Na een paar dagen Invercargill was het vanochtend tijd om te vertrekken richting Bluff. Het karretje was al grotendeels ingepakt en de tas die ik in invercargill zou laten ook. Zowel onze cabin op Stewart Island als ons motel in Bluff zouden 'self containing' moeten zijn, dus waarom zou ik gaan fietsen met pannen, tent, opblaasbare matrassen en een berg fietskleding meenemen als ik het toch niet ga gebruiken. Zonder dat fietst het een stuk lichter.

Volgens cycling new zealand zou het 22km en vlak zijn. Kan iemand mij helpen herinneren dat ik dat boek weggooi voordat we Bluff verlaten? Er klopt echt niks van de informatie in dat ding. Het was 35km met een heuvel.
Het maakt verder niet uit, maar het is wel anders dan ik verwachtte.

Bluff heeft nogal wat weg van de maasvlakte. Er zit een raffinaarderij en dat ruik je goed. Het is niet helemaal het schattige kustplaatsje wat ik verwachtte.

Bij ons motel aangekomen werden we binnengelaten door iemand die zich voorstelde als de tuinman. De eigenares was boodschappen doen vertelde hij. Het motel zelf heeft qua inrichting vooral veel weg van het huis van mijn oma. Ik heb dan ook constant het idee dat ik bij iemand's oma in huis zit.

Het idee om weer terug te fietsen naar Invercargill is wel heel serieus door mijn hoofd gegaan. Bovenop het feit dat Bluff of dit motel gewoon niet zo heel erg aan mijn verwachtingen voldoen is de wifi hier totaal prut. Het valt steeds uit en doet het pas weer als ik mijn hele computer herstart.
Maargoed, als je iets reserveert dan zit je er aan vast. Daarom hou ik er niet van om dit soort dingen te reserveren.

De fish and chips zaak is hier eigenlijk het enige 'restaurant'. Volgens de eigenares van het motel is het 'quite good'. Dat is de populatie van dit dorp goed aan te zien. Vrijwel iedereen is hier echt tonnetje rond! Vandaag is de fish and chips zaak dicht, en dus hadden wij een probleem. Naar Invercargill rijden om te eten is niet echt een optie. Dan heb ik weer honger als ik terug kom.
Bij hoge uitzondering mocht ik in de keuken van de eigenares koken. Het is hier meer een soort bed & breakfast dan een motel. De mensen die hier wonen verhuren gewoon de slaapkamers van hun huis aan toeristen.
Terwijl ik stond te koken kwam er een kerel met tattoos over zijn armen binnen. Omdat hij niet direct geholpen werd ging hij even op de bank zitten. Hij zal wel gedacht hebben dat het een soort lobby was in plaats van de prive woonkamer van de eigenaar.
De eigenares werd echt bang en heeft 'm trillend weggestuurd. Volgens haar was hij ladderzat en eng. Zou ik ook ladderzat en eng zijn als dat wat op mijn zij staat op mijn armen zou staan?
De eigenares heeft de hele tijd dat ik stond te koken staan mopperen en zeuren over wat ze dan moest doen als hij terug zou komen en ze heeft gelijk maar het 'vol' bord buiten gehangen.

Het voelt hier een beetje alsof we helemaal aan het einde van de wereld zitten. Misschien bestaat Stewart Island helemaal niet en vallen we maandag met de ferry van de platte wereld af. Zou dat zijn waarom er zo belachelijk wordt gereageerd op een tattoo?

Net zoals dat kerst niet erg kersterig voelde, voelt het vandaag niet als oud jaar. Het is zomer, ik ruik geen oliebollen maar raffinaarderij, het wordt niet om half 5 's avonds donker en ik heb nog geen enkel rotje of strijker gehoord.

Toch is het vandaag 31 december en morgen 1 januari, dus het zal wel oud jaar zijn zonder alle cliché's die daarbij horen.

Moeten we nog een terugblik/vooruitblik doen? Dan heb ik ten minste 1 cliche gehad. Heel veel terugkijken wil ik eigenlijk niet. Het was een beetje een raar jaar met een paar flinke dieptepunten. Maar als het echt heel slecht gaat is er 1 ding zeker. Vanaf nu kan het alleen nog maar beter gaan. En ik kan zeggen: dat gaat het!
Het enge hiervan is dat het ook weer slechter kan gaan, maar dat is dan maar een risico wat we moeten nemen. Want is dit niet wat het leven leuk maakt? Met je ogen dicht in het diepe springen en terwijl je springt denken 'help, ik vind het eng!'

Een heel goed en liefdevol 2012! Ik vond het heel leuk om eens van een aantal lezers te horen. Tot volgend jaar.

X