Lake Tekapo
Nog een dag niet schrijven kan ik niet maken zeker?Tijd dus om op de een of andere manier de concentratie te vinden voor een stukje schrijven.
Gisterochtend nog wel even stress. We hadden de hele inhoud van de auto in het huisje liggen en ALLES moest naar de receptie zodat we de huurauto leeg in zouden kunnen wisselen voor een auto van een ander bedrijf die we uiteindelijk op het noordereiland weer kunnen inleveren.
Dev had uitgerekend dinsdagochtend besloten uit te slapen, dus we waren pas om half 10 zo ver dat we richting receptie konden om onze spullen daar te gaan stallen terwijl we om 10 uur op christchurch airport moesten zijn.
Ik begrijp niet hoe ik eea zo snel heb geregeld, maar toen ik om 10 over half 10 een berichtje kreeg liepen wij net op de parkeerplaats van het vliegveld (en nee, we kampeerden niet op het vliegveld.)
Uiteindelijk duurde het natuurlijk nog een halve eeuwigheid totdat we in elkaars armen stonden, want dingen als paspoortcontroles, nieuw zeelandse biosecurity controles en mij druk maken over waar Devin naartoe wegloopt duurt nou eenmaal lang.
Uiteindelijk zat Devin rustig achter een of ander computerspelletje en liep hij niet weg en hing hij ook niet jengelend aan mijn been (2 dingen waar ik bang voor was)
Toen de wereld weer een heel klein beetje begon te draaien (hebben jullie niet gemerkt dat de wereld een tijdje heeft stilgestaan om 10 uur 's avonds Nederlandse tijd??) zijn we de huurauto gaan inwisselen en,.... Wat hebben we verder allemaal gedaan dinsdag? Geen idee meer, maar het was wel heel erg fijn. (ok, ik weet het wel maar ik heb even geen zin om uren aan het tikken te zijn.)
Het gekluns gaat ook samen onverminderd verder. Devin wilde een beetje melk. Ik maak zijn melk vaak een beetje warm in de magnetron, zo ook nu. De magnetron ging echter op 'kinderslot' zonder dat daar iets van een beschrijving bij zat hoe ik dat er weer af zou kunnen krijgen. Ook samen kwamen we er niet uit. Geen enkele toetsencombinatie leek die rare magnetron van het kinderslot af te halen.
Nieuw-Zeelandse stopcontacten hebben allemaal een knop waarmee je het aan en uit kan zetten, zo ook het stopcontact van de magnetron. Dan tillen we de magnetron toch gewoon even uit zijn behuizing om bij het stopcontact en de knop te komen....... totdat ik iets nats aan mijn tenen voelde. KAK! Die melk! Die stond er nog in terwijl we de magnetron niet bepaald waterpas aan het verplaatsen waren.... de rest van de dag heeft er een beetje een vreemde natte plek voor de magnetron gezeten.
Vandaag hebben we natte plek achtergelaten in het huisje in Christchurch en zijn we doorgereden naar Lake Tekapo. Voor de Burkes Pass was het een beetje grauwig herfstachtig weer, maar hier aan de andere kant van de Burkes Pass is het gewoon zomer!
Lake Tekapo was vorige keer echt steen en steenkoud, maar ik moest en ik zou een stukje zwemmen in dat prachtige blauwe meer, ook al was het prutweer. Wist ik veel dat ik er een paar weken later weer in zou liggen met een zonnetje en een stuk warmer water! Het water was nu zeker 16 graden, en door de zon een stuk aangenamere temperatuur dan de eerste open water wedstrijden van het afgelopen seizoen in Nederland.
Op de een of andere manier hebben we onszelf halverwege de rit naar Lake Tekapo een raar Amsterdams accent aangemeten (hoe we er aan komen weten we eigenlijk zelf niet meer. Hoe komen we er weer vanaf, dat is de grote vraag!) en liepen we als Sjonnie en Anita door de supermarkt, aten we vanavond natte kip met een raar sausie (maar wel lekker hoor), en zitten we inmiddels buiten op de veranda omdat we een raar klein huisie hebben waar Dev al lekker in ligt te slapen.
Devin accepteert de nieuwe situatie boven verwachting goed. Alsof het nooit anders is geweest eigenlijk. En zo voelt het voor onszelf eigenlijk ook. Vanaf de roze wolk (ohnee, het blauwe meer):
X
Christchurch
Volgens mij is het hier sinds gisteren officieel herfst.Gisteren heeft het de hele dag geregend. Vannacht was het met 9 graden gewoon echt koud. Het was buiten 9 graden en in ons mini-huisje wat van golfplaat was gemaakt ook. Mijn slaapzak is lang niet warm genoeg voor 9 graden (die van Dev wel), maar door de stromende regen naar buiten lopen om iets warms om aan te doen te halen vond ik ook niet heel erg aantrekkelijk. Ik ben dus maar blijven liggen totdat ik mij om 3 uur echt een soort bevroren visstick voelde en zo veel last had van zelfmedelijden dat ik toch maar naar de auto ben gelopen voor iets met lange mouwen en een lange broek. Daarna nog wel geslapen totdat Devin om 4 uur owltowel kwijt was en om half 7 gewoon wakker was.
Vanochtend voor 10 uur alles ingepakt en in de auto gepropt. Ooit leren we het wel.
Christchurch was maar 2,5 uur rijden dus voor vertrek Devin nog even lekker in de speeltuin laten spelen. Ik hoopte dat hij goed moe zou worden en onderweg nog even zou slapen. Dat gebeurde helaas niet. Hij bleef maar tegen mij aan kakelen op een toontje waar ik vandaag even niet zo veel van kan hebben. Monotoon hoog gepiep met vragen waar hij zelf ook het antwoord op weet.
Hij houdt ieder speelgoedje omhoog en vraagt bij alles 'is dit blokjes-Thomas?' Ik moet dan zeggen 'nee Dev, dat is een stukje spoor', 'nee Dev, dat is owltowel', 'nee, dat is Percy', 'nee, dat is weet ik veel wat'. Ik word er verschrikkelijk vervelend van en zou de hele speelgoed-bende zo weg willen donderen zodat ik alleen nog maar hoef te zeggen: 'ja, dat is blokjes-Thomas'
Hij viel pas vlak voor Christchurch in slaap.
Ik dacht dat ik in Christchurch net als in Auckland de weg nog wel zou weten, we hebben hier immers een maand geleden 6 dagen lang 'gewoond'. Dat viel even tegen. In plaats van bij de camping kwamen we uit bij de supermarkt aan de andere kant van de stad. Devin sliep. Ik wilde van de gelegenheid gebruik maken en op de parkeerplaats even rustig een boekje lezen zonder hoog monotoon geouwehoer. Helaas realiseerde ik mij dat het misschien wel handig was om een raampje open te doen toen ik de motor al uit had gezet. De electrische ramen van de sunny gaan niet open zonder dat de motor draait (nee, ook niet met de sleutel in het contact). Toen ik de motor startte werd Dev wakker en zijn we maar boodschappen gaan doen.
Devin wilde het hele winkelcentrum door in plaats van alleen maar naar de supermarkt. We hadden toch tijd, dus dat hebben we maar gedaan. Afgelopen (nederlandse) zomer heb ik een keer Devin's teennagels blauw gelakt toen ik mijn eigen nagels ook lakte. Hij vond het fantastisch en sindsdien zeurt hij om nagellak. Nu kwamen we een nagellak winkel tegen en zeurde Devin weer om nagellak. Sinds vanmiddag hebben we dus allebei rode teennagels.
Toen Devin blauwe teennagels had trok hij constant zijn schoenen uit om aan iedereen te laten zien dat hij nagellak had (in de supermarkt, als we kennissen tegen kwamen op straat, in de bibliotheek) en iedereen keek mij aan alsof ik had bedacht om hem nagellak op te doen.
Na de boodschappen (en de nagellak) toch de camping nog gevonden. Morgen gaan we niet alleen lief van het vliegveld halen maar ook gelijk van huurauto ruilen. De huurauto van dit bedrijf mogen we niet terugbrengen op het noordereiland en als lief en ik allebei willen rijden moeten we sowieso allebei tekenen voor de auto dus dan moeten we sowieso langs het verhuurbedrijf. Better get it over with.
Het leek mij wel handig als wij onze spullen hier in het huisje zouden kunnen laten liggen en niet mee hoefden te nemen naar het vliegveld (zelfs voordat ik een goed beeld had van de hoeveelheid zooi die wij bij elkaar verzameld hadden leek het mij niet handig om het allemaal mee te moeten zeulen naar het vliegveld om van huurauto te kunnen wisselen). Daarom hadden we het zo geregeld dat wij vandaag al in Christchurch aan zouden komen en 2 dagen in het zelfde huisje zouden kunnen blijven om zo niet met de zooi op het vliegveld te hoeven staan.
Op de een of andere manier is er iets mis gegaan met onze reservering waardoor we een of ander 2-persoons huisje kregen toegewezen. Terug naar de receptie en met heel veel gedoe hebben we zowel vandaag als morgen een ander huisje en moeten we onze zooi tussendoor opslaan bij de receptie.
We hebben allebei een tas met kleding, maar verder hebben we nog een ENORME berg chaos uit de auto getoverd die niet ingepakt zit. Ik heb eerst de hele auto leeggehaald, alles op bed gegooid en er een tijdje moedeloos naar gekeken. Toen toch maar gaan scheiden, sorteren, inpakken en weggooien. Inmiddels zit het ingepakt, is al onze kleding gewassen en gedroogd om kakkerlakken, kakkerlakkeneitjes en kakkerlakkengekraak niet mee te nemen de volgende huurauto in en naar Nederland. Ik ben er klaar mee voor vandaag.
Omdat het het bij de receptie opgeslagen moet worden moet het dus wel min of meer ingepakt zijn. Je kan toch moeilijk een berg losse zooi bij de receptie dumpen. Ze weten niet wat ze meemaken als ik daar met een opblaasbare boot, een kinderzitje voor achterop de fiets, pannen, slaapzakken, een bakvorm, een berg cd's en god weet wat aankom.
Nu nog even uitzoeken waar we deze huurauto morgen terug moeten brengen, waar we die ander op moeten halen en hoe we daar in hemelsnaam gaan komen en ik kan rustig gaan slapen,....uhm in bed gaan liggen. Volgens mij lig ik zo te stuiteren dat er van slapen niks gaat komen.
X
Kaikoura
'mama, owltowel heeft een staart!' klonk het om kwart voor 1
'fijn jongen'
'hij heeft een STAART!'
'ja fijn, nu gaat ie weer slapen met zijn staart'
'the itsy bitsy spider went up the giant wall' klonk het om half 5...
'nee hoor, de itsy bitsy spider gaat weer slapen'
'mama, het is geen nacht, het is wolk' klonk het om kwart over 6.
Toen was het wel afgelopen met het slapen en zijn we maar rustig opgestaan.
Ik vond de auto gisteren al naar oude banaan ruiken in de auto. Vannacht heb ik de auto een nachtje met het raam open laten luchten (dat kan hier), maar de oude bananenlucht ging niet echt weg. Toen ik het middenconsole open deed bleek daar de bron van de stank te zitten. Een oude banaan, een doosje vloeibare bosbessen, een half vergane appel en een enorme kolonie fruitvliegjes. Volgens mij hebben we dat fruit daar in gestopt toen we de auto net 1 dag hadden, daarna het klepje dicht gedaan en vervolgens totaal vergeten dat daar fruit zat. Way to go Marije & Dev. Morgen gelukkig de hele dag de tijd om de auto uit te mesten, onze spullen eens te sorteren en te ordenen en alle kleding nog een keer in de was te gooien om te voorkomen dat we iets kakkerlak-achtigs meenemen de nieuwe huurauto in. Dit keer zit er geen enorme hoeveelheid zand in de auto, maar dus wel rot fruit en gesmolten chocola in de deur. (ik moet het toch ergens laten als ik al rijdend een stuk half gesmolten chocolade van Devin krijg 'alsjeblieft mama, voor jou')
Van Picton naar Kaikoura is het maar 2 uur rijden. Ik hoopte dat we daardoor genoeg tijd zouden hebben om één van kaikoura's wandelpaden te ontdekken. Het weer zag er vanochtend in Picton perfect uit. Niet te warm, maar wel zonnig. Nadat we een half uurtje in de auto zaten hoosde het en dat doet het eigenlijk nog steeds. Geen gewandel dus vandaag. Onze regenpakken zijn al terug naar Nederland met de fiets, de tent en de kakkerlakken.
Ook het bootje opblazen en een eindje zwemmen in zee zit er niet in. Gisteren was de zee ontzettend kalm, vandaag zijn de golven 10 meter hoog en staan er witte koppen op. Niet solo-zwemmen en niet zwemmen met een bootje dus. Jammer. Ik had mij er wel op verheugd eigenlijk.
De weg van Picton naar Kaikoura was heel vreemd om met de auto te rijden. In Blenheim reed ik precies de zelfde weg verkeerd die ik ook met de fiets verkeerd was gereden. Gelukkig wist ik nog wel waar ik heen moest om uiteindelijk goed uit te komen. De weg vanaf het 'centrum' van Blenheim direct richting bergen is mij nog steeds onbekend.
De berg waarop ik zo ontzettend heb lopen ploeteren met de fiets was heel raar om met de auto te rijden. Vanuit de auto gezien lijkt het randje waar je mag fietsen echt maar 20cm breed, en de weg lijkt nog steeds onmenselijk stijl, vooral door de manier waarop de bochten lopen (je ziet dat de volgende lus zo veel hoger ligt dan het punt vanaf waar je kijkt, het is gewoon ontzettend ontmoedigend). 30 minuten na de berg reden we door Seddon waar we vorige keer geluncht hebben en nog eens 20 minuten later stonden we stil op de plek waar we vorige keer Jane en Edward tegen kwamen. Met de auto rij je overal veel te snel doorheen eigenlijk. Fietsen is leuker maar schiet niet op, en het is vandaag geen fietsweer dus het is maar goed dat we niet met de fiets zijn.
Na wat gepicknick en rustig aan doen waren we om half 2 in Kaikoura.
Devin is moe. Moe van het gereis, moe van het gefiets, moe van het autorijden, moe van Thomas de trein, moe van alles eigenlijk. Hij doet een dutje. Hij doet wel heel veel dutjes de afgelopen paar dagen. Hopelijk is hij gewoon moe van het reizen en is hij niet ziek aan het worden ofzo.
...aan de andere kant: hij is een peuter en peuters doen soms middagdutjes. Eigenlijk doe ik ook heel graag middagdutjes, maar ik ben geen peuter dus ik drink liters koffie om de middagdutjesdrang te onderdrukken.
's avonds na het eten zijn we nog even bij de zeehonden wezen kijken. Vorige keer vond Devin de zeehonden een beetje teleurstellend. Hij had honden in de zee verwacht, geen dikke vormloze beesten die suf op het strand lagen te slapen. Volgens mij zag hij toen het verschil tussen zeehond en steen ook helemaal niet.
Toen we nu aankwamen op de plek waar de zeehonden wel eens rusten was er helemaal geen zeehond te bekennen. Jammer maar helaas. We zijn eerst maar de heuvel op gelopen.
Toen we weer beneden waren zagen we eerst alleen een dode zeehond die verschrikkelijk lag te stinken op het strand. Blijkbaar laten ze dode beesten hier gewoon liggen (ook allerlei roadkill blijft hier op de weg liggen). Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. De dood hoort ook bij de natuur, dus in die zin is het wel prima maar de lucht die van een dode zeehond af komt is nog erger dan de lucht van een levende zeehond! En die stinken al enorm. Dev wilde naar de dode zeehond toe, wat we maar even niet hebben gedaan. Toen we een stukje langs het strand en langs de bosjes die aan het strand staan liepen zagen we daar allemaal zeehonden slapen.
'sssst, de zeehond slaapt'
'ja sssst zeehond is moe' zei Devin zachtjes. 'TIPTOE ON YOUR TIPTOES!' schreeuwde hij er niet veel later achteraan.
Zo ging het de hele tijd. Hij herinnerde zich 2 zinnen lang dat hij zachtjes moest doen en begon toen weer met peuterenthousiasme liedjes te zingen, iets aan te wijzen wat hij mooi of bijzonder vond of te vertellen hoe veel slapende zeehonden hij al had gezien. De zeehonden zelf kon het allemaal weinig schelen geloof ik. Die zijn blijkbaar wel wat schreeuwende peuters gewend of zijn er in ieder geval niet bang voor.
Toen wij eenmaal terug in ons huisje waren begon het weer te regenen. Zijn we er toch mooi even uit geweest tussen de buien door.
De concentratie om dit stukje te schrijven heb ik echt ergens uit mijn tenen moeten halen. Vanochtend vroeg (de Nederlandse vanochtend) is mijn lief op het vliegtuig gestapt om via Parijs en Tokyo hier naar Christchurch te vliegen. Het lijkt een beetje onwerkelijk. Volgens mij geloof ik het pas echt als hij hier voor mijn neus staat, maar het vooruitzicht dat hij over 1,5 dag voor mijn neus staat levert wel een ernstig gebrek aan concentratievermogen op.
X
Picton
Dit wordt weer eens een exercitie in wel schrijven, niet posten. Het is een beetje een beproeving, een internetveslaafde de hele dag zonder werkend internet te laten zitten.
Gisteren geen internet op de camping. De boot was een mooi vooruitzicht. Als we maar op de boot komen, dan is er werkend internet.
De ferryterminal van picton heeft werkend internet. De ferryterminal van Wellington niet. In de tussentijd had ik al 6 inbelverbindingen gemaakt om even de mail in te laden en wat te versturen. Met trillende handen overhandigde ik mijn vooraf gekochte bonnetje voor een internetcode bij de kiosk van de boot. 'oh, het internet werkt al 2 dagen niet' werkt mij verteld, 'maar ze zijn er nu aan bezig, dus als het binnen een half uur nog niet werkt dan krijg je je geld terug.'
Verder trillen, vervangende bezigheid zoeken, een boek lezen, een blog-update schrijven, het is in ieder geval iets op de computer, dat bevredigt de verslaving een heel klein beetje. Het gebrek aan response blijft wel erg vervelend.
Terug naar vandaag.
Vannacht best aardig geslapen. Alles bij elkaar wel een redelijk aantal uur, zij het in kleine stukjes. Als je ze bij elkaar optelt dán zou ik zomaar eens aan de 8 uur kunnen komen.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Om half 1 was Devin wakker, en vreesde ik dat de nacht al weer afgelopen was, maar het viel mee. Hij was zijn deken kwijt. Nadat ik de deken (opengeritste slaapzak) had opgezocht en over hem heen had gelegd sliep hij weer verder.
Ik sliep in een bed wat zo hard kraakte dat ik mijzelf wakker kraakte iedere keer dat ik mij omdaaide.
Om half 5 wilde Devin melk. Dat betekende aankleden, naar ons koelkastkluisje in de keuken lopen, melk uit ons koelkastkluisje halen. Opwarmen in een prehistorische magnetron die er eigenlijk nog langer over deed om een fles melk warm te maken dan een pannetje water, terug lopen naar ons huisje en Dev de melk geven.
'mama beetje melk' klonk het na een kwartier
...he kak, niet nog een keer
'ik wil beetje melk!' Bleef Devin huilen.
Ok, ok, ik ga al. Toen ik na het warmmaken van de melk terug kwam sliep Devin en bleef dat tot 6 uur doen. Slapen van 7 tot 6 is heel lang voor Devin's doen.
Ik was van plan om om 9 uur weg te rijden. De routeplanner op mijn telefoon gaf aan dat we er 2 uur over zouden doen, maar de routeplanner is gewend aan Nederlandse wegen. Hij (of is het een zij? Ze heeft wel een vrouwenstem) gaat er van uit dat we constant 100 rijden en niet stoppen.
Dat gebeurt nooit, dus zeker hier in Nieuw Zeeland moeten we vaak uitgaan van haast 2 keer de tijd die de routeplanner aangeeft.
9 uur wegrijden lukt ons niet meer. 10 uur zit zo in ons systeem dat er lastig iets anders van valt te maken.
We reden om 10 uur weg en stonden om half 1 ingecheckt en wel in de wachtrij voor de ferry. Het duurde nog een uur voordat we de boot op mochten. Dev prutste wat met zijn camera en ik las een boek en slikte ondertussen een zeeziekte pil. Die pil viel dit keer een stuk beter dan vorige keer. Ik had nu niet het gevoel dat ik half dronken achter het stuur zat. Misschien wennen ze wel.
De pil werkte wel. Ik heb het hele stuk op de boot met de laptop geprutst en een boek gelezen. Devin viel op een gegeven moment tegen mij aan in slaap, met owltowel tegen zijn mondje. Het leek alsof hij wel zeeziek was, maar hij zei dat hij niet hoefde te spugen en alleen wilde lapen. Ook goed. Ga maar lekker lapen jongen.
Van de boot af waren we al snel bij ons huisje in Picton. Deze camping heeft een zwembad waar natuurlijk gebruik van gemaakt moest worden. Devin was na het zwemmen zo moe dat hij zonder eten in slaap is gevallen. Volgens mij heeft hij vandaag alleen een chocolade-ei en melk op. Oeps, morgen maar weer wat fruit er bij stoppen.
X
Palmerston North
Ik slaap al weer een paar dagen echt heel erg slecht.4 of 5 uurtjes per nacht, dan is het wel gebeurd. Ik slaap sowieso altijd al heel licht en daardoor al jaren met oordopjes in mijn oren. Het zal er wel heel raar uitzien maar dat kan mij niks schelen. Ik hoef er niet naar te kijken en ik slaap ten minste. Anders is ieder geluidje, een vlieg, een mug, een aanslaande koelkast, een vogel buiten of een krekel, mensen of verkeer buiten of juist de afwezigheid van bekende geluiden al weer genoeg om de hele acht wakker van te liggen. Mijn Nederlandse oordopjes zijn op en de Nieuw Zeelandse oordopjes zijn een stuk minder fijn. Ik word dus weer wakker van aanslaande koelkasten, snurkende Dev (en zelfs snurkende buren!), en alles wat er om mij heen gebeurt terwijl ik probeer te slapen. Ook het gebrek aan lichamelijke activiteit en die vlinders (slapen die beesten niet of zijn het nachtvlinders?) helpen niet bepaald.
Na 4 uurtjes slaap was het dus wel weer gedaan vannacht. Fijn. Nog wel een tijdje in bed blijven liggen maar iedere keer als ik mij omdraaide kraakte het bed zo dat ik er alleen maar wakkerder van werd.
Rond 7 uur dus maar opgestaan en na 2 grote mokken extra sterke oplosasfalt naar de douche gesjokt.
Tegen de tijd dat we de auto in gingen was ik al weer zo moe dat ik best een dutje zou kunnen doen. Een blikje 'V' deed het best aardig en ik wist in ieder geval de auto op de weg te houden. Af en toe was het wel heel lastig om wakker te blijven en er waren 3 blikjes V nodig om heelhuids in Palmerston North aan te komen. Tijdens de picknick las ik uit verveling de achterkant van zo'n blikje. Er staat op dat een groot blik net zo veel caffeine bevat als 2 kopjes koffie en dat dat voldoende is voor de hele dag.... 3 blikken V en een liter koffie is dus te veel?
De weg van New Plymouth naar Palmerston North was saai. Als er iets moois te beleven was heb ik dat totaal gemist doordat ik zo moe was, alle concentratie ging naar met een normale snelheid op de weg blijven en tegen niks en niemand aan botsen.
Hier in New Plymouth zitten we weer eens op een camping die geen onderdeel is van een grote keten maar een los iets. Vaak levert dat rare, leuke en verrassende dingen op (zoals gratis pudding of slapen in een caravan). Vaak levert het ook prut internet op. (check -deze update wordt mede mogelijk gemaakt door de inbelverbinding van vodafone)
Er is hie wel wifi, maar het wordt gegenereerd door een modem die niet geschikt is voor een hele camping (waarschijnlijk stamt ie sowieso uit de vorige eeuw)
Toen ik de sleutel voor de koelkast ging ophalen heb ik gelijk de eigenares gevraagd de modem te resetten. Vaak helpt het om gewoon te doen alsof ik er ook geen verstand van heb. De dame achter de receptie had er echter zo weinig verstand van dat ze bij het horen van het woord 'resetten' al helemaal in de stress schoot. In werkelijkheid hoeft ze alleen maar de stekker van de modem uit de muur te trekken, tot 10 te tellen en hem weer in de muur te steken. (of de modem uit en aan te zetten maar ik ga er niet van uit dat ze wet waar de knop zit)
Ik vind het gebrek aan internet echt goed irritant en heb al weer ontwenningsverschijnselen. Trillende handjes, rusteloosheid, de hele pestbende. Morgen gaan we weer met de ferry naar het zuider eiland. Daar is gelukkig internet. De ferrymaatschappij weet wel hoe ze internetverslaafden rustig op de boot moeten laten zitten.
De koelkast is hier in New Plymouth in de centrale keuken. Fijn aan de ene kant, want ik slaap zo licht dat ik constant wakker word van een aan- of afslaande koelkast in de kamer. Irritant want dan moet je iedere keer op en neer als je 's nachts iets uit de koelkast wil hebben. (Dev wil nog wel eens melk drinken 's nachts) Meestal staat er gewoon een grote horeca-koelkast in zo'n keuken waar iedereen gewoon zijn zooi in mikt, al dán niet met een stikkertje met naam/unitnummer/vertrekdatum er op. Hier hebben ze een heel raar systeem met lockerroom kluisjes die koelen. Je kan bij de receptie een kluisje huren (ja huren uiteraard) en dat koelt dan je spullen. Het is een beetje overdreven als je het mij vraagt. Ik heb het de afgelopen 2,5 maand echt nog niet meegemaakt dat mijn spullen op waren gemaakt door iemand anders.
Ik vind het wel goed irritant dat dit soort goedkope campings aan alles wat 'extra' is geld proberen te verdienen. Koelkast, lakens, pannen, dat soort shit kost allemaal extra geld.
Af en toe komt het mij een beetje mijn neus uit ondertussen en verlang ik naar thuis waar de wc en de keuken in huis zijn en ik daar op mijn blote voeten in mijn ondergoed heen kan lopen, ook als het regent. Waar ik zo veel eten in de koelkast kan stoppen als ik zelf wil zonder dat ik daar een stikkertje op hoef te plakken met mijn naam, unitnummer en vertrekdatum en het enige waar ik mij zorgen om hoef te maken op dat gebied is dat ik het wel opeet voordat het zelf de koelkast uit loopt.
Deze dingen ga ik wel heel erg waarderen als ik weer thuis ben.
Verder kan ik mijzelf ook wel weer heel snel vertellen dat ik moet ophouden met zeuren. Ik hoef hier namelijk nooit te stofzuigen of te strijken. Ik hoef de douche en de wc al 2,5 maand niet schoon te maken. Ik hoef de kattenbak niet te doen (krijg daarentegen ook geen kopjes en miauwtjes), ik hoef die ellendige trappen naar mijn huis niet op te lopen, ik hoef de ramen niet te zemen, ik hoef niet te werken al zou het fijn zijn als ik eens wat zinnigs op papier zou zetten, dat zou wellicht helpen onze volgende reis te betalen. Ik hoef helemaal niet zo veel. Alleen maar te genieten van dit mooie land. Stom dat ik dat af en toe vergeet en ga zeuren over huurlakens, koelkastkluisjes en scheve fornuizen waar je pannen afdonderen als je ze niet vasthoudt.
Devin was in het winkelcentrum al moe en hangerig. Hij wilde niet eens de winkel met chineese zooi in, een type winkel waar hij normaal het liefst uren blijft hangen.
Eenmaal terug in ons huisje wilde hij zo met schoenen en al op bed gaan liggen en gaan slapen. Dat leek mij om 5 uur niet handig. Als hij om 5 uur gaat slapen kost het mij zeker tot 8 uur half 9 totdat hij zo wakker is dat hij eventueel wat zou willen eten. Als we zo laat pas eten ligt hij er nooit voor 12 uur weer in. Niet doen dus.
Met heel veel moeite heb ik hem tot na het eten wakker gehouden. Na het eten kroop hij met zijn treintjes onder het bed. Daar wilde hij gaan slapen omdat ik hem niet op bed wilde laten slapen. Ook wel zielig eigenlijk. Ik heb hem dus toch maar op bed laten liggen, zijn slaapzak opengeritst en over hem heen gelegd en ben gaan afwassen. Toen ik terug kwam sliep hij en kon ik hem zo zijn pyjamabroek aantrekken.
De kans is groot dat hij nu wel om 4 uur vannacht klaar wakker is, dus ik ga ook echt belachelijk vroeg naar bed. De kans is dus nog groter dat ik zelf om 4 uur wakker ben. Ik weet dat we ons hele ritme op deze manier om zeep helpen, maar wat doe je er aan? Het is wel gezellig, dan hebben we straks met z'n allen een jetlag. Hoewel ik niet denk dat ik daarbij heel erg op een wakkere Devin zit te wachten.
X
New Plymouth
Waitomo
Ik ben he-le-maal kapot. Voordat ik begin met vertellen hoe dat komt alvast excuses voor het geval dit een verhaal vol schrijvvouten, tikkkfouten en algemeen domme opmerkingen wordt.
Gisteravond toen ik mijn tanden ging poetsen kwam ik een familielid van mijn kakkerlak tegen op het pad naar de badkamer. Blijkbaar was mijn kakkerlak nog maar een peuter. Dit monster was echt zo groot als een muis. Het feit dat de deur van de auto op een flinke kier stond omdat hij niet dicht kon door de fietsdoos die er in zat en het feit dat ik de kakkerlak op een paar meter van de auto tegenkwam stemde mij niet heel erg gerust. Als ik al rijdend zo'n monster tegenkom weet ik niet of ik de auto nog normaal aan de kant kan zetten voordat ik er uit spring om het monster te verjagen (of te vluchten)
Door het tegenkomen van de kakkerlak heb ik echt ontzettend onrustig geslapen. Om half 7 had ik er genoeg van en ben ik maar opgestaan om de rommel verder in te pakken. Later vanochtend mijn lief nog even op de cam gezien. LEUK!! Omdat ik wilde laten zien hoe idioot vol ik de Sunny had gepropt heb ik de laptop even losgehaald van het snoer en mee naar buiten genomen.
Het was al veel te snel echt tijd om de laatste spullen in de auto te proppen en uit te checken. Ik had iets gekregen van de vervoerder van mijn zooi wat uitgeprint moest worden. Dat had ik naar de receptie gemaild. Toen ik daar kwam om mijn print op te halen werd mij verzocht om ook nog even voor het opslaan van mijn spullen te betalen. KAK! Als ik cash zou betalen dan zou ik wel korting kunnen krijgen. Jaja. Volgens mij verdwijnt dit sowieso al in iemand's zak. Daar heb ik geen zin in en bovendien had ik geen 150 dollar in cash. 150 dollar gepint en mijn printje gekregen. Je zou verwachten dat het in gouden letters was geprint.
Daarna (wederom met 1 deur open) naar de vervoerder gereden aan de andere kant van de stad. Wederom werd er druk getoeterd en groot licht signalen gegeven. Zouden ze echt denken dat ik niet door heb dat ik met mijn deur open rondreed op de snelweg? Bij het vervoerbedrijf kreeg ik dit keer geen geel hesje maar 3 gele stikkers voor mijn 3 pakketten. Het pakket met de fiets moest ik nog even in elkaar klussen.
Eerst heb ik de hele achterbank van de sunny leeg gehaald (want de doos lag onderop). De doos in elkaar gezet, fiets er in... oh, het stuur moet eerst dwars. Dat gaat niet als er geen wiel in zit. Wiel in de fiets, stuur dwars, wiel er weer uit, fiets in de doos.... fiets IN DE DOOS ZEI IK!!.....FIETS GA NOU IN DIE DOOS....he nee he, Nieuw Zeelandse fietsen zijn kleiner dan Nederlandse fietsen, dus Nieuw Zeelandse fietsdozen zijn kleiner dan Nederlandse fietsdozen. Nouja, dan kan het maar niet dicht ik verzin er later wel wat op.
De wielen er bij gedaan en alle losse onderdelen vanhet karretje ook er bij gepropt en de doos redelijk dicht geplakt met ducktape. De bodemplaat van het karretje en 1 wiel krijg ik niet meer uit elkaar. Het wiel is een heel klein beetje verbogen waardoor het pop-lock systeem constant in de lock stand blijft staan en niet meer popt. Het is een beetje lastig uit te leggen met alleen tekst (ik kan er wel allerlei drukke handgebaren bij maken. Eigenlijk blijft het lastig uit te leggen. Het doet er niet zo veel toe eigenlijk, feit blijft dat bodemplaat en wiel nu permanent aan elkaar zitten.
Ik had eigenlijk bedacht dat ik de bodemplaat wel half in de doos zou steken en het wiel er los bij zou verpakken maar doordat de doos al zo vol was en ook nog dicht moest ging dat niet.
Inmiddels hadden er 4 vorklift chauffeurs opeens pauze en stonden een beetje te kijken hoe ik mijn fiets in een kartonnen doos aan het stoppen was.
Ik dacht dat ik best wel eens van dit publiek gebruik kon maken door ze een rolletje seal te laten regelen. Als ik de hele bende aan elkaar zou kunnen sealen dan was het zo opgelost. Blijkbaar was mijn verzoek om een rol seal heel vreemd en moest ik dat regelen bij het bedrijf wat mijn vracht op de boot gaat zetten. Daar ga ik niet aan beginnen.
In plaats daarvan heb ik eerst de doos met mijn fiets op de pallet gegooid, en daar het karretje met het wiel op vast geducktaped....Het zit helemaal ingeplakt, wordt nog een lastig project om het weer los te krijgen maar het zit in ieder geval vast.
Opeens stak er iets wat ontzettend veel op een spaak leek uit de doos en kraste langs mijn been. Mijn voet ziet er nu uit alsof ik hem heb geprobeerd af te snijden met een botermesje. Een beetje een dom gezicht. De losse spaak heb ik maar een beetje omgebogen en ook vastgeplakt met ducktape. Ik zoek het thuis allemaal wel weer uit.
Met minder zooi in de auto zijn we weer teruggereden naar het noorden van Auckland zodat ik nog even kon zwemmen en Devin met zijn nieuwe Nieuw-Zeelandse vriendjes kon spelen. Mijn lijf is iedere dag zwemmen niet meer gewend. Ik heb serieus her en der een beetje spierpijn de vlinderslag heb ik dan ook maar laten zitten. Verder wel 1,5 uur heerlijk gezwommen.
Na het zwemmen alvast mijn handdoek uit mijn tas gehaald en gaan douchen. Toen ik uit de douche kwam lag er een dikke vette kakkerlak op de bank te spartelen op zijn rug. (niet formaat muis dit keer maar slechts 3 cm). Het kan niet anders dan dat hij uit mijn handdoek is gekomen. Het is echt niet zo dat heel Auckland opeens wordt overspoeld door kakkerlakken. Mijn handdoek hing vannacht ongeveer 20cm van mijn slapende hoofd te drogen.Brrrr! Gruwel!Gatver! Die kakkerlak is vast over mij heen gelopen terwijl ik sliep!
Eerst heb ik maar gewoon gedaan alsof ik de kakkerlak niet zag en hij zeker niet van mij was, maar toen een vrouw aan de andere kant van de kakkerlak er over begon ben ik met mijn zooi en zonder kakkerlak maar naar de andere kant van de kleedruimte verplaatst.
Kan iemand mij er aan herinneren dat ik de spullen die ik op transport heb gezet lang en heet was BIJ DE WASSERETTE voordat ik ze meeneem mijn huis in? Ik wil deze monsters onder geen enkele voorwaarde in mijn huis hebben.
Toen ik Devin ophaalde was het al weer half 2 en de hoogste tijd om te vertrekken richting Waitomo. Het was warm in de auto en ik voelde mij gaar van het zwemmen, van de spierpijn en van het slaaptekort van de afgelopen dagen. Bij het tankstation heb ik 2 halve liter blikken V gehaald en ze achter elkaar opgedronken. Ik moet toch wakker blijven in de auto. Devin sliep vrijwel de hele rit. Hij wel,...ik was een beetje jaloers.
In Waitomo aangekomen wilde Devin Dora kijken. Nou goed dan, laptop uit de auto en,... waar is de kabel?....NEE! NEE! NEE! NEE! KAK!
Die zit natuurlijk nog in Auckland in het stopcontact. Na het cammen met mijn lief heb ik de laptop zo in de hoes gestopt en de kabel in de muur laten zitten.
Doordat ik mijn telefoon de hele dag als tomtom had gebruikt was de batterij van mijn telefoon zo goed als leeg. Hij laadt op via de laptop. In allebei zat nog wel net genoeg stroom om het telefoonnummer van de camping in Auckland op te zoeken en ze te bellen om te vragen of ze mijn kabel uberhaubt gevonden hadden. Dat hadden ze. Er zat niks anders op dan hem te gaan halen. De komende dagen gaan we alleen nog maar verder naar het zuiden, verder van Auckland af. De Nieuw Zeelandse post is verschrikkelijk traag en de medewerkers op die camping verschrikkelijk vervelend, dus de kabel laten opsturen zou of niet werken of verschrikkelijk lang duren.
De kans dat ik hier in the middle of nowhere een nieuwe kabel vind die in mijn Nederlandse el cheapo asus past is vrij klein, dus als ik wil kunnen bellen, internetten, cammen, routeplannen, campings reserveren, wakker worden van mijn wekker, mailen, Devin bezig houden met Dora en jullie op de hoogte wil houden van mijn domme acties zit er vrij weinig op dan nog een keer heen en weer te rijden naar Auckland. Minder prettig. Ik was net blij dat we veilig in Waitomo waren aangekomen.
Toch de auto maar weer in, onderweg nog 2 blikken V gekocht en melk voor Devin en terug naar Auckland gereden. Als ze zeggen dat je 2 liter per dag moet drinken dan wordt daar zeker geen 2 liter energydrink (en 's ochtends een liter koffie) mee bedoeld. De volgende keer dat ik een maagzweer heb zou het zomaar eens hierdoor kunnen komen en niet door het zwembadwater.
Om half 8 waren we in Auckland en hadden we de kabel. De vrouw achter de receptie begon weer over het betalen voor het opslaan van mijn tassen. Nu wordt ie helemaal mooi! Dat heb ik al betaald en ga ik zeker niet nog een keer betalen! Stomme vieze gore kakkerlakken t&&^%^%$# (ja, ik zat er best wel een beetje doorheen, maar dat laatste heb ik niet gezegd alleen gedacht)
In Auckland hebben we gelijk maar gegeten voordat we weer in de auto stapten op weg naar Waitomo. Het werd onderweg natuurlijk donker, en de bergwegen zijn niet verlicht, wat de maximale snelheid toch wel een heel stuk lager doet liggen dan overdag.
Om 11 uur waren we pas weer in Waitomo. Al rijdend was ik de hele tijd bang een kakkerlak aan de binnenkant van de kilometerteller tegen te komen, en alles wat kriebelde aan mijn been (schoenveter, het was mijn schoenveter!) was in mijn gedachte ook gelijk een kakkerlak. Ik bleef er in ieder geval wakker van (en paranoide of zou dat van 2 liter 'V' komen?).
Ik heb het grootste gedeelte van de spullen maar in de auto gelaten. Als er ergens nog een kakkerlak in zit hoef ik die vannacht niet in mijn bed er bij. Ik was eigenlijk van plan om alles vandaag te wassen, dat komt morgen wel. Morgen en wanneer we van huurauto wisselen. Ik kan echt geen kakkerlak meer zien. 'k heb in een studentenhuis vol kakkerlakken gewoond en ik wil geen kakkerlak mee naar huis of mee op reis!
Inmiddels is het 1 uur. Hoogste tijd voor oogjes dicht en snaveltje toe. Over 9 uur moeten we al weer uitgecheckt zijn.
X
Auckland, sporten en een kraanvogel vouwen van een kartonnen doos
Vannacht ondanks de potentiële kakkerlak best ok geslapen.
Om kwart voor 6 was ik wel klaar wakker, met zin om een rondje hard te lopen. Dit was de eerste keer in 3 maande dat ik gelopen heb. Het ging niet onaardig. Misschien is het niet eens zo erg dat ik het bij een half uurtje heb gelaten. Dan kan ik even aanzien hoe mijn knieën hier op reageren. Mijn knieën willen het liefste dat ik de hele dag stil zit, als ik dat niet doe gaan ze soms protesteren. Voooralsnog lijken mijn knieën het wel prima te vinden. Als het ok blijft overweeg ik mijn ontzettend veel dempende saucony's weg te gooien thuis en door te lopen op mijn adidas' (of toch barefoot!)
Terwijl Devin wakker werd liet hij weten graag naar het zwembad te willen vandaag.
Ik heb google maar eens open getrokken op zoek naar een zwembad. Ik ga hier niet meer in het campingbad liggen. Het is klein en viezig. Het water is niet transparant maar heeft veel weg van het water in het ijsberenverblijf in blijdorp waardoor ik heel erg ongeconcentreerd zwem. Ik verwacht steeds een ijsbeer tegen te komen.
Ik vond een subtropisch zwemparadijs ergens in het zuiden van de stad en een banenbad met creche hier in het noorden!
Ik mis het zwemmen echt verschrikkelijk dus had absoluut heel veel zin om weer eens een paar baantjes te kunnen zwemmen. Eerst dus op naar het zwembad in noord om te informeren hoe dit creche-systeem werkt, of je lid moet zijn en of er een wachtlijst is.
Het was allemaal geen probleem. Devin mocht komen spelen voor $6.20 per 2 uur. Blijkbaar is dit een of ander gemeenschapsproject om moeders aan het sporten te krijgen (er zit ook een sportschool aan het zwembad) Mijn dank aan degene die dit geïnitieerd heeft is enorm! Wat heb ik het zwemmen gemist!
Het zwembad zelf was een 33.3 meter bad. Beetje een rare lengte, zeker omdat ze hier ook volgens het metrisch systeem werken. Er was een fun lane met matten enzo, een slow lane, een fast lane en in 3 banen werd aquarobics gegeven (het hele bad is 1.20m diep)
In de fast lane lagen we de hele tijd met niet meer dan 3 mensen die niet altijd even fast waren maar daar zal ik voor de verandering eens niet over mopperen. Het was zo ontzettend fijn om weer eens te zwemmen. En af en toe 2 mensen in moeten halen is niet het einde van de wereld.
Het inzwemmen ging niet zo lekker, mijn armen waren niet zo gecharmeerd van deze plotselinge activiteit. Daarna het schema wat ik voor afgelopen zondag had gemaakt er bij gepakt en gedaan alsof het een 25m bad was om de afstanden makkelijker te kunnen omrekenen.
Na het inzwemmen ging het beter. Ik kan nog zwemmen!!
Het was wel heel grappig om te merken dat ze hier niet alleen links rijden maar ook links zwemmen. In Nederland zwemmen we rondjes waarbij we rechts houden, hier zwemmen we rondjes waarbij we links houden. Links ademhalen werd al een focus-puntje komend seizoen. Nu is het al vast tijd voor een spoedcursus. Ik geloof dat ik 142 keer met mijn hand in de lijn heb gezeten. (niet fijn, het was zo'n harde wedstrijdlijn)
Bij elkaar ong. 4km gezwommen en toen Dev weer opgehaald die zich prima had vermaakt met zijn nieuwe Nieuw Zeelandse vriendjes.
Morgen nadat de troep op transport is gaan we absoluut weer! Als ik geen heeele goeie reden had om weer naar het zuiden te rijden was ik hier de komende maand blijven hangen. (lichtelijk chloorverslaafd vrees ik)
Na het gezwem toch maar eens op zoek gegaan naar een fietsenwinkel voor een fietsdoos. De fietsenwinkel was redelijk snel gevonden, en de fietsdoos zo geregeld. Mijn fiets staat al een tijdje zonder wielen op de achterbank van de Nissan-Sunny, dat past prima. Een fietsdoos is gemaakt voor een fiets met wielen. Ook is een doos altijd breder dan het ding wat er in moet passen. De fietsdoos pastte dus niet op de achterbank van de Nissan Sunny. De fietsdoos is namelijk ruim 20cm langer dan de auto. Kak, probleem.
Ik ben echt niet helemaal tot hier gekomen om mij vervolgens te laten tegenhouden door een doos die niet in mijn Nissan Sunny past. Op de een of andere manier gaat het dus wel passen.
Met een volle achterbank gaat het sowieso niet lukken om er een fietsdoos bij te proppen, dus ik heb eerst de achterbank maar eens leeg gemaakt op het parkeerterrein van de fietsenwinkel. Kinderstoeltje van de fiets er uit, wielen er uit, fietstassen er uit, fiets er uit, allerlei losse zooi (jassen, helmen, pakken luiers) er uit. Doos er in.
De doos was niet gekrompen in de afgelopen 10 minuten, dus het pastte nog steeds niet. (het is nooit verkeerd om te hopen dat problemen zich vanzelf oplossen toch?)
De doos stak nu door allebei de deuren 10 cm uit.Eerst het uitstekende deel maar grotendeels naar 1 kant verplaatst en 1 deur dichtgegooid. Nu zag het er al een stuk beter uit. Het uitstekende deel heb ik maar gewoon een beetje omgevouwen. 4mm karton (dubbel) is behoorlijk lastig vouwen. Het is dan ook geen kraanvogel geworden, maar de deur kon min of meer dicht (met wat duwen)
Nu de fiets weer op de achterbank, of op de doos eigenlijk. Doordat de doos schuin in de beenruimte van de achterbank staat is er minder ruimte voor de fiets en past de fiets eigenlijk precies niet. De deur kan niet helemaal dicht en staat 25cm open. Ik kan duwen wat ik wil, maar de deur kan gewoon echt niet verder dicht.... Blijkbaar is dit het beste wat het gaat worden. Dan gaat de deur maar niet helemaal dicht. Ik heb de rest van de rommel weer bovenop de fiets gegooid en de deur met een dikke kier van 25cm vastgezet met een snelbinder die we van de moteleigenaar in Waikoaiti hadden gekregen.
Ik werd wel heel raar aangekeken toen ik met mijn deur open op de snelweg reed... vriendelijk glimlachen en zwaaien naar de starende mensen. 'ja, ik weet dat mijn deur open staat, als je een betere oplossing weet hoor ik het graag' had ik eigenlijk op de sunny moeten schrijven.
Terug bij ons huisje wilde ik even wat eten en daarna met Devin naar het subtropische zwembad. Tijdens het eten begon het te stortregenen. Kartonnen dozen houden meestal niet zo van water, dus ik heb snel alles uit de auto gehaald en de doos hier onder een bed geschoven.
Omdat 1 doos al nauwelijks in de auto te proppen was heb ik maar geen 2e en 3e gevraagd om er met ducktape 1 grote doos voor al mijn spul van te maken. In plaats daarvan heb ik bij de supermarkt 2 grote plastic bakken gehaald. Ik hoop heel erg dat ik alle onderdelen van het karretje bij de fiets in de fietsdoos gepropt krijg. Anders moet het weg. Het karretje kan niet meer helemaal uit elkaar, en dat is verschrikkelijk onhandig, maar eigenlijk vind ik het toch wel zo'n leuk ding dat ik hem weer mee naar huis wil nemen. We zullen zien.
Na het zwemmen in het subtropische zwembad heb ik alles maar weer in de auto gepropt. Er staat hier nog wel het een en ander. Hoe ik dat in de auto ga proppen weet ik nog niet. Bij Devin's voeten kan nog wel wat, en onder mijn benen.... ik heb toch wel eens meer in een auto gepropt. Het is ook niet zo veel. De vormen zijn gewoon onhandig.
X