Vandaag ging de reis naar Milford Sound.......en terug.

Om precies 10 uur waren we uitgecheckt en gingen we op weg. Er ging een sloot koffie mee want doordat ik had niet zo heel veel geslapen.
Met een gewone grote mok koffie (dus geen thermomok met deksel) rijden blijkt hier toch wat lastiger dan in Nederland. De weg was smal, hobbelig en bochtig waardoor niet alle koffie in mijn mond is beland. Het is maar goed dat ik wat zwarts aan heb.

De weg van Te Anau naar Milford Sound is echt prachtig en heel leuk om te rijden. Er wordt heel veel geadverteerd voor bussen naar Te Anau, maar zelf rijden is een absolute aanrader. Het begint met bruine velden, maar al snel rij je door de bossen en bergen zo hoog dat je totaal het perspectief verliest van je eigen positie ten opzichte van de berg. Gaan we omhoog, naar beneden of zitten we misschien ondersteboven tegen de berg aan geplakt? Als iemand mij dat laatste had verteld had ik het zonder een moment te twijfelen geloofd.
Helaas heb ik nauwelijks foto's kunnen maken. Op de smalle weg moest echt gestuurd worden, dus handjes aan het stuur en niet gaan zitten prutsen met de telefoon (gelukkig was er geen telefoonbereik dus iedere verleiding om de mail in te laden via een inbelverbinding werd in de kiem gesmoord.)
Gelukkig heb ik goeie hoop hier over een paar weken nog een keer heen te mogen rijden dus dan nog een herkansing wat betreft de foto's.

Tijdens onze pikmik werden we redelijk opgegeten door de zandvliegen die dachten dat wij de picknick waren. Driftig smeren met het natuurlijke spulletje tegen zandvliegen en muggen (goodbye sandflie) hielp maar matig. Ik hield er wel hele vette handen aan over wat het sturen door de bergen daarna tot een ware uitdaging maakte. De volgende keer dat ik langs een apotheek kom koop ik een flinke spuitbus deet. So much for natuurlijke middeltjes. Tot die conclusie was ik ook al gekomen wat betreft de pillen tegen zeeziekte. Ik ben een beetje hardleers geloof ik.

Milford Sound was echt prachtig maar wel heel erg toeristisch. Ik wilde eigenlijk heel graag zwemmen daar, maar daar was de mogelijkheid niet toe. De eerste 300 meter waren echt te ondiep om te zwemmen en daarna zit je eigenlijk gelijk in het vaarwater van de rondvaartboten. Jammer maar weinig aan te doen.

Vandaag ook geen rondvaart gemaakt. Het waait best hard, dus een zeeziektepil lijkt mij geen overbodige luxe als ik op een boot zou gaan zitten. Na een zeeziektepil durf ik eigenlijk deze bergweg niet terug te rijden. Op zich gaat autorijden nog wel na zo'n pil maar ik merk wel dat ik er een beetje licht in mijn hoofd van word. Het is een beetje zoals rijden na 5 bier. Het kan wel maar het gaat net wat minder soepel dan normaal.
In plaats van varen hebben we nu een stuk gewandeld, daar geluncht en toen zijn we weer terug gereden naar Te Anau. In Milford Sound is weinig accommodatie, tenzij je wil kamperen tussen de zandvliegen en de enige weg er vandaan is via Te Anau.

Volgens mij is de kilometerteller van deze Sunny niet helemaal ok. Ik reed gewoon lekker relaxed 100km/h, eventjes niet de rallycoureur in spee uit te hangen. Toen werden we gewoon ingehaald door 2 bussen!! Bussen mogen hier ook 100, maar volgens mij reed ik echt niet zo langzaam dat ze mij moesten inhalen. Misschien zat ik wel een heel klein beetje te dromen. Maar dan nog....ingehaald worden door bussen....oef.

Terug in Te Anau zijn we ingecheckt bij een andere camping. De camping van gisteren had alleen hele dure motelkamers beschikbaar, en dan niet eens de zelfde waardoor we de spullen in de motelkamer zouden kunnen laten en zelf lekker lui zouden kunnen doen.

Toen we wilden inchecken was ik opeens mijn telefoon kwijt. Dikke paniek. Lag hij nog in Milford Sound? Bij de supermarkt? Weg? Op het dak van de auto laten liggen toen ik Dev in de gordel deed? De hele auto binnenstebuiten keren is nou niet echt iets waar ik naar uitkijk. De auto zit vol met allerlei losse zooi. Fietsonderdelen, karretjesonderdelen, tassen, een half opgeblazen boot. Het ligt allemaal een beetje door elkaar op dit moment.

Vanuit de telefooncel heb ik mijn telefoonkaart op weten te laden en mijzelf gebeld.....mijn telefoon rinkelde in het vakje in de deur van de auto. Paniek voorbij.
Vroeger, toen de guldens nog van hout waren wist ik echt iedereen's telefoonnummer uit mijn hoofd. Nu weet ik alleen het nummer van mijn moeder. Behoorlijk onhandig voor als mijn telefoon echt weg zou zijn. Tevens zouden mijn wekker, agenda, email en facebook unit, het ding waarmee ik de meeste blogupdates schrijf en waar echt het allerliefste smsje ooit in opgeslagen staat weg zijn. Niet kwijt raken dus.

X