Zoals de titel al zegt er is hier echt vrijwel niks. Niks te doen, niks te zien, sowieso niks. Na gisteren vinden mijn benen een dagje niks wel erg lekker. Mijn hoofd had echter wel wat willen zien of doen. Vanochtend helaas niet uitgeslapen. Devin had om 07.30 zijn bed nat geplast. Na een schone luier, schone pyjama (nouja, gewoon een korte broek en een shirt) en bij mij in bed wilde hij niet meer slapen. Om 8 uur maar eens een grote wasactie begonnen en ook gelijk de slaapzakken maar gewassen. Na een kleine maand in onze slaapzakken is het wel eens tijd om die dingen te wassen, maar ze mogen niet in de droger dus er is een lange zonnige dag nodig om ze droog te krijgen. Vandaag dus. Toen ik de slaapzakken aan het ophangen was kwam degene langs die ons morgen naar Lake Takepo brengt om te zien of die rare Nederlandse fiets van mij wel op zijn fietsenrek past. Bij iemand die Robbie heet en die normaliter mountainbike tochtjes hier in de omgeving organiseert verwachtte ik eigenlijk niet iemand van middelbare leeftijd met redelijk wat overgewicht. Die zie ik nou niet direct offroaden met een mountain bike, maar het zal verder wel. Als wij maar in Takepo komen. We konden ook vandaag binnen een uurtje vertrekken. Dat ging helaas niet lukken. Als ik geen natte slaapzakken heb en mijn kleren niet in de was zitten heb ik al meer dan een uur nodig om alles ingepakt te krijgen. Met nat spul en mijn kleren in de was red ik dat gewoon niet. Nu gaan we morgenochtend om 08.30 in plaats van 10.30. Stiekem klinkt klaarstaan om wat te gaan doen om 08.30 wel onmenselijk vroeg. Gek hoe die dingen binnen een paar weken veranderen. Toen we nog in Nederland waren ging mijn wekker 2 keer per week om 04.45 zodat ik om 05.45 in het zwembad kon liggen. Dat zal wel weer wennen worden als we weer in Nederland zijn. Verder maar een kijkje in het dorp genomen om tot de conclusie te komen dat er hier echt helemaal niks is. Er is een bedrijf wat ski's en snowboards verhuurt, maar dat is natuurlijk dicht in de zomer. Een apotheek/giftshop, een supermarkt (die hadden we gisteren al ontdekt), een bedrijf wat in autobanden en sneeuwkettingen handelt, een 2e hands kleding zaak met veel dingen die echt vies, oud, afgedragen en niet gewassen lijken. Ik wilde een nieuwe korte broek voor Devin kopen maar dat hadden ze daar ook niet. Bij de enige andere kledingwinkel in het dorp, een winkel die handelt in wollen kleding van de schapen uit de omgeving ook niet kunnen slagen. Verder zit er nog een winkel die zowel bloemist als kapper is en een tankstation en dat waren alle winkels in Fairlie. Er is hier wel een zwembad. Dat was vandaag open van kwart voor 4 tot 5. Volgens mij had de hele wijde omgeving bedacht dat ze wel met de kids naar het zwembad konden. Er lagen meer dan 100 kids in het 25m bad en aangrenzend peuterbadje. In 1 baan werd zwemles gegeven. Verder was het vrijzwemmen. Blijkbaar is zwemmen hier iets alleen voor kinderen. Naast mijzelf en de mensen die zwemles gaven lagen er 1 moeder en 1 oma in het water en verder alleen maar kinderen. De overige moeders zaten aan de kant. Opvallend was dat er geen enkele vader te bekennen was. Blijkbaar houdt men hier vast aan traditionele rolpatronen. Moeder zorgt voor de kinderen en vader werkt buitenshuis. Ook hier bij het zwembad weer allerlei borden dat kinderen onder de 5 binnen armlengte van hun ouders moeten zijn. Nu ik zo'n grote hoeveelheid kinderen bij elkaar in een zwembad zag viel het opeens op dat Devin de enige was met zwemvleugeltjes. Blijkbaar kennen ze die dingen hier niet. Bij de kassa verkochten ze wel zwemluiers, badmutsen en zwembrilletjes maar geen vleugels terwijl die in Nederland bij veel zwembaden verplicht zijn voor kinderen die nog niet kunnen zwemmen. Het zwembad ging om 5 uur dicht. In Nederland zou dat volgens mij betekenen dat je tot 5 uur in het water mag liggen. Hier betekent dat dat je om 5 uur het gebouw uit moet zijn. Om kwart voor 5 werd ons gevraagd of we ons niet eens zouden gaan aankleden. Gelukkig kunnen we dat redelijk snel waardoor we niet eens als laatste de deur uit liepen. Overigens ook nog met de tip van Thimon mij fiets gemaakt. Nouja,...."gemaakt" kan je het niet noemen. Het kabeltje aangedraaid. Ik voel mij eigenlijk een beetje een ei dat ik niet wist dat dit zo makkelijk was. P.s. ik kwam net een Amerikaanse fietser tegen hier op de camping die ik eergisteren ook al in Geraldine was tegengekomen. Hij heeft gisteren in Geraldine de regen afgewacht en wilde vandaag eigenlijk in een keer naar Lake Takepo fietsen. Ook hij is hier gestrand om dat hij er helemaal doorheen zit na de 45km van Geraldine naar Fairlie. Ik dacht dat ik een enorm watje was, maar het is blijkbaar gewoon een verdomd zwaar stuk.