Groeten uit Hampden!

Het is vandaag niet bepaald zo ver opgeschoten als de bedoeling was. Hemelsbreed zijn we maar 35km verder gekomen. Volgens de kilometerteller hebben we wel 61km afgelegd, dus we zijn niet heel erg lui geweest vandaag.

Vanochtend sliep Devin natuurlijk uit, dat heeft hij niet gedaan toen het wel kon en probeert hij wel als het niet kan. Daardoor kwamen we wat laat op gang en was het inpakken uiteindelijk toch nog een beetje een stress-werkje. We hebben weer meer spullen bij ons dan de bedoeling was en dat moet allemaal maar in het karretje gepropt worden. Er zitten wat kadootjes bij die nog op de post moeten (sorry, vergeten) en Devin's emmertje en schepje moesten ook een plek in het karretje krijgen.
Uiteindelijk alles er in gepropt en op weg.

Bij de uitgang van de camping werden we aangesproken door een oudere man. Hij vond dat wij wel met een hele grote berg spullen aan het fietsen waren. Hij had ook een karretje zei hij, maar dat was nooit zo vol. Tsja, we zijn 2 mensen op 1 fiets en in het karretje zit alles wat we 4 maanden lang nodig hebben. Ik heb mensen met meer shit zien fietsen.
Volgens hem was er in Palmerston wat in principe ons doel voor vandaag was echt helemaal niks te doel of te beleven. Er was sowieso niks. We konden beter naar Moeraki gaan en de beach road daar naartoe pakken in plaats van de highway. Het klonk wel als een goed plan. In principe hadden we een reisdag extra, dus we konden het stuk tot Dunedin in 3en hakken. Het zou ook wel fijner zijn om net voor de grote berg te kunnen stoppen en de berg de volgende dag relatief fit over te gaan, en dan vlak voor Dunedin het zelfde.

De instructies naar de beach road waren een beetje vaag, maar uiteindelijk vonden we hem. (f*cking stijle weg op!) Daardoor wel een aantal keren de navigatie op mijn telefoon aan moeten zetten. De batterij van mijn telefoon was nagenoeg leeg. (gistravond vergeten op te laden)
Het moet gezegd worden, het uitzicht was echt prachtig, ik heb niet zo veel foto's kunnen maken door de lege telefoonbatterij.

Volgens degene die ons deze weg op stuurde moesten we na de brug niet naar rechts want dan zouden we direct teruggeleid worden naar de highway. Toen de borden richting highway naar rechts wezen dus ook rechtdoor gegaan. De weg leidde een beetje van de zee af )stijl omhoog natuurlijk. Toen hij uiteindelijk weer bij de zee aan kwam was er alleen een scherpe bocht naar links, en zo reden we weer een heel stuk terug met de zee aan onze rechter hand. Niet de bedoeling! Uiteindelijk kwamen we praktisch op het zelfde punt als waar we eerder zo stijl omhoog moesten, alleen nu HELEMAAL onderaan. Nadat we weer naar boven gekropen waren heb ik mijzelf beloofd dat ik vandaag genoeg detours had gehad. We hebben toch maar de borden richting highway gevolgd. Er zal wel weer ergens wat mis zijn gegaan want we kwamen pas 20 km later bij de highway uit.

Tijdens de picknick geprobeerd de telefoon op te laden aan de laptop. De solarpack zat helemaal onderaan in het karretje en ik had geen zin om midden langs de snelweg mijn hele karretje uit te moeten pakken. Telefoon opladen aan de laptop ging niet echt soepel. Ook niet toen ik een heel stuk heb gefietst met de telefoon in de laptoptas tussen de laptop. Volgende keer toch maar gewoon de solarpack tevoorschijn halen, dan heb ik ten minste voldoende batterij voor foto's.

Uiteindelijk kwamen we pas rond 3 uur in Hampden, vlak voor Moulaki. Ik vond het wel mooi geweest, dus we zijn hier op de camping (in een huisje) neergestreken.

Volgens de campingeigenaar kan je hier in de buurt bij de vuurtoren van Moulaki pinguins in het wild bekijken. Ze komen tussen 6 en 8 aan land.
In Oamaru zijn we expres niet met een pinguintour meegegaan. Al die toeristische toestanden zijn niet zo heel erg wat voor ons. Ik vond het zeehonden kijken in Kaikoura eigenlijk veel relaxter (gewoon op een bankje gaan zitten samen en wachten totdat er een beest aankomt) dan wat voor een tour dan ook.
Met weer een flinke routebeschrijving en de waarschuwing dat ik de tocht naar de pinguins alleen moest pndernemen als ik nog energie over had vertrokken we eerst richting supermarkt.

Bij de supermarkt kwamen we een fietsend Belgisch stel tegen wat we in Twizel ook al tegengekomen waren. Grappig, ze hadden weer van iemand anders gehoord die mij en Devin had gezien. Blijkbaar worden we bekende Nieuw Zeelanders.

Snel ingredienten voor lasagne gehaald. Lasange gemaakt in een disposable ovenschaal en met een andere disposable ovenschaal er op geducktaped ingepakt in een reislaken. Hop in de fietstas, bestek mee, drinken mee en fietsen naar de pinguins.
Al snel kwamen we op het stuk weg wat niet verhard was. Het was niet alleen onverhard, er lagen ook allerlei grotere stenen. Een soort heel grof gravelpad. Dat kan ik dus echt niet fietsen op een tourfiets met racefietsbandjes met een kind achterop. Lopen dus.
Hoewel ik volgens mijn kilometerteller gemiddeld 6km per uur loop was het nog ruim 3 kwartier lopen naar de vuurtoren. Dat had ik niet verwacht. Ik had ook geen idee hoe ver het zou zijn. Op een gegeven moment heb ik Devin gezegd dat we, als we er om 7 uur nog niet waren we zouden gaan eten waar we waren en dan terug zouden gaan.
Toen het daadwerkelijk 7 uur was hadden we de vuurtoren eindelijk in zicht. Om kwart over 7 waren we er.

Van de fiets gestapt en nog een stuk gelopen waar je de fiets niet mee mocht nemen. We kwamen bij een soort vogelkijkhuisje (gek he, want pinguins zijn vogels). Waar het helemaal vol met toeristen zat.
'waar zijn de pinguins?' vroeg Devin enthousiast. Hij had blijkbaar pinguins in het vogeluitkijkhuisje verwacht. Waarop iedereen reageerde met 'sssssst'. Dev schrok daar zo van dat hij het op een krijsen zette. Ik heb hem maar snel meegenomen het vogelkijkhuisje uit, een stukje het pad weer op.
'ik wil niet naar de pinguins' verkondigde Devin vervolgens doodleuk.
Heel fijn Dev, had je dat niet een paar uur geleden kunnen zeggen?
We hebben gegeten en zijn toen weer terug gegaan.
De weg terug bleek aanmerkelijk zwaarder (meer berg op) dan de heenweg. Om kwart over 9 waren we weer bij de camping. Bij het tankstation heb ik een enorme scone gekocht met slagroom er in en kokoscreme er op. Hij is zo groot als een kleine taart van de hema en ik heb hem nu half op. De andere helft is mijn ontbijt. Ik ben kapot en wil slapen.

Naast een aantal hele lieve leuke mailtjes die ik de afgelopen dagen heb gekregen kreeg ik vandaag ook een mailtje van het autoverhuurbedrijf. Ze kunnen mijn reservering niet honoreren want ze hebben gehelemaal geen auto's meer beschikbaar voor een one way naar Invercargill. Tussen Dunedin en Invercargill liggen een paar hele rottige bergen die meer spikes zijn dan bergen. stijl omhoog en dan weer stijl naar beneden. Hopelijk ligt er voor mij een boekje van Nigel te wachten in Dunedin, dan kan ik nog eens rustig bedenken of ik het ga fietsen of niet.

Weltruste

X