Zoals ik al vreesde duurde het gisteren inderdaad tot 11 uur totdat Devin een keer sliep. Toen ik vanochtend om half 8 uit bed kwam hoopte ik nog een uurtje voor mijzelf te hebben.

Lekker een bakkie koffie en rustig mijn mail beantwoorden. Eerst koffie dus..... Maar waar is de koffie? Volgens mij was dat een van de dingen die ik gisteren eigenlijk van plan was in Dunedin te laten. Toen ik een tasje met mijn achtergelaten spullen bij de receptie in Dunedin vond ging ik er van uit dat de koffie er ook bij zou zitten. Dat zat ie niet. Ook niet ergens anders in de keuken. Ik heb zelfs nog gekeken of ik de koffie niet met mijn warrige hoofd in de koelkast had gezet. Dat had ik niet.
Er was gewoon geen koffie. Dan maar thee. Door al mijn gezoek en gekraak met tasjes was Devin ook wakker geworden. Dat uurtje voor mijzelf zat er dus ook niet in. Dan niet.
Door het gebrek aan koffie ging alles wel extreem langzaam vanochtend. Het was kwart voor 11 toen we bij de supermarkt waren om boodschappen te doen. Gelukkig hebben we vakantie en geen haast. Zou die rustige Nieuw Zeelandse mentaliteit dan toch eindelijk ook mij hebben besmet?

Invercargill is de meest zuiderlijke stad waar je kan pinnen. Er is mij verschillende keren verteld dat je in Bluff (waar we hierna heen gaan) en op Stewart Island niet kan pinnen. Volgens mij is Bluff echt belachelijk klein (en Stewart Island belachelijk mooi).
Alles wat we denken nodig te hebben komende week moeten we dus hier kopen (behalve de dagelijkse boodschappen, die hoop ik toch wel daar te kunnen kopen)
Kortom, er moest geshopt worden. Eerst het centrum maar eens zoeken. Dat bleek niet zo lastig gewoon heel ver rechtdoor fietsen.
Devin wilde uiteraard weer alle winkels in en uit. Vooral winkels waar we echt niks te zoeken hebben (winkels met stofzuigers of dameskleding in grote maten) vindt hij prachtig.
Ook heeft hij een voorliefde voor dollarshops (waar ze allerlei troep voor 1 of 2 dollar verkopen). En weet mij steeds over te halen tot de aanschaf van rommel.
Vandaag echter wel iets zinvols gekocht: 7 thomas de trein onderbroeken. Ik ga echt niet met meer dan 1 pak luiers naar Stewart Island fietsen. 'S nachts mag Dev een luier om. Overdag doet hij maar een Thomas de trein onderbroek aan. Als hij niet op de wc wil dan plast hij maar in de bosjes. Eens kijken of ik die boodschap toch eindelijk eens over kan brengen.

's avonds zijn we nog maar even naar de speeltuin geweest. Ik hoopte rustig een mailtje te kunnen tikken terwijl Devin aan het spelen was. Daar kwam niet zo heel veel van terecht. Alleen het inladen van mijn mail duurde al een eeuw.
Het telefoonbereik is hier totaal prut. De enige plek waar ik enigszins bereik had voor een inbelverbinding om mijn mail in te laden was midden in de speeltuin naast een hobbelpaard. Met 1 voet op een gele tegel en 1 voet op een blauwe had ik als ik heel erg stil stond net een heel klein beetje inbelbereik. Zelfs op die manier kostte het ruim een kwartier totdat mijn telefoon er achter was dat ik geen nieuwe mail had. Fijn ja, zeg dat dan gelijk dan hoef ik er niet een kwartier bij te staan als een menselijk standbeeld.

Je had een paar jaar geleden een reclame van iemand die met 1 voet op een campingvuilnisbak stond om telefoonbereik te hebben. Waar de reclame voor was weet ik niet meer, maar zo voelde ik mij ook ongeveer.Mail laden duurt alleen heel lang. Bellen is totaal onmogelijk. Je kan wel bellen maar geen gesprek voeren want je verstaat elkaar totaal niet.
Ik ben er zo aan gewend om altijd en overal te kunnen bellen en eigenlijk ook om altijd en overal te kunnen internetten dat ik verschrikkelijk gefrustreerd kan raken als dat niet kan.
Ik hoop dat het aan het weer ligt. Het stormt hier.

X

p.s: ohja en als reactie op de reactie op mijn vorige blogupdate: wie is 'Ikke?'. Ik maak mijn vaagheden duidelijk(er) maar krijg gelijk een mysterie terug. Gewoon even je echte naam invullen. Is lang niet zo eng als het lijkt.