Groetjes uit Picton! Vanochtend wakker geworden in Wellington. Devin was 's nachts een keer wakker geweest om te zeuren dat hij bij mij in bed wilde. Daar had ik dus mooi geen zin in. 's ochtends bleek dat hij zijn hele bed nat had geplast. Daarom wou hij dus bij mij in bed. Oeps. We hadden een late checkout gekocht voor 10 dollar om 12 uur in plaats van 10 uur uitchecken dus we konden rustig aan doen. Het hele karretje moest weer ingepakt worden. Dat was best nog wel een puzzel. Devin bleek vrijwel door zijn luiers heen te zijn dus we mosten nog snel ergens een winkel in de buurt zoeken die luiers verkocht. Het stormde en stortregende buiten. Fijn weer. Toen het tijd was om de boot over de Cook Strait op te zoeken waaide ik bijna van de weg met mijn fiets. Bij het wachten op de boot ontmoette we een Franse fietser die het Noordereiland al rond had gefietst maar ook hele stukken had moeten lopen en had gelift doordat hij echt de bergen niet op kwam. Hij had zijn fiets maar in Wellington gestald en ging het zuidereiland alleen maar liften omdat de bergen hier hoger zijn en de afstanden langer. Hij vond mij wel heel dapper met mijn kind en mijn karretje met zooi. Ben ik dapper of gewoon dom en niet goed wijs? Ik weet het eigenlijk niet. We mochten zo de boot op fietsen en de fiets op het autodek parkeren. Devin vond het idee dat we op de boot gingen heel eng. In Auckland had de pont nogal geschommeld. In de haven van Wellington merkten we niet zo veel van de storm buiten dus Devin vond het al snel wel best. Dev ging spelen in een of ander speelhoekje en ik las een boek. Op zee ging de boot aardig op en neer. De golven waren enorm. Over een paar jaar ben ik terug om de Cook Strait te zwemmen, maar dan wel met beter weer. De enorme ferry ging echt alle kanten op en ik las een boek.....ik weet wel dat dat niet handig is en dat je naar de horizon moet kijken...... ...langzaam werd ik echt verschrikkelijk misselijk. Ik kon echt niks meer en zag groen zo ziek voelde ik mij. Gelukkig wilde Devin slapen en kon ik heel stil op een stoel blijven zitten misselijk zijn en naar de horizon kijken. Ik heb op een bepaald moment zelfs een smsje getikt naar een zwemvriend met "fuck zeezwemmen, ik ga een andere hobby zoeken". Toch maar niet verstuurd. Waarschijnlijk heeft hij er om 4 uur 's nachts niet zo veel boodschap aan dat ik misselijk ben aan de andere kant van de wereld. (help mij alsjeblieft herinneren dat ik die vieze gele pilletjes tegen zeeziek zijn meeneem naar Malta, anders wordt het zeezwemmen daar echt een drama) Ik heb nog geprobeerd op het toilet een vinger in mijn keel te steken maar ik kan dat niet, er kwam niks. Als je je zo beroerd voelt dan probeer je alles om er van af te komen, zelfs een vinger in je keel steken. Toch maar weer op mijn stoel gaan zitten met een papieren kotszakje. Ik begrijp nooit hoe ze kunnen verwachten dat zo'n zakje je hele maaginhoud vast kan houden. Daar kunnen ze toch veel beter plastic zakjes voor gebruiken? Uiteindelijk mijn ogen dicht gedaan en even in slaap gevallen. Toen ik wakker werd voeren we heel rustig tussen allerlei eilandjes van het zuidereiland. Hier was vrijwel niks te merken van de storm die op het noordereiland waaide. Gek. Ik heb wel eens gehoord dat het weer aan de ene kant van de Cook Strait heel anders kan zijn dan aan de andere kant, maar zo extreem had ik het niet verwacht. In Picton zo weer de boot af gefietst. Ons hostel is maar 1 km (of nog niet eens) vanaf de ferry. Hier een heel schattig hostel met gratis ontbijt, gratis chocoladepudding en ijs en gratis pannen, kruiden, olie, peper en zout in de keuken. Nogal een andere mentaliteit dan wat we af en toe meemaken. Wel heel fijn. Ik zou hier nog wel een paar dagen willen blijven hangen maar het lijkt mij goed om mijzelf eens een schop onder mijn kont te geven en morgen op de fiets te springen. Rustdagen zijn voor als het regent of voor als er iets echt pijn doet. Ik zie er nogal tegenop om die berg op te moeten fietsen en heb gisteren al een hele hoop smoezen bedacht om gelijk maar een camper of busje te huren en de hele zooi daar in te gooien. Om nou achteraf te zeggen "ik zag het niet zitten" is wel heel erg zwak. Dan nog liever "het ging niet" dus morgen gaan we eerst proberen om met de fiets in Blenheim te komen, 20 km verderop..... verder op die f*cking berg. Vandaag ook een stukje naar de supermarkt hier in het dorp gefietst. Heerlijk om gewoon eens een stukje zonder karretje en fietstassen te fietsen. Dat maakt echt een wereld van verschil! Met 2 supermarkttassen aan mijn stuur werd ik echt heel raar aangekeken. Tsja, zo doen we dat in Nederland, met de tassen aan het stuur, de kinderen achterop en meestal ook nog met 1 hand een smsje sturen, een ander nummer selecteren op de ipod en bellen. X