Vanochtend toen Devin wakker werd maar eens de kadootjes die de kerstman op miraculeuze wijze in mijn tas had gestopt tevoorschijn getoverd. Een Thomas de trein boek en twee treintjes waren een groot succes. Erg leuk om te zien dat hij zo blij is met iets kleins.

Helaas kreeg ik gisteravond een mailtje dat de treinreis die ik had geprobeerd te reserveren vol was. We konden wel als 10e op de reservelijst. Dat leek mij niks. Ik kan 'we gaan misschien met de trein' niet aan Devin verkopen. In een peuter's wereld bestaat er geen 'misschien'. Er bestaat 'wel' en er bestaat 'niet'. Als wel dan weer opeens niet wordt dat levert het alleen maar teleurstelling op. Dan maar niet.

In plaats daarvan zijn we naar het strand gegaan, want hoe vaak gaat het nou gebeuren dat we met kerst in badpak/zwembroek op het strand kunnen zitten.
Het strand was hardstikke rustig en een parkeerplek vinden was ongeveer net zo makkelijk als dat vandaag in Nederland zal zijn geweest. We vonden een plekje in de schaduw van een uitkijkplek van de boulevard en Devin ging druk spoortjes voor zijn nieuwe treinen maken en zandkastelen bouwen (nouja, ik moest de zandkastelen bouwen en dan reed hij ze met zijn treintjes weer kapot)

Op de terugweg viel Devin in de auto in slaap. Die heb ik al slapend op bed kunnen leggen en zo zelf wat tijd gehad om het karretje alvast uit elkaar te halen en het karretje + inhoud in de auto te zetten.
Ik ben wel erg blij dat we die auto hebben. Dunedin is echt belachelijk heuvelachtig (bergachtig zelfs). Als je gewoon van A naar B wil moet je steeds 3 bergen over. De hele dag hier rondfietsen lijkt mij dodelijk vermoeiend.
Dunedin heeft volgens het guiness book of records de stijlste straat ter wereld. Natuurlijk moest er een poging gedaan worden om die op te fietsen (zonder karretje met Devin). Het lijkt meer op een muur dan een straat en ik kwam niet verder dan ong. 50m.

's avonds na het eten zijn we nog even naar de botanische tuinen geweest. Die zijn hier hartstikke groot. Eerst hebben we een klein rondje gelopen, toen nog een klein rondje en toen toch maar een groot rondje, door een smal bospaadje, langs een italiaans terras via vogelkooien.....en ehhh waar kwamen we ook al weer vandaan?
Natuurlijk weigerde Devin inmiddels om te lopen
Kon ik met een zeurende peuter op mijn rug weer helemaal naar boven lopen (ook de botanische tuinen zijn niet plat)
Toen we even op het gras gingen zitten kwam er een kat naar ons toe. Ik gaf de kat een aai en er bleek heel weinig kat onder een dikke pluizige vacht te zitten. Op zijn rug zat een hele rare bult (merkte ik pas toen ik hem aaide) alsof er een hele wervel uit zijn wervelkolom was geschoten, een kwartslag was gedraaid en los op zijn rug zat. Echt een heel naar gevoel.
Devin noemde de kat 'circle'. Circle verdween weer in de bosjes.

Hoewel dit allemaal niet typisch kersterig was was dit echt de beste kerst in jaren. Heel relaxed en zonder verplichtingen. De kersterige symboliek van licht in de duisternis (kerstboom), kadootjes geven en samenzijn wordt een stuk leuker als kerstman, kerstballen, kerstboom, kerststerren en kerstengeltjes worden weggelaten.

Morgenochtend vertrekken we weer. Op weg naar Invercargill. Ik moet alle zooi die in de cabin ligt nog inpakken maar ik heb nu toch een enorme aanval van 'geen zin'. Nog even en mailtje en dan de oogjes dicht (en snaveltje toe).

X

Even wat anders: voor de collega's. Weet iemand of Souad al bevallen is?