Dunedin
Oh yeah we made it! *doet dora the explorer dansje* 'we did it, we did it!' ......ok,niet helemaal totaal zelf.
Vanochtend om iets voor 10 vertrokken uit Waikouaiti. Van de hoteleigenaar kreeg ik twee van die elastiekjes die men vroeger in Nederland als snelbinders op de fiets gebruikte om mijn karretje bij elkaar te houden. Fijn! Dit verkleint de kans dat er iets uit valt wel aanzienlijk. Ook kreeg ik nog 36 keer te horen dat ik echt knettergek ben.
Ja, dat weet ik nou wel.
De weg ging al snel berg opwaards en het was flink ploeteren. Na 3 kwartier maar weer eens gestopt voor een picknick. Wifey had gisteren fruit voor ons gekocht en we slepen sowieso altijd genoeg drinken mee voor 2 dagen (noodvoorziening), dus er viel nog genoeg te picknicken.
Toen we uit Waikouaiti vertrokken was ik nog bang dat het zou gaan regenen vandaag maar inmiddels was de lucht weer strak blauw dus de beenwarmers konden weer uit. Die dingen al fietsend uittrekken gaat mij toch niet echt makkelijk af.
Helaas waren we op een stijl naar boven gaande weg gestopt. Door het gewicht van het karretje en het feit dat je meestal echt op een smal randje fietst is het onmogelijk voor mij om weer op te stappen als ik eenmaal op een berg gestopt ben. (ontzettend slingeren en heel langzaam fietsen) De enige optie was dus lopen (met een verbluffende 2.7km per uur) tot de top van de berg en daar weer opstappen.
De moed zakte mij vast in de schoenen voor mount Cargill waar we later vandaag overheen zouden gaan. Na nog een paar hele zware klimmen waarbij we (wel fietsend) met nauwelijks 5 km/uur naar boven gingen kwamen we in Seacliff. Daar maar even bij een winkeltje langs de weg gestopt voor wat te drinken (want de hele noodvoorziening er doorheen jagen als je langs een winkel komt is verschrikkelijk dom) en een ijsje.
De zon scheen flink fel, dus we zijn maar even in de bushalte gaan zitten om zittend en uit de zon van ons ijsje te kunnen genieten.
Niet lang daarna kwam de bus naar Dunedin er aan en alle andere mensen stapte in de bus.
Dunedin......dat klonk nog wel heel ver weg.....aan de andere kant van Mount Cargill,....waar ik ontzettend tegenop zag......ik twijfelde.
Zal ik vragen of we mee mogen? Vroeg ik aan Dev. Devin keek mij niet begrijpend aan.
'zeg, u heeft niet toevallig genoeg bagageruimte voor al mijn zooi of wel?'
De buschauffeur kwam uit de bus en trok het bagageruim open. Ruimte zat!
Dev, gooi je ijsje in de bosjes, je krijgt straks een nieuwe! We gaan met de bus!
Fiets er in, wielen en trekstang van het karretje af en karretje er in en wij ook in de bus.
Het kostte slechts $6,20 (ongeveer €3,50). Devin was nog gratis en de fiets + karretje ook.
Voor $6,20 werden wij netjes in het centrum van Dunedin afgeleverd.
De bus pakken over dit stuk was echt een van mijn beste beslissingen van de afgelopen paar weken. Je mag hier wel op de highway fietsen maar niet op de motorway (=meerbaans highway met vangrail en middenberm, rondom grote steden)
De weg die we eigenlijk met de fiets hadden moeten pakken bleek een onverhard zandpad te zijn. Na dat zandpad naar de pinguins dan een paar dagen geleden wil ik nooit meer met een fiets met racebandjes op een zandpad zijn.
De camping was nog 2km verderop vanaf de eindhalte van de bus waarvan de eerste 1,7km keihard heuvel op waren.
Echt niet te fietsen zo stijl. Dat werd weer lopen met slechts 2 km per uur terwijl Devin achteraan liep het karretje te duwen. Dat scheelt echt ontzettend, maar dat durf ik op de snelweg vaak niet. Na nog bijna een uur kwamen we in op de camping aan waar we onze hele reservering een dag naar voren mochten verschuiven als we dat wilden.
Het is hier behoorlijk heuvelachtig (de stijltste straat van Nieuw Zeeland is in Dunedin). Op de een of andere manier ga ik echt een huurauto regelen voor zowel Dunedin-Invercargill als de westkust. Dat autoverhuurbedrijf waarbij ik had geinformeerd is natuurlijk niet het enige autoverhuurbedrijf in Dunedin of Nieuw Zeeland. Al moet ik die auto persoonlijk uit Auckland ophalen. Ik ben voorlopig even klaar met over bergen heen fietsen met mijn karretje. We hebben hier weer een behoorlijke internetverbinding, dus vanavond eens even wat regelen (en foto's uploaden)!
X
P.s: ik hoorde dat er vandaag weer 3 aardbevingen hebben plaatsgevonden in Christchurch. We hebben hier geen tv dus ik heb geen idee hoe erg het allemaal is. Wij zijn ok en hebben er niks van gemerkt. Wat voor een impact dit heeft op de rest van onze reis moeten we nog maar even zien.
Waikouaiti
Hampden
Groeten uit Hampden!
Het is vandaag niet bepaald zo ver opgeschoten als de bedoeling was. Hemelsbreed zijn we maar 35km verder gekomen. Volgens de kilometerteller hebben we wel 61km afgelegd, dus we zijn niet heel erg lui geweest vandaag.
Vanochtend sliep Devin natuurlijk uit, dat heeft hij niet gedaan toen het wel kon en probeert hij wel als het niet kan. Daardoor kwamen we wat laat op gang en was het inpakken uiteindelijk toch nog een beetje een stress-werkje. We hebben weer meer spullen bij ons dan de bedoeling was en dat moet allemaal maar in het karretje gepropt worden. Er zitten wat kadootjes bij die nog op de post moeten (sorry, vergeten) en Devin's emmertje en schepje moesten ook een plek in het karretje krijgen.
Uiteindelijk alles er in gepropt en op weg.
Bij de uitgang van de camping werden we aangesproken door een oudere man. Hij vond dat wij wel met een hele grote berg spullen aan het fietsen waren. Hij had ook een karretje zei hij, maar dat was nooit zo vol. Tsja, we zijn 2 mensen op 1 fiets en in het karretje zit alles wat we 4 maanden lang nodig hebben. Ik heb mensen met meer shit zien fietsen.
Volgens hem was er in Palmerston wat in principe ons doel voor vandaag was echt helemaal niks te doel of te beleven. Er was sowieso niks. We konden beter naar Moeraki gaan en de beach road daar naartoe pakken in plaats van de highway. Het klonk wel als een goed plan. In principe hadden we een reisdag extra, dus we konden het stuk tot Dunedin in 3en hakken. Het zou ook wel fijner zijn om net voor de grote berg te kunnen stoppen en de berg de volgende dag relatief fit over te gaan, en dan vlak voor Dunedin het zelfde.
De instructies naar de beach road waren een beetje vaag, maar uiteindelijk vonden we hem. (f*cking stijle weg op!) Daardoor wel een aantal keren de navigatie op mijn telefoon aan moeten zetten. De batterij van mijn telefoon was nagenoeg leeg. (gistravond vergeten op te laden)
Het moet gezegd worden, het uitzicht was echt prachtig, ik heb niet zo veel foto's kunnen maken door de lege telefoonbatterij.
Volgens degene die ons deze weg op stuurde moesten we na de brug niet naar rechts want dan zouden we direct teruggeleid worden naar de highway. Toen de borden richting highway naar rechts wezen dus ook rechtdoor gegaan. De weg leidde een beetje van de zee af )stijl omhoog natuurlijk. Toen hij uiteindelijk weer bij de zee aan kwam was er alleen een scherpe bocht naar links, en zo reden we weer een heel stuk terug met de zee aan onze rechter hand. Niet de bedoeling! Uiteindelijk kwamen we praktisch op het zelfde punt als waar we eerder zo stijl omhoog moesten, alleen nu HELEMAAL onderaan. Nadat we weer naar boven gekropen waren heb ik mijzelf beloofd dat ik vandaag genoeg detours had gehad. We hebben toch maar de borden richting highway gevolgd. Er zal wel weer ergens wat mis zijn gegaan want we kwamen pas 20 km later bij de highway uit.
Tijdens de picknick geprobeerd de telefoon op te laden aan de laptop. De solarpack zat helemaal onderaan in het karretje en ik had geen zin om midden langs de snelweg mijn hele karretje uit te moeten pakken. Telefoon opladen aan de laptop ging niet echt soepel. Ook niet toen ik een heel stuk heb gefietst met de telefoon in de laptoptas tussen de laptop. Volgende keer toch maar gewoon de solarpack tevoorschijn halen, dan heb ik ten minste voldoende batterij voor foto's.
Uiteindelijk kwamen we pas rond 3 uur in Hampden, vlak voor Moulaki. Ik vond het wel mooi geweest, dus we zijn hier op de camping (in een huisje) neergestreken.
Volgens de campingeigenaar kan je hier in de buurt bij de vuurtoren van Moulaki pinguins in het wild bekijken. Ze komen tussen 6 en 8 aan land.
In Oamaru zijn we expres niet met een pinguintour meegegaan. Al die toeristische toestanden zijn niet zo heel erg wat voor ons. Ik vond het zeehonden kijken in Kaikoura eigenlijk veel relaxter (gewoon op een bankje gaan zitten samen en wachten totdat er een beest aankomt) dan wat voor een tour dan ook.
Met weer een flinke routebeschrijving en de waarschuwing dat ik de tocht naar de pinguins alleen moest pndernemen als ik nog energie over had vertrokken we eerst richting supermarkt.
Bij de supermarkt kwamen we een fietsend Belgisch stel tegen wat we in Twizel ook al tegengekomen waren. Grappig, ze hadden weer van iemand anders gehoord die mij en Devin had gezien. Blijkbaar worden we bekende Nieuw Zeelanders.
Snel ingredienten voor lasagne gehaald. Lasange gemaakt in een disposable ovenschaal en met een andere disposable ovenschaal er op geducktaped ingepakt in een reislaken. Hop in de fietstas, bestek mee, drinken mee en fietsen naar de pinguins.
Al snel kwamen we op het stuk weg wat niet verhard was. Het was niet alleen onverhard, er lagen ook allerlei grotere stenen. Een soort heel grof gravelpad. Dat kan ik dus echt niet fietsen op een tourfiets met racefietsbandjes met een kind achterop. Lopen dus.
Hoewel ik volgens mijn kilometerteller gemiddeld 6km per uur loop was het nog ruim 3 kwartier lopen naar de vuurtoren. Dat had ik niet verwacht. Ik had ook geen idee hoe ver het zou zijn. Op een gegeven moment heb ik Devin gezegd dat we, als we er om 7 uur nog niet waren we zouden gaan eten waar we waren en dan terug zouden gaan.
Toen het daadwerkelijk 7 uur was hadden we de vuurtoren eindelijk in zicht. Om kwart over 7 waren we er.
Van de fiets gestapt en nog een stuk gelopen waar je de fiets niet mee mocht nemen. We kwamen bij een soort vogelkijkhuisje (gek he, want pinguins zijn vogels). Waar het helemaal vol met toeristen zat.
'waar zijn de pinguins?' vroeg Devin enthousiast. Hij had blijkbaar pinguins in het vogeluitkijkhuisje verwacht. Waarop iedereen reageerde met 'sssssst'. Dev schrok daar zo van dat hij het op een krijsen zette. Ik heb hem maar snel meegenomen het vogelkijkhuisje uit, een stukje het pad weer op.
'ik wil niet naar de pinguins' verkondigde Devin vervolgens doodleuk.
Heel fijn Dev, had je dat niet een paar uur geleden kunnen zeggen?
We hebben gegeten en zijn toen weer terug gegaan.
De weg terug bleek aanmerkelijk zwaarder (meer berg op) dan de heenweg. Om kwart over 9 waren we weer bij de camping. Bij het tankstation heb ik een enorme scone gekocht met slagroom er in en kokoscreme er op. Hij is zo groot als een kleine taart van de hema en ik heb hem nu half op. De andere helft is mijn ontbijt. Ik ben kapot en wil slapen.
Naast een aantal hele lieve leuke mailtjes die ik de afgelopen dagen heb gekregen kreeg ik vandaag ook een mailtje van het autoverhuurbedrijf. Ze kunnen mijn reservering niet honoreren want ze hebben gehelemaal geen auto's meer beschikbaar voor een one way naar Invercargill. Tussen Dunedin en Invercargill liggen een paar hele rottige bergen die meer spikes zijn dan bergen. stijl omhoog en dan weer stijl naar beneden. Hopelijk ligt er voor mij een boekje van Nigel te wachten in Dunedin, dan kan ik nog eens rustig bedenken of ik het ga fietsen of niet.
Weltruste
X
Oamaru - nog een keertje dan
Over vandaag kan ik eigenlijk heel kort zijn. We hebben helemaal niks zinnigs uitgevoerd.
Is dat te kort? Ik zal mijn best doen er nog wat tekst van te maken maar erg veel zal het niet zijn.
's ochtends de hele ochtend in de speeltuin gehangen. Het was vandaag koud en grauw dus naar het strand gaan zat er niet in. Ik hoopte op beter weer. Het gebeurt hier wel vaker dat ik 's ochtends een lange legging aantrek omdat ik niet verwacht dat het dusdanig warm wordt dat ik in een korte fietsbroek wil fietsen. Vervolgens smelt ik weg op de fiets.
Vandaag dus niet. Het was vanochtend koud en het bleef koud. Nouja,....koud is natuurlijk relatief. Maar geen strandweer voor een peuter.
's middags hebben we de fiets op gehaald. Die is weer zo goed als nieuw. Er zitten nieuwe binnen- en buitenbaden op, het laatste deel van de kettingkast wat steeds in mijn kuit sneed is verwijderd (ik had de juiste maat imbus niet) de ketting is gesmeerd, de kabels van de remmen en versnellingen zijn nagekeken, ik heb weer een werkende kilometerteller en een voorraad nieuwe binnenbanden waar je u tegen zegt.
De fiets is er klaar voor! Nu ik nog.
Morgen weer 65km naar Palmerston met een klim helemaal aan het einde van de rit. Dan moet ik tegen de tijd dat ik moe ben en toe ben aan wat hangen en niksen nog een keer gaan klimmen.
Nouja, we zullen wel zien. Ik heb eigenlijk pas vanaf de 24ste een huisje in Dunedin gereserveerd en we hebben eigenlijk nog maar 2 fietsdagen te gaan, allebei met een flinke klim aan het einde. Ik kan er dus ook voor kiezen om er hele korte stukjes van te maken als er iets van overnachtingsmogelijkheid tussen zit. Zoals ik al zei, we zullen wel zien.
Eerst maar eens inpakken. De hoeveelheid troep begint al weer aardig uit te dijen.
X
Oamaru
Na gisteren waren we wel weer toe aan een dag zonder al te veel actie.
Vanochtend hebben we eerst onze huurbus teruggebracht. Eerst moest er nog even getankt worden. Ik stopte netjes bij de diezelpomp maar.....waar moet de diesel eigenlijk in zo'n ding? In ieder geval niet ergens aan de achterkant zoals bij een personenauto. De tankdop bleek links te zitten in plaats van rechts en achter de bijrijdersdeur zoals bij een vrachtwagen. (jullie dachten zeker dat ik benzine in plaats van diesel in de tank had gegooid. Nee, zo dom ben ik niet.
Ook nu keek de verhuurder mij heel raar aan toen ik mijn fiets achter uit de bus haalde en uitlegde dat we het land rond fietsen en dat mijn fiets kapot was gegaan in Omarama.
Wat doen andere fietsers als hun fiets kapot gaat in the middle of nowhere en ze de materialen niet hebben om hem ter plekke te maken?
Daarna naar de fietsenmaker. Hij had vandaag geen tijd maar wilde er morgen wel naar kijken. Hij raadde mij ook een ander soort buitenbanden aan die beter bestend zijn tegen lange afstanden. Daar had Boris, de fransman op de ferry het ook al over, maar ik was ze tot nu toe nog niet tegen gekomen. Morgen aan het einde van de middag kunnen we de fiets weer ophalen.
Toen eerst maar naar de speeltuin waar we al tig keer langs gekomen waren maar steeds geen tijd voor hadden. Iedere keer zeurde Devin er om en iedere keer was het antwoord: 'straks gaan we naar de speeltuin, eerst even ....(fiets halen, bus terug brengen, boodschappen doen, eten, slapen)'. Nu dus uitgebreid tijd gemaakt voor Devin om in de speeltuin te spelen totdat hij zelf aangaf terug naar het huisje te willen.
Bij onze cabin onze enige niet gedragen kleding aangetrokken en de rest inclusief owltowel in de was gegooid. Helaas was onze enige ongedragen kleding zomerkleding en is het vandaag ondanks de blauwe lucht maar 15 graden. Het was een beetje koud, maar je moet er wat voor over hebben om schone droge kleren te hebben. We waren wel heel blij toen onze kleren warm weer uit de droger kwamen.
Toen op naar het centrum om de stad te ontdekken. Als je hier vanaf de winkelstraat een zijstraat in kijkt zie je de zee. In onze logica hoort daar ook een strand bij. We wilden een emmer en een schepje kopen en dan naar het strand. De grote schep heb ik per ongeluk (expres) in Christchurch achtergelaten. Veel te onhandig om dat ding steeds mee te nemen.
Bij de supermarkt vonden we een handiger kleiner strandspeeltjes-setje en nog wat picknickspul. Op naar het strand!
De straat vanaf waar je de zee kan zien bleek te eindigen in een bedrijventerrein. Er was geen strand en er zat een afgrond van een meter of 10 tussen het einde van het bedrijventerrein en de zee.
Kak
links leek helemaal geen strand te zijn, rechts heel in de verte wel iets wat op strand leek al was het niet te zien of dat toegankelijk was of niet. Toch maar proberen.
We zijn eerst terug naar de winkelstraat gelopen. Devin is net een vrouw wat winkelen betreft. Hij wil alle winkels in en overal even kijken en rondlopen. (ik wil gewoon datgene wat ik zoek of nodig heb kopen en verder niet alle winkeltjes met troep in). Met Devin door een winkelstraat lopen duurt dan ook eeuwig. Hij wil ook iedere apotheek en winkel met sjaaltjes en kettingen in en roep 'oooooh jeautiful!' als hij binnen staat. (geen idee waar hij dat van heeft. Niet van mij)
Door Devin's gehang en getrut in alle winkels heb ik wel 2 kerstkadootjes voor hem kunnen kopen. Een thomas de trein boek bij een boekhandel waar Devin ondertussen met een autootje speelde, en 2 treintjes bij een fietsenmaker. Daar ben ik naar de toonbank gelopen heb de fietsenmaker uitgelegd wat de bedoeling was en waarom en ben later het ingepakte kadootje gaan ophalen en betalen bij de toonbank.
Bij de zelfde fietsenmaker stond een victoriaanse fiets maar dan nieuw (met zo'n groot voorwiel en klein achterwieltje).Die wil ik!
Ik heb geprobeerd er een stukje op te fietsen maar hij is echt te klein voor mij, anders had ik hem serieus gekocht en op de boot naar Nederland gezet. Morgen nog even terug om er een foto van te maken.
Uiteindelijk heb ik Devin toch kunnen overtuigen dat we door gingen lopen naar het strand. We kwamen door een heel raar oud straatje met galerietjes en dat soort dingen in oude victoriaanse pakhuizen en winkels.
Blijkbaar is er hier een hele steampunk beweging actief. Mensen die dingen van en uit oude machines aan elkaar lassen om er kunstwerken van te maken.Leuk! Ik voel mij wel een beetje een ei dat ik geluisterd heb toen mij op de academie werd verteld dat het 'zomaar' aan elkaar lassen van dingen zinloos gepruts was en dat ik daarmee moest ophouden. Blijkbaar zijn er meer mensen die 'zomaar' dingen aan elkaar lassen en daarmee mooie, leuke en grappige dingen maken.
Uiteindelijk vonden we aan het einde van de victoriaanse winkelstraat een heel klein strandje wat friendly bay heet. Het was inmiddels kwart voor 6. Devin heeft nog wel even in het zand gespeeld, maar we zijn niet meer gaan zwemmen. We hebben afgesproken dat we dat morgen gaan doen.
X
Oamaru - als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat
Eigenlijk voelde ik het gisteravond toen we terugfietsten van de hottubs al: mijn achterband voelde verdacht zacht. Ach, een beetje lucht erbij en dan is ie wel weer goed, dacht ik optimistisch.
Vanochtend was ik de zachte band eigenlijk al weer vergeten. Pas toen ik de inhoud van de fietstassen er alvast in wilde doen zag ik het: lekke band.
Het was inmiddels al half 10 en ik moest nog het grootste deel van het karretje inpakken. Dat en de band plakken ging nooit lukken voor 10 uur. Eerst maar naar de receptie om een late checkout aan te vragen.
De receptie wilde ons geen late checkout geven. Ik moest Devin maar in de recreatieruimte laten spelen en daar voor de deur mijn band gaan plakken. Als ik er maar aan dacht dat ik niet meer in de keuken en toilet/douche mocht want die werden vanaf 10 uur schoongemaakt.
Juist ja.
Volgens mij worden de mensen hier steeds horkeriger naar mate we zuidelijker komen.
Toch maar naar de recreatieruimte verhuisd. Daar bleek het probleem al snel duidelijk: van mijn achter buitenband was niet zo veel meer over. Ik reed praktisch op mijn binnenband, daar kunnen binnenbanden niet tegen.
Toch maar de oude binnenband er uit gehaald. Ik kreeg de buitenband eerst niet van het wiel. Uiteindelijk de bandenlichters er maar bij gepakt (meestal kan ik het wel zonder).
1 bandenlichter tussen het wiel ermee de band omhoog geprobeerd te wrikken en.....hij brak af en schoot zo mijn linker duim in. Fijn hoor, plastic bandenlichters. Je sloopt er inderdaad niet je binnenband mee maar wel je duim.
Toen ik bij de toiletten een stukje papier ging halen om om mijn bloedende duim te binden werd ik kwaad aangekeken door degene die daar aan het schoonmaken was.
Uiteindelijk de band er met de achterkant van 2 theelepels afgehaald, mijn laatste nieuwe binnenband er in gedaan en de buitenband een beetje geplakt met ducktape.
Band opgepompt, terug op de fiets gezet en alles weer in het karretje gepropt. Toen ik het karretje aan de fiets vast probeerde te maken viel de fiets met fietstassenbepakking bovenop mij. Ik heb daar toch even goed staan vloeken. Het is maar goed dat de meeste mensen daar geen Nederlands spreken.
Uiteindelijk zaten we dan toch om 11 uur op de fiets. De eerste heuvel was nog best te doen. Na de eerste klim heb ik even een foto gemaakt om jullie allemaal te laten zien hoe mooi het hier is. Toen ik na het maken van de foto weer opstapte voelde ik het weer: band zacht. Op ducktape kan je ook niet fietsen. We waren misschien net 5 km uit Omarama. Het volgende gehucht Otomatata was nog zeker 20 km verder. De keuze tussen 5 km teruglopen of 20km verder lopen was snel gemaakt: terug.
Na een klein uur teruglopen waren we weer terug bij de camping.
'Zo, is je band geplakt?' vroeg de receptioniste.
Ja en hij is ook al weer lek, dus ik vroeg mij af of ik hem niet hier kan stallen en dan een bus kan pakken naar Oamaru.
Mijn fiets stallen mocht wel, en we waren natuurlijk ook welkom om nog een nachtje te blijven, maar een bus,..... tsja dat werd lastig. Ze zou de iSite wel even bellen.
Na wat heen en weer gediscussieer met de iSite bleek dat er geen lijnbus door Omarama rijdt, niet op zondag en niet op een andere dag van de week. Er rijdt gewoon nooit een bus. (snappen jullie nu hoe klein die gehuchten zijn waar we doorheen rijden en verblijven)
Er was wel een kerel die dagelijks vanaf Twizel naar Oamaru rijdt en die wel eens toeristen meeneemt. Hij zou wel om 4 uur 's ochtends in Omarama zijn. Ik moest het maar even vragen bij een of ander cafe.
Dat zag ik mooi niet zitten. Een of andere vage kerel waar ik naar moest vragen in een vaag cafe om vervolgens met Devin om 4 uur 's nachts met hem mee te kunnen rijden. Er rijdt hier niet veel verkeer, mij er zouden toch wel meer mensen dan die ene kerel richting het zuiden gaan voor 4 uur 's nachts?
Ik heb een avontuurlijker plan: ik neem spullen voor 1 nacht mee, stal mijn fiets en het karretje hier en ga liften. Als het niet lukt kan ik altijd nog naar dat cafe om vannacht met die kerel mee te rijden. De vrouw achter de receptie keek mij aan alsof ik een grapje maakte, maar toen ik buiten mijn tassen ging herrangschikken zodat er in 1 weekendtas spullen voor 1 nacht en alles van enige waarde zou zitten begreep ze toch dat ik het echt meende.
Onze fiets ging bij de receptie naast de grasmaaier in de schuur, nog even Devin een schone luier en we zouden op de hoek bij het begin van highway 83 gaan liften.
We waren nog niet bij de toiletten waar ik Devin een schone luier wilde geven of de vrouw van de receptie kwam achter ons aan. Er waren mensen komen uitchecken die naar Oamaru gingen en ons wel mee wilden nemen! Die schone broek heb ik snel midden op het grasveld geregeld en dus voordat we goed en wel op de hoek stonden met onze duimen omhoog hadden we al een lift naar Oamaru.
De mensen die ons meenamen woonden in Oamaru maar kampeerden in de zomermaanden op de camping in Omarama. Ze hadden net de caravan daarheen gebracht en zouden 2e kerstdag weer terugkomen. Ik vond het een beetje een onwaarschijnlijk stel. De vrouw was een beetje een kakmadam-type, terwijl de man echt een oude bouwvakker was met oude uitgelopen tattoos waarvan je niet meer kon zien wat het ooit voor had moeten stellen , er waren nu slechts blauwgroene vlekken over. Ze hadden een meisje van een jaar of 7 bij zich waarvan ik niet kon uitmaken of het hun dochter of hun kleindochter was. Ze leken mij te oud om zelf nog een jong kind te hebben maar te jong om opa en oma te zijn.
Het maakte verder ook niet zo veel uit, wij gingen naar Oamaru, een echte stad met fietsenmakers, winkels en fietsbanden!
Het meisje noemde de vrouw later nana (oma). Bij het waarom een jong kind met een vrij jonge opa en oma op de camping is kan ik mij allerlei voorstellingen maken. Ik heb er verder maar niet naar gevraagd. Ze zullen wel wat vragen in de zelfde richting voor mij hebben gehad die ze niet gesteld hebben.
In Oamaru werden we netjes bij de top10 camping afgezet waar we ze hartelijk bedankt hebben voordat het incheckfestijn weer kon beginnen. Ik had geen pannen, handdoeken en slaapzakken meegenomen in mijn weekendtas. Dus op de vraag 'heb je je eigen beddengoed bij je?' Kon ik het hele verhaal gaan uitleggen.
Als jij hier ergens een bedrijf weet wat mij vandaag een auto wil verhuren dan kan ik het ophalen in Omarama, maar op dit moment heb ik niks.
Gelukkig begreep het meisje achter de receptie mijn probleem. Ze zou wel even bellen. Na 3 telefoontjes had ze een tankstation te pakken wat op het moment dat het autoverhuurbedrijf gesloten was hun auto's mocht verhuren, en het was ook nog eens op loopafstand vanaf de camping!
Geen probleem dat het 90 dollar per dag kost, geen probleem dat ik na 200km per km moet bijbetalen en geen probleem dat ze alleen busjes hebben en geen auto's. Ik wil gewoon iets met wielen en een motor zodat ik mijn troep kan ophalen.
'op loopafstand' voor mij bleek niet echt op loopafstand voor Devin. Hij had er geen zin meer in en begreep niet waar we nu weer heen gingen. Zat gezeul van huisje, naar fiets, in auto, weer naar fiets werd hem te veel('mens, waarom heb je dat ding dan niet gelijk meegenomen?' moet hij gedacht hebben), waardoor ik hem het grootste gedeelte van het stukje lopen op loopafstand heb moeten dragen. Dan wordt loopafstand toch opeens een heel ander begrip en is iedere meter eigenlijk te ver.
Aangekomen bij het verhuurbedrijf/tankstation bleek dat ze alleen hele grote handgeschakelde 12-persoons busjes verhuren. Nouja, het heeft wielen en het rijdt. Volgens mij mag ik dit niet rijden met mijn Nederlandse rijbewijs, maar dat ga ik ze niet vertellen.
De vrouw die bij het tankstation werkte liet mij netjes mijn gegevens en rijbewijsnummer invullen, gaf mij de sleutels en opende de poort voor mij. Ze heeft niet eens om een identiteitsbewijs, creditcard of iets gevraagd. Ik had net zo goed mijn bonuskaart van de ah tevoorschijn kunnen toveren en kunnen zeggen dat dat mijn rijbewijs was en een totaal onzinadres in Nederland op kunnen geven om vervolgens het hele land door te gaan scheuren in mijn huurbusje wat ik dan vervolgens gewoon ergens zou achterlaten.... ze zijn hier soms wel een beetje goed van vertrouwen.
Hoe dan ook, de poort ging open en ik werd geacht mijn 12 persoons huurbusje even achteruit de poort uit te draaien. Ik zette Devin op de voorbank in de gordel en verzekerde de vrouw dat hij daar alleen even zou zitten totdat we bij de macdonalds zouden zijn (1 straat verder). Kinderen onder de 5 mogen hier niet voorin en kinderen onder de 1.35m mogen hier niet in de auto zonder een zitje.
Het busje ronkte en pruttelde als een vrachtwagen,... piepte als een vrachtwagen bij het achteruit rijden en was eigenlijk gewoon een kleine vrachtwagen. Met mijn linker hand schakelen voelt verschrikkelijk onnatuurlijk, maar niet zeuren nu en doen alsof ik dit dagelijks doe. Bus achteruit de poort uit gereden zonder de poort omver te rijden en vooruit de weg op gedraaid. 1e versnelling schote en 2e versnelling werd per ongeluk 4e versnelling. Het moet er uit hebben gezien alsof ik voor de 1e keer achter het stuur had. Ik was blij dat de macdonalds echt maar 1 straat verder was.
Daar maar eens wat gegeten (Het was inmiddels 4 uur en we hadden nog steeds niet geluncht) en toen weer in onze vrachtwagen gekropen en richting Omarama gereden. Devin heeft weer voorin gezeten. Om hem nou helemaal achterin die bus te zetten is ook zo ongezellig.
Inmiddels begrijp ik wel waarom kinderen onder de 5 niet voorin mogen. Devin ging eerst liggen op de bank, toen draaide hij op zijn buik en vervlgens stond hij op de grond met de gordel om zijn nek en zijn hoofd op de bank. Het enige wat ik al rijdend kon doen was de gordel losmaken, maar toen stond Devin dus los voorin de huurbus. Verkeersovertreding zoveel van vandaag.
Rijden in een groter voertuig dan je rijbewijs toelaat, jong kind voorin, klein kind zonder zitje, bijrijder geen gordel om.....laten we maar hopen dat de Nieuw-Zeelandse verkeerspolitie geen Nederlands kan lezen. Gelukkig waren de 110km naar Omarama al snel weer voorbij en kon ik mijn fiets achterin laden. Ik bedacht mij toen we er bijna waren nog dat mijn fietssleutel nog in Oamaru lag, maar gelukkig hoefde ik geen wielen te verwijderen ofzo en was er achterin de bus nog ruimte zat om mijn fiets er zo in te zetten en het karretje er naast.
'En die bus brengt je straks weer naar Oamaru?' vroeg de vrouw achter de receptie van de camping in Omarama ongelovig.
Nou, het is een huurbus en ik heb de sleutel, dus die bus die brengt mij waar ik hem heen stuur.
Sleutel weer in het contact, Devin weer in de gordel en streng toegesproken dat hij normaal in de gordel moest blijven zitten en weer 110 km over de bergen naar Oamaru gereden.
In Oamaru het meeste uitgeladen en gaan koken. Het was inmiddels half 9. De fiets staat nog in de bus, vlakbij het verhuurbedrijf zag ik iets wat toch wel erg veel op een fietsenmaker leek. Het zou mooi zijn als ik daar morgenochtend gelijk mijn fiets kan brengen als ik de bus terug breng.
Nu gauw naar bed. We hebben weer eens aparte slaapkamers en echte dekens in plaats van slaapzakken! Ik had zin in wat luxe nadat ik de hele dag de buschauffeuse heb uitgehangen.
X
Omarama
Groeten uit Omarama!
Vanochtend vertrokken uit Twizel. Eigenlijk de eerste keer deze vakantie dat ik het echt jammer vond om mensen achter te laten en weer verder te gaan.
De rit hier naartoe was een erg relaxede 30km met af en toe wat wind tegen maar niks ernstigs. De versnellingen doen het weer dus af en toe een kleine klim was geen probleem.
We zitten hier vlak tegen de berg aan waar we morgen overheen moeten. Brrr ik zie er tegenop, letterlijk en figuurlijk. Die berg zit mij al de hele dag aan te grijnzen. 'ik ga het jou echt niet makkelijk maken' lijkt ie te zeggen. Nee dat weet ik stomme berg, maar morgen gaan we over je heen en daarna zoek je het maar uit.
(misschien begin ik toch aan cabinfever te lijden, ik voer gesprekken met bergen)
Vanavond hebben we in een hot tub gezeten. Een grote houten ton buiten met warm water er in. Die dingen worden volgens mij normaliter bij 40 graden gebruikt. Wij hebben eerst de koude kraan maar eens een tijdje open gezet en het ding afgekoeld tot ongeveer 35 graden. Toen was het heerlijk, buiten in de bergen in een houten ton.
Wij zaten braaf in onze zwemkleding in onze ton toen het mij opviel dat we wel heel erg afgeschermd zaten daar. Je had geen uitkijk op andere tonnen en ook niet op de weg ofzo. Volgens mij was het eigenlijk de bedoeling dat je in je blote kont in de hot tub gaat zitten.
Ik heb het maar zo gelaten. Anders vindt Devin het straks zo leuk dat hij de volgende keer dat we gaan zwemmen zijn zwembroek niet meer aan wil.
Weer terug in ons huisje heb ik Devin gelijk in bed gelegd. Het warme warer had niet echt het gewenste effect. In plaats van dat Devin moe was heeft hij eerst nog een hele tijd met zijn treintjes liggen spelen. Ik heb gedaan alsof ik sliep, waardoor Devin uiteindelijk ook ging slapen. Nu ben ik zo gaar van het doen alsof ik slaap dat ik maar echt ga slapen.
weltruste
X