Groeten uit wellington!

Ik had verwacht dat we na de zoektocht naar Owltowel ontzettend goed zouden slapen. Dat viel tegen!
Wat een verschrikkelijke bedden had dat hostel! Een van de veren uit het matras wilde zich met alle geweld tussen mijn ribben nestelen. We lagen samen in een 2 persoons bed. Iedere keer als ik bijna sliep draaide Devin zich om en andersom. Ook was er niet echt een dekbed maar wel lakens en een sprei. We hebben het sprei maar als dekbed gebruikt. Dekbedden hadden we ongetwijfeld moeten huren ofzo.
Ik had geen zin om het te vragen bij de receptie. Die doos daar was zo'n enorm onbehulpzame trol!

Even tussendoor een update over mijn indruk van de Nieuw-Zeelanders: Van de Nieuw-Zeelandse mannen krijg ik echt alles gedaan, maar de vrouwen zijn echt ontzettend irritante trollen, maar misschien zegt dat meer over mij dan over de Nieuw-Zeelanders.

Om 05.30 ging de wekker. Toen ik naar het cafe van het hostel ging om een kop koffie te halen stond daar een bordje dat het dicht 30 minuten lang (fijn, hoe moet ik weten wanneer dat bord daar geplaatst was?) En dat je met je vragen bij de receptie terecht kon.
Mijn vraag aan de receptioniste 'hoe krijg ik hier een kop koffie' werd beantwoord met een 'jah, dat kan pas over 30 minuten dus'.
Zo veel tijd had ik niet.
Zonder ontbijt en zonder koffie aangekleed, Devin aangekleed, de zooi weer in het karretje gepropt en fiets en karretje met de random floor generator (a.k.a. de lift) naar beneden gebracht. Toen uitgecheckt en naar het station gefietst.
Op het station samen met 2 behulpzame conducteurs de boel in de trein gelaadde. Het kostte eigenlijk 10 dollar per groot item, maar ik hoefde niet te betalen. (conducteurs waren 2 mannen)

Daarna op het station eindelijk een kop koffie gehaald en ons plekje opgezocht achterin de Overlander.
Toen we vertrokken hield een ontzettend gaye conducteur Antonio een verhaal van een half uur over de intercom over de safety procedures [wtf Antonio, had je eigenlijk stewardess willen worden? Het is een trein, geen vliegtuig], wat we allemaal konden eten en drinken aan boord [ik ben voorlopig wel blij met mijn koffie, de rest zoek ik wel uit als ik honger of dorst krijg] en wat we allemaal zouden gaan zien [ANTONIO STFU!!. HET UITZICHT KAN MIJ GESTOLEN WORDEN OP DIT MOMENT. Ik wil gewoon naar Wellington met mijn zooi]

Het eten in de trein bleek niet veel soeps. Het had veel weg van opgewarmd vliegtuigvoer. De koffie was echt heel vies. Het was niet eens oploskoffie maar nog een slag viezer. Zoals je thee uit een theezakje hebt kwam hier koffie uit een koffiezakje.
Ik heb dit concept op de kunstacademie wel eens bedacht. Leek mij echt een gat in de markt. (toen kwam senseo en vulde dat gat in mijn markt wel redelijk op). Als dit mijn prototype was geweest dan had ik het acuut afgekeurd. Wat een gore bocht. Je krijgt het met zo'n zakje niet eens zo sterk als een slappe bak filterkoffie. Zelfs niet als je het zakje er een half uur in laat hangen. Het enige resultaat wat dat oplevert is een slappe bak koude koffie waar je niet wakker van wordt (believe me, ik heb het geprobeerd)

Onderweg stopten we bij National Park waar iedereen de trein uit mocht om wat te eten te kopen bij de stationsrestauratie.

Toen wij eindelijk aan de beurt waren serveerden ze al geen warme dingen meer omdat de trein bijna zou vertrekken. Lekker geregeld, stem die dingen op elkaar af ofzo!

Devin nam dan maar een chocoladebrownie en heeft zodoende eigenlijk de hele dag op chocola en rozijntjes geleefd. F*ck gezond eten, f*ck reinheid, rust en regelmaat ook maar gelijk als we toch bezig zijn.

Devin heeft zich wel echt als een engeltje gedragen tijdens de hele treinreis. Hij vertelde iedereen hele verhalen over Thomas de trein. Speelde met zijn treintjes en owltowel en heeft nauwelijks gehuild. Alleen heel even toen ik geen melk voor hem kon regelen toen hij wilde gaan slapen.

Het was maar 680 km, maar de trein deed er 12 uur over. Ik zou lekker een hsl lijn over dit traject trekken die het hele stuk in 4 uur aflegt. Aan dat zinloze gezwam over bezienswaardigheden zus en 'hier is in 1953 een treinongeluk gebeurd, laten we een moment stilte in acht nemen om zij die zijn omgekomen te herdenken' (serieus gehoord vandaag) heb ik echt geen enkele boodschap gehad.
Deze week zijn de verkiezingen in Nieuw Zeeland. Misschien moet ik hier de politiek in gaan en een hsl aanleggen zonder gezwets. 'niet lullen maar rijden: nlmr' ga ik hem noemen.

Ongeacht mijn politieke ambities zitten we inmiddels in een hostel tussen station en ferry in. Het lijkt hier tot nu toe allemaal een stuk beter dan het hostel van gisteren (mannen achter de receptie ook, een stuk beter dan die onbehulpzame trollen uit het hostel in Auckland).
Morgen een dagje Wellington. Is iemand hier wel eens geweest? Wat mogen we absoluut niet missen in 1 dag Wellington?

X