Groetjes uit Rakaia! De weg hier naartoe viel niet mee. Ik ben kapot! Alles doet pijn. 65km tegen de wind in fietsen met mijn eigen gewicht aan extra spul bij mij is niet leuk. Gisteravond had ik het grootste gedeelte van onze spullen al ingepakt in plastic. Er werd regen voorspeld voor vandaag en omdat het karretje nogal overvol is was ik bang dat er water in zou kopen. Ik heb geen zin in een natte slaapzak, natte kleren en een natte laptop dus alles werd zorgvuldig ingepakt. Het kostte nog best wat extra tijd. Om 10.15 stonden we eindelijk helemaal ingepakt bij de fiets maar........waar is de fietssleutel? In mijn stuurtas? Nee. Echt niet? Nee. Echt echt echt niet? Neeheee! Kak! Dan zit hij in de zak van de joggingbroek die ik gisteren aan had en die zit ingepakt in een tas, in een vuilniszak, helemaal dichtgetaped met ducktape, ingestouwd in het karretje, strak afgedicht met het zijl van het karretje. Alles er weer uit dus. Om 10.30 waren we eindelijk onderweg met de spullen toch een stuk minder strak en waterdicht ingepakt dan een half uurtje eerder. We hebben best veel spullen in Christchurch moeten laten omdat het gewoon echt niet pastte. Het is volledig belachelijk hoeveel rommel ik in 6 dagen extra kan verzamelen bovenop de enorme berg zooi die we al hadden. Blijkbaar heb ik naast alle overbodige zooi ook mijn 400ml theemok in Christchurch laten staan. Het was gewoon een plastic Maschinenfestbeker maar hij was wel handig. Nu moet ik weer op zoek naar een nieuwe grote onbreekbare theemok. Verder heel veel eten achtergelaten en alleen brood, fruit en ontbijtkoek meegenomen. Bakjes, wasknijpers en stiften zijn ook allemaal niet nodig en Devin's oude schoenen staan nog onder het bed in Christchurch. Regelmatig verhuizen zorgt er in ieder geval voor dat ik geen rare hamsteracties kan uitvoeren. Mijn onderbewustzijnde lijkt een hongerwinter te verwachten waardoor ik af en toe hele bergen (houdbaar) eten insla wat ik niet direct nodig heb. Om 10.30 zaten we dus op de fiets. Mijn telefoon had blijkbaar zin om mij zo veel mogelijk kilometers te laten maken binnen Christchurch. Na 45 minuten kwamen we langs Riccarton, terwijl ik gisteren toch in 20 minuten naar Riccarton bush (in de wijk Riccarton) ben gefietst. Daarna was het gewoon rechtdoor state highway 1 volgen dus de telefoon kon uit en de mp3 speler aan. Het was 1 lange saaie rechte weg. Zodra er een passinglane was verdween het randje om op te fietsen helemaal. Lekker over nagedacht. De voorspelde regen is niet gevallen. Het was wel de hele dag bewolkt, viezig vochtig weer met gvd de hele tijd wind tegen. Die wind heeft echt iets tegen mij. Door de wind was het toch wel heel heel heel erg ver vooral de laatste 20km waren echt niet leuk meer. Als Devin niet slapend achterop had gezeten was ik eerst een tijdje languit in het gras gaan liggen en had ik het daarna allemaal wel verder uitgezocht als er niemand zin had gehad om mij te komen redden. Over het algemeen zijn mensen hier heel erg behulpzaam, als ik op straat met mij karretje sta te klooien dan vragen mensen al of het wel goed gaat en of ik hulp nodig heb. Op die langste brug van Nieuw-Zeeland wel echt wat asociale Nieuw Zeelanders tegengekomen. Vrachtwagens die echt heel strak langs mij heen inhaalden, dat soort dingen. Vlak voor die brug zit een andere brug. Een beetje het formaat van de Erasmusbrug. Pfff is dit het nou, dacht ik. Ik had meer een soort afsluitdijk achtige constructie verwacht. Die kwam even later, helaas daar geen foto van. Als je al op de snelweg fietst waar geen plek is voor fietsers dan kan je niet ook nog eens stoppen om een foto te maken. Hoewel alle vrachtwagens net langs ons heen reden voel ik mij nu wel alsof er een vrachtwagen of trein over mij heen is gereden. Bij aankomst hier een of andere eiwit-herstelreep gegeten maar ik merk er nog weinig van. Hopelijk gaat het morgen beter. Dan slechts een klein stukje fietsen naar Ashburton. Daar schijnt weer een of andere treinentoestand te zijn voor Devin. X