Eigenlijk voelde ik het gisteravond toen we terugfietsten van de hottubs al: mijn achterband voelde verdacht zacht. Ach, een beetje lucht erbij en dan is ie wel weer goed, dacht ik optimistisch.

Vanochtend was ik de zachte band eigenlijk al weer vergeten. Pas toen ik de inhoud van de fietstassen er alvast in wilde doen zag ik het: lekke band.
Het was inmiddels al half 10 en ik moest nog het grootste deel van het karretje inpakken. Dat en de band plakken ging nooit lukken voor 10 uur. Eerst maar naar de receptie om een late checkout aan te vragen.
De receptie wilde ons geen late checkout geven. Ik moest Devin maar in de recreatieruimte laten spelen en daar voor de deur mijn band gaan plakken. Als ik er maar aan dacht dat ik niet meer in de keuken en toilet/douche mocht want die werden vanaf 10 uur schoongemaakt.
Juist ja.
Volgens mij worden de mensen hier steeds horkeriger naar mate we zuidelijker komen.
Toch maar naar de recreatieruimte verhuisd. Daar bleek het probleem al snel duidelijk: van mijn achter buitenband was niet zo veel meer over. Ik reed praktisch op mijn binnenband, daar kunnen binnenbanden niet tegen.
Toch maar de oude binnenband er uit gehaald. Ik kreeg de buitenband eerst niet van het wiel. Uiteindelijk de bandenlichters er maar bij gepakt (meestal kan ik het wel zonder).
1 bandenlichter tussen het wiel ermee de band omhoog geprobeerd te wrikken en.....hij brak af en schoot zo mijn linker duim in. Fijn hoor, plastic bandenlichters. Je sloopt er inderdaad niet je binnenband mee maar wel je duim.
Toen ik bij de toiletten een stukje papier ging halen om om mijn bloedende duim te binden werd ik kwaad aangekeken door degene die daar aan het schoonmaken was.
Uiteindelijk de band er met de achterkant van 2 theelepels afgehaald, mijn laatste nieuwe binnenband er in gedaan en de buitenband een beetje geplakt met ducktape.
Band opgepompt, terug op de fiets gezet en alles weer in het karretje gepropt. Toen ik het karretje aan de fiets vast probeerde te maken viel de fiets met fietstassenbepakking bovenop mij. Ik heb daar toch even goed staan vloeken. Het is maar goed dat de meeste mensen daar geen Nederlands spreken.

Uiteindelijk zaten we dan toch om 11 uur op de fiets. De eerste heuvel was nog best te doen. Na de eerste klim heb ik even een foto gemaakt om jullie allemaal te laten zien hoe mooi het hier is. Toen ik na het maken van de foto weer opstapte voelde ik het weer: band zacht. Op ducktape kan je ook niet fietsen. We waren misschien net 5 km uit Omarama. Het volgende gehucht Otomatata was nog zeker 20 km verder. De keuze tussen 5 km teruglopen of 20km verder lopen was snel gemaakt: terug.
Na een klein uur teruglopen waren we weer terug bij de camping.
'Zo, is je band geplakt?' vroeg de receptioniste.
Ja en hij is ook al weer lek, dus ik vroeg mij af of ik hem niet hier kan stallen en dan een bus kan pakken naar Oamaru.
Mijn fiets stallen mocht wel, en we waren natuurlijk ook welkom om nog een nachtje te blijven, maar een bus,..... tsja dat werd lastig. Ze zou de iSite wel even bellen.
Na wat heen en weer gediscussieer met de iSite bleek dat er geen lijnbus door Omarama rijdt, niet op zondag en niet op een andere dag van de week. Er rijdt gewoon nooit een bus. (snappen jullie nu hoe klein die gehuchten zijn waar we doorheen rijden en verblijven)
Er was wel een kerel die dagelijks vanaf Twizel naar Oamaru rijdt en die wel eens toeristen meeneemt. Hij zou wel om 4 uur 's ochtends in Omarama zijn. Ik moest het maar even vragen bij een of ander cafe.
Dat zag ik mooi niet zitten. Een of andere vage kerel waar ik naar moest vragen in een vaag cafe om vervolgens met Devin om 4 uur 's nachts met hem mee te kunnen rijden. Er rijdt hier niet veel verkeer, mij er zouden toch wel meer mensen dan die ene kerel richting het zuiden gaan voor 4 uur 's nachts?

Ik heb een avontuurlijker plan: ik neem spullen voor 1 nacht mee, stal mijn fiets en het karretje hier en ga liften. Als het niet lukt kan ik altijd nog naar dat cafe om vannacht met die kerel mee te rijden. De vrouw achter de receptie keek mij aan alsof ik een grapje maakte, maar toen ik buiten mijn tassen ging herrangschikken zodat er in 1 weekendtas spullen voor 1 nacht en alles van enige waarde zou zitten begreep ze toch dat ik het echt meende.
Onze fiets ging bij de receptie naast de grasmaaier in de schuur, nog even Devin een schone luier en we zouden op de hoek bij het begin van highway 83 gaan liften.

We waren nog niet bij de toiletten waar ik Devin een schone luier wilde geven of de vrouw van de receptie kwam achter ons aan. Er waren mensen komen uitchecken die naar Oamaru gingen en ons wel mee wilden nemen! Die schone broek heb ik snel midden op het grasveld geregeld en dus voordat we goed en wel op de hoek stonden met onze duimen omhoog hadden we al een lift naar Oamaru.

De mensen die ons meenamen woonden in Oamaru maar kampeerden in de zomermaanden op de camping in Omarama. Ze hadden net de caravan daarheen gebracht en zouden 2e kerstdag weer terugkomen. Ik vond het een beetje een onwaarschijnlijk stel. De vrouw was een beetje een kakmadam-type, terwijl de man echt een oude bouwvakker was met oude uitgelopen tattoos waarvan je niet meer kon zien wat het ooit voor had moeten stellen , er waren nu slechts blauwgroene vlekken over. Ze hadden een meisje van een jaar of 7 bij zich waarvan ik niet kon uitmaken of het hun dochter of hun kleindochter was. Ze leken mij te oud om zelf nog een jong kind te hebben maar te jong om opa en oma te zijn.

Het maakte verder ook niet zo veel uit, wij gingen naar Oamaru, een echte stad met fietsenmakers, winkels en fietsbanden!
Het meisje noemde de vrouw later nana (oma). Bij het waarom een jong kind met een vrij jonge opa en oma op de camping is kan ik mij allerlei voorstellingen maken. Ik heb er verder maar niet naar gevraagd. Ze zullen wel wat vragen in de zelfde richting voor mij hebben gehad die ze niet gesteld hebben.

In Oamaru werden we netjes bij de top10 camping afgezet waar we ze hartelijk bedankt hebben voordat het incheckfestijn weer kon beginnen. Ik had geen pannen, handdoeken en slaapzakken meegenomen in mijn weekendtas. Dus op de vraag 'heb je je eigen beddengoed bij je?' Kon ik het hele verhaal gaan uitleggen.
Als jij hier ergens een bedrijf weet wat mij vandaag een auto wil verhuren dan kan ik het ophalen in Omarama, maar op dit moment heb ik niks.

Gelukkig begreep het meisje achter de receptie mijn probleem. Ze zou wel even bellen. Na 3 telefoontjes had ze een tankstation te pakken wat op het moment dat het autoverhuurbedrijf gesloten was hun auto's mocht verhuren, en het was ook nog eens op loopafstand vanaf de camping!

Geen probleem dat het 90 dollar per dag kost, geen probleem dat ik na 200km per km moet bijbetalen en geen probleem dat ze alleen busjes hebben en geen auto's. Ik wil gewoon iets met wielen en een motor zodat ik mijn troep kan ophalen.

'op loopafstand' voor mij bleek niet echt op loopafstand voor Devin. Hij had er geen zin meer in en begreep niet waar we nu weer heen gingen. Zat gezeul van huisje, naar fiets, in auto, weer naar fiets werd hem te veel('mens, waarom heb je dat ding dan niet gelijk meegenomen?' moet hij gedacht hebben), waardoor ik hem het grootste gedeelte van het stukje lopen op loopafstand heb moeten dragen. Dan wordt loopafstand toch opeens een heel ander begrip en is iedere meter eigenlijk te ver.

Aangekomen bij het verhuurbedrijf/tankstation bleek dat ze alleen hele grote handgeschakelde 12-persoons busjes verhuren. Nouja, het heeft wielen en het rijdt. Volgens mij mag ik dit niet rijden met mijn Nederlandse rijbewijs, maar dat ga ik ze niet vertellen.

De vrouw die bij het tankstation werkte liet mij netjes mijn gegevens en rijbewijsnummer invullen, gaf mij de sleutels en opende de poort voor mij. Ze heeft niet eens om een identiteitsbewijs, creditcard of iets gevraagd. Ik had net zo goed mijn bonuskaart van de ah tevoorschijn kunnen toveren en kunnen zeggen dat dat mijn rijbewijs was en een totaal onzinadres in Nederland op kunnen geven om vervolgens het hele land door te gaan scheuren in mijn huurbusje wat ik dan vervolgens gewoon ergens zou achterlaten.... ze zijn hier soms wel een beetje goed van vertrouwen.

Hoe dan ook, de poort ging open en ik werd geacht mijn 12 persoons huurbusje even achteruit de poort uit te draaien. Ik zette Devin op de voorbank in de gordel en verzekerde de vrouw dat hij daar alleen even zou zitten totdat we bij de macdonalds zouden zijn (1 straat verder). Kinderen onder de 5 mogen hier niet voorin en kinderen onder de 1.35m mogen hier niet in de auto zonder een zitje.

Het busje ronkte en pruttelde als een vrachtwagen,... piepte als een vrachtwagen bij het achteruit rijden en was eigenlijk gewoon een kleine vrachtwagen. Met mijn linker hand schakelen voelt verschrikkelijk onnatuurlijk, maar niet zeuren nu en doen alsof ik dit dagelijks doe. Bus achteruit de poort uit gereden zonder de poort omver te rijden en vooruit de weg op gedraaid. 1e versnelling schote en 2e versnelling werd per ongeluk 4e versnelling. Het moet er uit hebben gezien alsof ik voor de 1e keer achter het stuur had. Ik was blij dat de macdonalds echt maar 1 straat verder was.
Daar maar eens wat gegeten (Het was inmiddels 4 uur en we hadden nog steeds niet geluncht) en toen weer in onze vrachtwagen gekropen en richting Omarama gereden. Devin heeft weer voorin gezeten. Om hem nou helemaal achterin die bus te zetten is ook zo ongezellig.

Inmiddels begrijp ik wel waarom kinderen onder de 5 niet voorin mogen. Devin ging eerst liggen op de bank, toen draaide hij op zijn buik en vervlgens stond hij op de grond met de gordel om zijn nek en zijn hoofd op de bank. Het enige wat ik al rijdend kon doen was de gordel losmaken, maar toen stond Devin dus los voorin de huurbus. Verkeersovertreding zoveel van vandaag.

Rijden in een groter voertuig dan je rijbewijs toelaat, jong kind voorin, klein kind zonder zitje, bijrijder geen gordel om.....laten we maar hopen dat de Nieuw-Zeelandse verkeerspolitie geen Nederlands kan lezen. Gelukkig waren de 110km naar Omarama al snel weer voorbij en kon ik mijn fiets achterin laden. Ik bedacht mij toen we er bijna waren nog dat mijn fietssleutel nog in Oamaru lag, maar gelukkig hoefde ik geen wielen te verwijderen ofzo en was er achterin de bus nog ruimte zat om mijn fiets er zo in te zetten en het karretje er naast.

'En die bus brengt je straks weer naar Oamaru?' vroeg de vrouw achter de receptie van de camping in Omarama ongelovig.
Nou, het is een huurbus en ik heb de sleutel, dus die bus die brengt mij waar ik hem heen stuur.

Sleutel weer in het contact, Devin weer in de gordel en streng toegesproken dat hij normaal in de gordel moest blijven zitten en weer 110 km over de bergen naar Oamaru gereden.

In Oamaru het meeste uitgeladen en gaan koken. Het was inmiddels half 9. De fiets staat nog in de bus, vlakbij het verhuurbedrijf zag ik iets wat toch wel erg veel op een fietsenmaker leek. Het zou mooi zijn als ik daar morgenochtend gelijk mijn fiets kan brengen als ik de bus terug breng.

Nu gauw naar bed. We hebben weer eens aparte slaapkamers en echte dekens in plaats van slaapzakken! Ik had zin in wat luxe nadat ik de hele dag de buschauffeuse heb uitgehangen.

X