Groeten uit Greymouth!
Ik ben goed gaar van het rijden. We hebben een tabel die reistijden en afstanden aangeeft. Die tabel geeft 9,5 uur aan voor het stuk wat wij vandaag in 8 uur hebben gereden. Tot nu toe was de tabel (die onderdeel is van een kaartenboek) behoorlijk accuraat.

Wat daar gebeurd is?
Ik geloof dat mijn rechter voet een stuk zwaarder is dan mijn linker voet, en ik de grenzen van wat je met een Nissan Sunny kan een beetje heb onderzocht.
Laat ik dit zeggen: als ik ooit Parijs - Dakar ga rijden doe ik dat niet in een Nissan Sunny. (overigens heb ik geen hele serieuze plannen in die richting, maar het zou leuk zijn als het er ooit nog eens van zou komen. Kan ik weer blogjes schrijven en vertellen waar ik uithang)

Vanochtend vertrokken uit Wanaka Het einddoel van vandaag was bij vertrek nog niet duidelijk. We gingen de bergen in. Ik had met mijzelf afgesproken dat we, als we voor 2 uur 's middags voorbij Franz Josef zouden zijn door zouden rijden naar Greymouth. Als we na 2 uur 's middags in Franz Josef zouden aankomen dan zouden we daar blijven en morgen doorrijden naar Greymouth.

Dit is het stuk (Wanaka - Greymouth) is de reden waarom ik uberhaubt een auto heb gehuurd voor de westkust. De afstanden zijn lang, de bergen hoog en volgens de kaart zit er vrijwel geen enkele accomodatiemogelijkheid tussen Wanaka en Haast. Ik zag het niet gebeuren op de fiets. Zelfs niet als ik genoeg tijd zou hebben en niet even heen en weer naar Auckland zou gaan. Ik weet niet meer of ik dat hier verteld heb, maar dat is waar we op dit moment mee bezig zijn: even hen en weer naar Auckland om de fiets op transport te zetten en de spullen die we daar hebben opgeslagen op te halen.

De dag begon met een enorme hoeveelheid caffeïne. Ik had weer eens uitermate slecht geslapen. Het was vannacht zo warm dat ik niet in slaap kon komen. Ook niet met alleen een laken. Toen ik eenmaal sliep werd Dev wakker omdat er een treintje uit bed was gevallen (hij wil persee met al zijn treintjes in bed slapen). Hij kreeg het treintje zelf niet te pakken dus ik kon midden in de nacht zijn bed verschuiven om het treintje er achter vandaan te vissen. Toen was owltowel kwijt,.......(terug in bed, poging tot slapen)
... wilde hij melk drinken, ,.......(terug in bed, poging tot slapen)
...... zat er een mug,.... mug dood,.......(terug in bed, poging tot slapen)
kon ik zelf niet meer slapen van het geluid van de koelkast,...........( poging tot slapen)
heb ik de koelkast maar helemaal uitgezet, ,.......(terug in bed, poging tot slapen)
bedacht ik mij dat ik misschien beter allergiemedicijnen kon innemen omdat het toch nog een extra dag zou duren voordat we op de ferry gingen....(terug in bed, poging tot slapen)
....was het inmiddels half 6, ...(terug in bed, in slaap gevallen)
ging de wekker om 8 uur.

Oei, 3,5 uur slaap is wel heel weinig. Zo doende dus eerst maar het verzadigingspunt van oploskoffie opgezocht. Dat blijkt bijzonder hoog te liggen en te resulteren in een soort warm asfalt wat heel vies is maar waar je wel wakker van wordt.

De bende ingepakt en daar gingen we: de bergen in. Helaas kwamen we steeds mensen voor ons tegen die het heel leuk leken te vinden om heel rustig te rijden (vergeten te tanken zeker?) En was het aantal mogelijkheden om in te halen enorm beperkt. Gelukkig kwamen we al snel achter iemand te rijden die ook nog meer te doen leek te hebben vandaag of net als wij nog een aanzienlijke afstand wilde afleggen. Eigenlijk is auto rijden op een 2 baans weg in de bergen best vergelijkbaar met zwemmen in de 'snelle' baan. Als je met meer bent die op willen schieten gaat de rest sneller opzij.

Net als met zwemmen zijn er ook op de 2 baans weg in de bergen mensen die echt niet door lijken te hebben dat ze de hele boel aan het ophouden zijn en vrolijk met een camper op allebei de weghelften gaan rijden als er eindelijk eens geen tegenliggers zijn en er mogelijkheid tot inhalen zou zijn... fijn hoor.

Al snel begon ik behoorlijk gaar te worden dus maar een halve liter 'V'(caffeïnedrank die iets beter weg te krijgen is dan red bull) open getrokken. Het voelt een beetje alsof ik een blik bier zit te drinken in de auto zo met zo'n halve liter blik. Beetje raar idee.

Voort maar weer: bocht naar links, bocht naar rechts, omhoog, bergversnelling, nog verder omhoog, gaat lekker... heel erg hard ook. Bochten met een adviessnelheid van 55 kunnen ook best met 75 en,....holy f*ck er komt een camper echt recht op mij af op mijn weghelft. Vol op de rem en op de claxon. Bizar hoe veel dingen er door je hoofd gaan in een paar seconden. Ik kan nergens heen. Stuur ik naar links dan rij ik de bergwand naast ons in, stuur ik naar rechts dan donderen we zelf van de berg af. In gedachte stonden we al tegen de bergwand. Gelukkig stuurde de camper net op tijd terug naar zijn eigen weghelft. Heel vervelend om mij te realiseren dat het al dan niet veilig verlopen van mijn reis niet alleen in mijn handen ligt. Ik geloof graag dat ik wel eens iets harder rij dan er op de borden staat aangegeven maar dat wel veilig doe.

Ergens op een parkeerplaats maar even de hardslag laten zakken, en tot de conclusie gekomen dat er echt zo veel zandvliegen zaten dat dit het comfort niet ten goede kwam.
Door maar weer. Wel goed irritant dat ik nu weer al die mensen moest inhalen die ik eerder ook al had ingehaald. (je zou kunnen concluderen dat het netto resultaat van al dat gescheur eigenlijk 0 is, maar daar wil ik niet aan)

Om kwart voor 2 waren we in Franz Josef, het regende en er leek niks te beleven. Ik voelde mij niet heel erg ok. Of het de koffie, de 'V' of de bergen waren weet ik niet. Het lijkt wel alsof ik hier ook wagenziek word als ik zelf rij. Bij het tankstation maar even getankt, ik ga niet nog een keer bijna zonder benzine komen te staan en dat constante optrekken en gasgeven zorgt er voor dat de benzine heel hard gaat hoewel het groene 'eco' lampje op het dashboard regelmatig brandt. Die sunny is, zoals ik al eerder zei, niet helemaal ok. 140 rijden lijkt mij niet ecologisch dan wel economisch verantwoord (ik weet niet precies wat het 'eco' lampje aan probeert te geven). Maar het is toch leuk dat hij mij met een vrolijk groen lampje aanmoedigt dit te blijven doen.

Uiteindelijk in Franz Josef besloten om door te rijden. Mijn telefoon dacht dat ik het resterende stuk in nog 2 uur zou kunnen rijden. Niet piepen dus maar doorrijden, dan heb ik het maar gehad.

Helaas had dit stuk nog minder mogelijkheid tot inhalen en nog meer dagjesmensen die heeeel ruuuuustig wilden rijden. (of was ik na nog 2 blikjes red bull inmiddels zo opgefokt dat iedereen die geen 140 reed waar het kon mij op mijn zenuwen werkte??)

Na nog wat bergen kwamen we op een rechte weg die al snel naar Greymouth leidde.

Vanaf hier heb ik voor morgen aan het einde van de dag de ferry naar Wellington geboekt en een huisje op de camping in Wellington. Morgen wordt dus weer een lange dag, maar morgenochtend ontbijten we hier in Greymouth eerst op het strand. Tussen al het autorijden door moeten we natuurlijk wel leuke, gekke en avontuurlijke dingen blijven doen.

X