pijn. 65km tegen de wind in fietsen met mijn eigen gewicht aan extra spul bij mij is niet leuk.
Gisteravond had ik het grootste gedeelte van onze spullen al ingepakt in plastic. Er werd regen voorspeld voor vandaag en omdat het karretje nogal overvol is was ik bang dat er water in zou kopen. Ik heb geen zin in een natte slaapzak, natte kleren en een natte laptop dus alles werd zorgvuldig ingepakt. Het kostte nog best wat extra tijd. Om 10.15 stonden we eindelijk helemaal ingepakt bij de fiets maar........waar is de fietssleutel? In mijn stuurtas? Nee. Echt niet? Nee. Echt echt echt niet? Neeheee!
Kak! Dan zit hij in de zak van de joggingbroek die ik gisteren aan had en die zit ingepakt in een tas, in een vuilniszak, helemaal dichtgetaped met ducktape, ingestouwd in het karretje, strak afgedicht met het zijl van het karretje. Alles er weer uit dus.
Om 10.30 waren we eindelijk onderweg met de spullen toch een stuk minder strak en waterdicht ingepakt dan een half uurtje eerder.
We hebben best veel spullen in Christchurch moeten laten omdat het gewoon echt niet pastte. Het is volledig belachelijk hoeveel rommel ik in 6 dagen extra kan verzamelen bovenop de enorme berg zooi die we al hadden.
Blijkbaar heb ik naast alle overbodige zooi ook mijn 400ml theemok in Christchurch laten staan. Het was gewoon een plastic Maschinenfestbeker maar hij was wel handig. Nu moet ik weer op zoek naar een nieuwe grote onbreekbare theemok. Verder heel veel eten achtergelaten en alleen brood, fruit en ontbijtkoek meegenomen. Bakjes, wasknijpers en stiften zijn ook allemaal niet nodig en Devin's oude schoenen staan nog onder het bed in Christchurch.
Regelmatig verhuizen zorgt er in ieder geval voor dat ik geen rare hamsteracties kan uitvoeren. Mijn onderbewustzijnde lijkt een hongerwinter te verwachten waardoor ik af en toe hele bergen (houdbaar) eten insla wat ik niet direct nodig heb.
Om 10.30 zaten we dus op de fiets. Mijn telefoon had blijkbaar zin om mij zo veel mogelijk kilometers te laten maken binnen Christchurch. Na 45 minuten kwamen we langs Riccarton, terwijl ik gisteren toch in 20 minuten naar Riccarton bush (in de wijk Riccarton) ben gefietst.
Daarna was het gewoon rechtdoor state highway 1 volgen dus de telefoon kon uit en de mp3 speler aan.
Het was 1 lange saaie rechte weg. Zodra er een passinglane was verdween het randje om op te fietsen helemaal. Lekker over nagedacht.
De voorspelde regen is niet gevallen. Het was wel de hele dag bewolkt, viezig vochtig weer met gvd de hele tijd wind tegen. Die wind heeft echt iets tegen mij.
Door de wind was het toch wel heel heel heel erg ver vooral de laatste 20km waren echt niet leuk meer. Als Devin niet slapend achterop had gezeten was ik eerst een tijdje languit in het gras gaan liggen en had ik het daarna allemaal wel verder uitgezocht als er niemand zin had gehad om mij te komen redden.
Over het algemeen zijn mensen hier heel erg behulpzaam, als ik op straat met mij karretje sta te klooien dan vragen mensen al of het wel goed gaat en of ik hulp nodig heb.
Op die langste brug van Nieuw-Zeeland wel echt wat asociale Nieuw Zeelanders tegengekomen. Vrachtwagens die echt heel strak langs mij heen inhaalden, dat soort dingen.
Vlak voor die brug zit een andere brug. Een beetje het formaat van de Erasmusbrug.
Pfff is dit het nou, dacht ik. Ik had meer een soort afsluitdijk achtige constructie verwacht. Die kwam even later, helaas daar geen foto van. Als je al op de snelweg fietst waar geen plek is voor fietsers dan kan je niet ook nog eens stoppen om een foto te maken.
Hoewel alle vrachtwagens net langs ons heen reden voel ik mij nu wel alsof er een vrachtwagen of trein over mij heen is gereden.
Bij aankomst hier een of andere eiwit-herstelreep gegeten maar ik merk er nog weinig van. Hopelijk gaat het morgen beter. Dan slechts een klein stukje fietsen naar Ashburton. Daar schijnt weer een of andere treinentoestand te zijn voor Devin.
X
