Groeten uit Twizel!

Gisteravond zijn we nog even in de hot pools bij Lake Tekapo geweest. Er waren 3 warm water baden in de vorm van meren in de omgeving. De temperatuur varieerde tussen de 37 en 40 graden. Echt te warm voor mij. Devin vond het 37 graden bad heerlijk. 40 graden was voor ons allebei echt te warm.

Het contrast met Lake Tekapo vanochtend vroeg was dan ook wel heel groot. De eerste paar meter gingen wel, maar 50m uit de kant waar de zwemdiepte wel ok werd was het echt belachelijk steenkoud. Wel een half uurtje heel fijn gezwommen toen mijn lichaam de kou eenmaal had geaccepteerd. Bij het in het water gaan werden we uitgebreid op de foto gezet door een hele bus Japanners. Helaas waren ze weg toen we er uit kwamen. Ik had heel graag een zwemfoto willen hebben met Devin in het bootje in een blauw meer.

Daarna snel de lucht uit het bootje laten lopen,de boel in het karretje gepropt, badpak verwisseld voor fietspak en gaan fietsen richting Twizel. Het eerste stuk was weer klimmen. Gelukkig deed de lichtste versnelling het weer, dat maakt het allemaal toch een stuk minder vervelend. Ik was gelijk weer opgewarmd van het koude meer.
(tip voor onderkoelde zwemmers: fiets een berg op met een kind en een karretje)
Volgens het kaartje in Lonely Planet's cycling New Zealand zou het daarna vrijwel vlak zijn. Ik weet niet of de schrijver daarvan dit stuk wel eens gefietst heeft maar het was alles behalve vlak. Af en toe lekker afdalen en zonder te trappen de 45km/uur aangetikt maar ook een paar hele zware klimmen.
Ik was al aan het bedenken hoe ik ging schrijven over het feit dat het toch wel fijn was dat ik nu gewoon weer naar de 1e versnelling kon schakelen zonder dat rare geratel en daarna weer terug naar 2 en 3 zonder dat ik er over na hoefde te denken of dat wel zo'n goed idee was omdat ik hem daarna mogelijk niet meer in 1 zou kunnen krijgen. (ja, soms denk ik tijdens het fietsen al na over wat ik 's avonds ga schrijven.) Toen.....he kak, weer het zelfde probleem. De ketting viel niet om het kleinste tandwiel en in plaats van in de 1e versnelling fietste ik in de 2e versnelling met een ratelend geluid.

Gelukkig wist ik inmiddels hoe ik dit probleem moest verhelpen. Gewoon het dingetje aandraaien bij waar de kabel de knop van de versnelling in gaat. Maar al snel zat het dingetje helemaal strak en was het probleem niet verholpen.

Weer hele stukken moeten lopen. Gelukkig maakte de aanblik van lake Pukaki waar we inmiddels langs liepen het allemaal een stuk minder erg. Net als lake Tekapo is dat meer echt surrealistisch blauw. Als ik niet al 's ochtends had gezwommen en had ervaren dat blauwe meren met getscher smeltwater echt heel koud zijn had ik nu zeker mijn badpak aangetrokken.
Nu maar even doorgelopen. Devin sliep achterop en ik had geen zin om nog een keer het bootje op te moeten pompen.

Meter voor meter duwde ik mijn fiets naar boven. Ik had een stuk eerder al een bord van een visitor center gezien wat 8km verderop zou zijn, maar dat kwam maar niet in zicht. Er kwamen allerlei auto's langs maar niemand bood aan om even te helpen of om ons een lift naar boven te geven. Ik had het echt goed gehad.
Toen we letterlijk 3 meter van het visitorcenter waren viel er weer eens een tas uit het karretje. Devin ging hem pakken en gaf hem aan mij. Pas toen vroeg er een Japanse of het wel ging. Daar kon ik op dat moment echt niks mee. Ziet het er uit alsof gaat?

Na een lunch ging het weer beter. Er kwam een vrouw naar ons toe (volgens mij een Amerikaanse, beetje overdreven type) die mij wilde vertellen hoe ontzettend dapper ik ben om met Devin hier het land rond te fietsen. Ze wilde ook nog weten wat ik dan doe als het regent (dan smelten we) en wat ik doe als ik een lekke band heb (dan ga ik langs de weg staan met een bord om mijn nek 'man gezocht voor plakken van lekke band')
Vlak voordat we weer verder gingen ook nog maar even een schroevendraaier tevoorschijn getoverd om de derailler aan te draaien. Als het niet op de makkelijke manier gaat dan moet het maar op de moeilijke manier. Omdat mij kettingkast al een keer half los is geweest zat hij vast met tie wraps. Het stukje waar de tie wraps aan zaten schoot los toen ik de kettingkast wat verboog om bij de tandwielen te kunnen. Toen ik weer verder wilde fietsen zat de kettingkast half los en draaide een heel stuk mee.

Met een omhoog stekende kettingkast kan ik niet fietsen. Er kwam een ouder stel naar ons toe die wilde weten wat het probleem was. (nou de kettingkast zit los omdat het uit de tie wraps is geschoten waarmee het vast zat). Het is afgebroken wist de mannelijke helft van het stel mij te vertellen (goh echt?)
Ik had wel ergens ducktape in het karretje en daar wilde ik de tie wraps mee vervangen. De vrouwelijke helft van het stel vond dat wel genoeg informatie hoewel de man wel zin had in gepruts met ducktape.
'kom nou .... ze zegt toch dat ze het gaat maken met tie wraps' (nee doos, ducktape zeg ik toch net). Toen sjokte ... weer achter zijn vrouw aan. Ik had eigenlijk gehoopt dat hij mijn fiets even vast wilde houden zodat ik de ducktape kon pakken. Met een kind achterop, fietstassen en een stuurtas blijft de fiets niet op de standaard staan, dus zo zelf de ducktape pakken was geen optie.

Ik heb het hele stuk kettingkast maar naar buiten gebogen en afgebroken. Dan kan het ook niet meer los zitten. De vrouw die wilde weten wat er gebeurt als het regent keek mij ondertussen heel erg geïnteresseerd aan.

Het laatste stuk naar Twizel was gelukkig maar 10km en voornamelijk berg afwaards waardoor ik de eerste versnelling niet nodig had. Mijn gerommel met de schroevendraaier had niet bepaald geholpen (verkeerde schroef aangedraaid) maar nadat iedereen zich ermee wilde bemoeien had ik geen zin om er nog meer tijd aan te besteden.
Helaas steekt er door mijn afbreekactie een raar stukje kettingkast naar buiten waar ik steeds met mijn been langs kom (iets met een ezel en een steen.....werkt blijkbaar niet bij een vrouw en een kettingkast) mijn rechter been was al blauw omdat ik mijn fiets met de trapper tegen mijn been laat rusten als ik moet uithijgen van het duwen. Nu zitten er ook allerlei krassen en sneeën in mijn kuit. Heel sexy.

In Twizel ingecheckt bij een camping en gelijk gevraagd naar een fietsenmaker. Die zat er niet maar wel een autogarage, daar moest ik het maar gaan vragen. Met vage aanwijzingen over hoe ik de garage moest vinden zaten we een kwartier later weer op de fiets.
We hebben heel Twizel gezien maar geen garage gevonden. Uiteindelijk maar gewoon boodschappen gaan doen. Ik had dorst en honger, maar vooral heel veel dorst.
Gelukkig ook een nieuwe koptelefoon gevonden. Aangezien er hier echt haast niks te vinden is had ik al doomgedachtes van fietsen tot Dunedin zonder muziek, mijn vorige koptelefoon had het begeven.

's avonds na het eten nog maar eens de schroevendraaier ter handen genomen en de instellingen van de derailleur aangepast. Het is nu beter maar nog niet helemaal zoals ik het hebben wil. Na iedere aanpassing fietste ik een rondje wat een aantal vissers die hier een motelkamer huren blijkbaar erg vermakelijk vonden.
'zeg schatje, is er een reden dat je hier steeds rondjes fietst?' Nee, ik doe maar wat, leek mij wel vermakelijk voor jullie als ik hier een beetje rond ga fietsen.
Toen de campingeigenaar mij ook nog kwam vertellen dat het toch niet zo moeilijk kan zijn was ik er wel weer klaar mee. Morgen dus weer fietsen met een nog steeds niet perfect afgestelde derailleur. Hoe moeilijk kan het zijn inderdaad.

X