Vandaag is een van de weinige keren dat ik nog moet beginnen met typen tegen de tijd dat Devin in bed ligt. Meestal type ik het grootste gedeelte van mijn verhaaltje ergens halverwege de dag al en hoef ik het 's avonds alleen nog maar te uploaden.

Waar ben ik dan zo druk mee geweest vandaag?

Vrij weinig eigenlijk. Vanochtend eerst maar weer eens gebruik gemaakt van het feit dat we uitgebreid lui konden zijn en niet om 10 uur buiten hoefden te staan. Om 12 uur was ik net gedoucht en hingen we nog een beetje rond toen er iets klonk wat toch wel erg veel op een luchtalarm leek. Het leek mij niet zo waarschijnlijk dat dat ding op zondagmiddag om 10 over 12 getest wordt, dus er zal wel wat aan de hand zijn. Wat kan er hier nou aan de hand zijn waarvoor er een luchtalarm moet klinken? Lawinegevaar? Er ligt helemaal geen sneeuw.
Tsunami? Daar zitten we te hoog voor.
Brand? Ik ruik en zie niks.
Aardbeving? Dat weet je toch helemaal niet van te voren?
Vulkaanuitbarsting? Zit hier een actieve vulkaan dan?
Maar even naar de receptie om te informeren wat er aan de hand is en wat we moeten doen. Dev, doe snel je schoenen aan, graai het meest belangrijke spul bij elkaar portemonnee, telefoon, paspoorten, owltowel, doe je jas aan want wie weet hoe lang we wel niet buiten zullen zijn.
Toen we een paar seconden later buiten stonden reden de buurkinderen rustig op hun fietsjes rond en leken de andere mensen op de camping ook niet erg gealarmeerd.
Blijkbaar zit er hier vlakbij een brandweerkazerne. Dat alarm betekent dat de brandweer moet uitrukken, niet dat de hele camping met zijn jas aan buiten moet staan.
Pfff, fijn dat wij dat ook weten.

Dan maar even het dorp in. In het dorp bleek op zondag echt helemaal niks te beleven. De meeste winkels waren dicht. Er was een 'crafts market' (=zelfgemaakte beren en houtsnijwerkjes) waar Devin geen zin in had en ik eigenlijk ook niet.
Omdat we toch in het dorp waren hebben we gelijk maar boodschappen gedaan. Devin 'helpt' door het karretje te duwen en ik ren er acheraan om te zorgen dat hij niks en niemand omver rijdt. Toen even naar de speeltuin en daarna terug naar de camping om appelcake te bakken.

Ik zou eigenlijk gisteren al appeltaart maken maar ik had geen taartvorm. Bij de supermarkt hadden ze disposable aluminium cakevormen dus het is appelcake geworden. De pan werd beslagkom en de vork werd garde. Eigenlijk gaat het ook wel prima zo. Waarom bezit ik thuis eigenlijk een garde en een beslagkom?

De oven deed het niet terwijl hij het gisteren toen ik pizza bakte nog prima deed. Toen ik bij de receptie ging vragen wat ik toch verkeerd deed was de receptie soort van dicht. Volgens mij wonen de eigenaren in het huis achter de receptie. De vrouw van de receptie kwam wel naar voren toen ik op de bel drukte maar wilde eerst haar koffie opdrinken en kwam daarna wel even naar de oven kijken. In al mijn jaren in de horeca heb ik dat ook echt nog nooit tegen iemand durven zeggen 'ik drink eerst mijn koffie op en kom straks wel even kijken'. (ik heb dan ook nog nooit op een camping gewerkt, maar dan nog)
Gelukkig duurde het niet heel lang voordat ze naar de oven kwam kijken en bleek dat ik de oven gisteren niet had gesloopt ofzo, maar dat er bij het schoonmaken een dingetje bij de timer van manueel op timer was gegaan.
Appelcake is erg lekker geworden, wel heel zoet want er zit een soort boter-suiker-kaneel marmer doorheen maar ik hou van zoet en kan dat wel gebruiken tijdens het fietsen.

Ondertussen was ik op internet aan het zoeken naar vervoer naar Lake Tekapo. De weg daar naartoe gaat over een hele stijle bergpas die ik echt niet kan fietsen. In de keuken hing een reclame-dingetje van de Geraldine community bus service die onder andere voor 35 dollar naar Timaru rijdt en de mogelijkheid tot rolstoelvervoer heeft. In mijn logica hebben ze, wanneer ze ruimte voor een rolstoel hebben, ook ruimte voor een eventueel gedeeltelijk uit elkaar gehaalde fiets.

Ik vroeg mij af of ze ons en de zooi naar Lake Tekapo zouden willen brengen en ging dus maar weer naar de receptie. Naar een Nieuw Zeelands nummer bellen vanaf mijn mobiel kost echt een vermogen, dus ik had liever dat die vrouw bij de receptie zou bellen of dat ik haar telefoon mocht gebruiken.

Dit keer kwam ze eerst niet eens naar voren maar wilde ze dat ik door de intercom mijn verhaal deed. Uiteindelijk kwam ze wel naar voren om mij te vertellen dat ze niks van bus services wist en dat ik het maar bij de iSite moest gaan vragen.

Blijkbaar was ze behoorlijk kribbig omdat ik haar stoorde in haar zondagsrust ofzo. De iSite is dicht op zondag en wij checken hier morgenochtend om 10 uur uit. Ik vind het vervelend om de dingen dan nog te moeten regelen. Het is hier echt een dorp, zo klein dat iedereen elkaar haast wel moet kennen. Ik kan mij niet voorstellen dat zij niet weet of die kerel met die busjes wel of geen fietsen meeneemt, of hij wel of niet naar Lake Tekapo zou willen rijden en of ik hem mag bellen of niet. Het zal wel weer.

Inmiddels heb ik via internet al wat anders geregeld. Het is nog niet helemaal rond, maar waarschijnlijk heb ik vervoer vanaf Fairlie naar Lake Tekapo. Dan fietsen we morgen naar Fairlie en hebben we dinsdag of woensdag een shuttle naar Lake Tekapo. Niet die van de Geraldine bus services, jammer dan.

Nadat de appel cakes (ja, het zijn er 2) uit de oven waren nog maar even naar het zwembad gegaan. Devin's vriendjes waren allemaal vertrokken toen wij terug kwamen van het dorp, dus Devin hing de hele dag een beetje in zijn eentje rond. Ook in het zwembad waren wij de enigen en ja, het was gewoon open tot 6 uur verzekerde een van de lifeguards mij. Ok, het was geen stralend weer maar wel een vrije dag. Ik snap niet waar iedereen uithangt.

Zou iedereen hier echt de hele dag in de kerk zitten of niks mogen op zondag?

Morgenochtend weer om 10 uur uitchecken en ik moet de hele zooi nog inpakken. Daarna volgens mij netto 400m klimmen in de 50 km tocht. Ik ben bang dat het niet een rustige weg 50km langzaam naar boven wordt, maar flink wat echt klimmen en dalen. Wordt zwaar, maar ik heb appelcake, en als het echt niet gaat kan ik altijd nog terug gaan en kijken of die shuttle ons niet gewoon hier kan oppikken.

X