Zal ik dan toch maar vertellen wat voor iets leuks ik eigenlijk een paar dagen geleden al wilde vertellen? We krijgen twee weken lang een heel erg leuke reisgenoot. Ik loop echt ontzettend te stuiteren, compleet met belachelijke acties (zoals benzine in mijn schoenen), vlinders in mijn buik en een glimlach op mijn gezicht. Het duurt alleen nog even voordat we daadwerkelijk samen gaan reizen. Zoals de meeste van jullie weten is geduld niet mijn sterkste kant, dus jullie zullen de komende weken nog wel mogen meegenieten van meer domme acties van mij. In de tussentijd heb ik mooi de tijd om te bedenken hoe ik jullie op de hoogte ga houden van alles wat hier gebeurt. De afgelopen weken heb ik redelijk open verteld over alles wat hier gebeurt, maar sommige dingen zijn toch echt prive. Ik moet even bedenken waar die grens precies ligt. En dan nu terug naar vandaag. Vannacht echt behoorlijk beroerd geslapen. Een combi van bovenstaande (de vlinders in mijn buik fladderen alle kanten op als ik probeer te slapen), midden in de nacht een smsje krijgen (nee had niets met bovenstaande te maken) en Devin die om half 7 wakker was en bij mij in bed wou. "als je maar gaat slapen" zei ik nog, maar dat zal hij wel niet gehoord hebben. Binnen no time was het bed een spoorrails en reed Thomas de trein wild rondjes over de deken. (er was toch een tijd dat speelgoed in bed een heel andere betekenis had??) Toen dus maar opgestaan en na een grote kop koffie begonnen met inpakken. Ik heb maar besloten om al het spul wat ik heel makkelijk in Invercargill opnieuw zou kunnen kopen daar te laten op die manier pastte het net in mijn weekendtas (laptop, zandspeeltjes en 1 plastic tasje los) Ik heb nog een keertje gekeken hoe laat we in de bus moesten zitten en er stond 15:00 in plaats van 12:15 zoals ik eigenlijk dacht. Omdat ik geen zin had om de hele dag met mijn spullen door de stad te zeulen hebben we de spullen maar bij de receptie van de camping achtergelaten en alleen telefoon, portemonnee en ipod meegenomen. Toen de eigenaar van het verhuurbedrijf de auto controleerde kwam hij titaar nog tegen onder de stoel. Jammer, had ik die toch bijna per ongeluk gedropt. Een beetje door de stad gelopen, dit keer toch maar een nieuwe tas gekocht en Devin uitgebreid laten spelen in de binnenspeeltuin. Ik weet inmiddels ook waarom gisteren een nationale feestdag was. Omdat kerst op een zondag viel hebben ze 3e kerstdag een soort compensatiedag om toch die twee extra vrije dagen te hebben. Sweet as! Volgende week doen ze het zelfde trucje op 2 januari. Toen de bus terug naar de camping opgezocht. In de bus viel Devin als een blok in slaap. Beetje jammer. Ik had gehoopt dat we allebei de oogjes even dicht zouden kunnen doen in de bus naar Invercargill. Terug bij de camping lag niet alleen het spul wat ik zelfbij de receptie had achtergelaten maar ook de spullen die ik in het huisje had achtergelaten! Alles in mijn nieuwe tas gepropt wat wel een serieus zware tas opleverde en teruggelopen naar de bushalte met een hysterisch krijsende Devin niet zelf wilde lopen. Ik kon hem echt niet tillen naast de serieus zware tassen en mijn rugtas. De bus ging eerst via de eindhalte en wachtte daar een tijdje totdat hij weer terug ging naar het centrum waar wij op de bus naar Invercargill zouden stappen. We moesten om 15:00 in de bus zitten en in de bevestigingsmail van de reservering stond dat we in ieder geval 20 minuten van te voren aanwezig moesten zijn. Door het gewacht van de stadsbus begon ik behoorlijk opgefokt te raken. Straks zijn we te laat en mgen we er niet meer bij, ging er door mijn hoofd. Om 20 voor 3 kwaren netjes bij de bushalte. Geen bus naar Invercargill. Stress! Paniek! Issie al weg? Heb ik verkeerd gekeken en hadden we toch om 12 uur aanwezig moeten zijn? Moesten we ergens anders opstappen en moest ik weer met mijn veel te zware tassen door de stad zeulen? Ik heb het maar eens aan een buschauffeur van een andere maatschappij gevraagd. Hij vertelde dat de bus er meestal pas rond 15:00 is en tussen 15:10 en 15:20 vertrekt. Die laid back attitude kan ik slecht aan wennen. Als mij wordt gevraagd om IN IEDER GEVAL 20 minuten VAN TE VOREN aanwezig te zijn dan verwacht ik ook dat er dan wat te beleven valt. Schrijf anders "wij vertrekken tussen 15:10 en 15:20. Als je te laat bent heb je pech, kan je niet meer mee en krijg je geen geld terug". Toen we toch eenmaal in de bus zaten viel Devin in slaap zodra de bus begon te rijden, en hij deed zijn ogen pas weer open toen de bus ruim 3,5 uur later in Invercargill aankwam. Zelf heb ik ook nog even een uurtje mijn ogen dicht gedaan. Ik voel mij nu een stuk levender dan vanochtend. Een uur of 5 per nacht is toch wel echt het minimum waarop ik normaal kan functioneren. Ik vrees wel dat het lastig wordt om Devin vanavond op bed te krijgen nu hij zo lang heeft geslapen.......ach nu ben ik in ieder geval niet de enige die loopt te stuiteren. X