Dit wordt weer eens een exercitie in wel schrijven, niet posten. Het is een beetje een beproeving, een internetveslaafde de hele dag zonder werkend internet te laten zitten.
Gisteren geen internet op de camping. De boot was een mooi vooruitzicht. Als we maar op de boot komen, dan is er werkend internet.

De ferryterminal van picton heeft werkend internet. De ferryterminal van Wellington niet. In de tussentijd had ik al 6 inbelverbindingen gemaakt om even de mail in te laden en wat te versturen. Met trillende handen overhandigde ik mijn vooraf gekochte bonnetje voor een internetcode bij de kiosk van de boot. 'oh, het internet werkt al 2 dagen niet' werkt mij verteld, 'maar ze zijn er nu aan bezig, dus als het binnen een half uur nog niet werkt dan krijg je je geld terug.'
Verder trillen, vervangende bezigheid zoeken, een boek lezen, een blog-update schrijven, het is in ieder geval iets op de computer, dat bevredigt de verslaving een heel klein beetje. Het gebrek aan response blijft wel erg vervelend.

Terug naar vandaag.
Vannacht best aardig geslapen. Alles bij elkaar wel een redelijk aantal uur, zij het in kleine stukjes. Als je ze bij elkaar optelt dán zou ik zomaar eens aan de 8 uur kunnen komen.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Om half 1 was Devin wakker, en vreesde ik dat de nacht al weer afgelopen was, maar het viel mee. Hij was zijn deken kwijt. Nadat ik de deken (opengeritste slaapzak) had opgezocht en over hem heen had gelegd sliep hij weer verder.
Ik sliep in een bed wat zo hard kraakte dat ik mijzelf wakker kraakte iedere keer dat ik mij omdaaide.
Om half 5 wilde Devin melk. Dat betekende aankleden, naar ons koelkastkluisje in de keuken lopen, melk uit ons koelkastkluisje halen. Opwarmen in een prehistorische magnetron die er eigenlijk nog langer over deed om een fles melk warm te maken dan een pannetje water, terug lopen naar ons huisje en Dev de melk geven.
'mama beetje melk' klonk het na een kwartier
...he kak, niet nog een keer
'ik wil beetje melk!' Bleef Devin huilen.
Ok, ok, ik ga al. Toen ik na het warmmaken van de melk terug kwam sliep Devin en bleef dat tot 6 uur doen. Slapen van 7 tot 6 is heel lang voor Devin's doen.

Ik was van plan om om 9 uur weg te rijden. De routeplanner op mijn telefoon gaf aan dat we er 2 uur over zouden doen, maar de routeplanner is gewend aan Nederlandse wegen. Hij (of is het een zij? Ze heeft wel een vrouwenstem) gaat er van uit dat we constant 100 rijden en niet stoppen.
Dat gebeurt nooit, dus zeker hier in Nieuw Zeeland moeten we vaak uitgaan van haast 2 keer de tijd die de routeplanner aangeeft.
9 uur wegrijden lukt ons niet meer. 10 uur zit zo in ons systeem dat er lastig iets anders van valt te maken.
We reden om 10 uur weg en stonden om half 1 ingecheckt en wel in de wachtrij voor de ferry. Het duurde nog een uur voordat we de boot op mochten. Dev prutste wat met zijn camera en ik las een boek en slikte ondertussen een zeeziekte pil. Die pil viel dit keer een stuk beter dan vorige keer. Ik had nu niet het gevoel dat ik half dronken achter het stuur zat. Misschien wennen ze wel.
De pil werkte wel. Ik heb het hele stuk op de boot met de laptop geprutst en een boek gelezen. Devin viel op een gegeven moment tegen mij aan in slaap, met owltowel tegen zijn mondje. Het leek alsof hij wel zeeziek was, maar hij zei dat hij niet hoefde te spugen en alleen wilde lapen. Ook goed. Ga maar lekker lapen jongen.

Van de boot af waren we al snel bij ons huisje in Picton. Deze camping heeft een zwembad waar natuurlijk gebruik van gemaakt moest worden. Devin was na het zwemmen zo moe dat hij zonder eten in slaap is gevallen. Volgens mij heeft hij vandaag alleen een chocolade-ei en melk op. Oeps, morgen maar weer wat fruit er bij stoppen.

X