'mama, owltowel heeft een staart!' klonk het om kwart voor 1
'fijn jongen'
'hij heeft een STAART!'
'ja fijn, nu gaat ie weer slapen met zijn staart'

'the itsy bitsy spider went up the giant wall' klonk het om half 5...
'nee hoor, de itsy bitsy spider gaat weer slapen'

'mama, het is geen nacht, het is wolk' klonk het om kwart over 6.
Toen was het wel afgelopen met het slapen en zijn we maar rustig opgestaan.

Ik vond de auto gisteren al naar oude banaan ruiken in de auto. Vannacht heb ik de auto een nachtje met het raam open laten luchten (dat kan hier), maar de oude bananenlucht ging niet echt weg. Toen ik het middenconsole open deed bleek daar de bron van de stank te zitten. Een oude banaan, een doosje vloeibare bosbessen, een half vergane appel en een enorme kolonie fruitvliegjes. Volgens mij hebben we dat fruit daar in gestopt toen we de auto net 1 dag hadden, daarna het klepje dicht gedaan en vervolgens totaal vergeten dat daar fruit zat. Way to go Marije & Dev. Morgen gelukkig de hele dag de tijd om de auto uit te mesten, onze spullen eens te sorteren en te ordenen en alle kleding nog een keer in de was te gooien om te voorkomen dat we iets kakkerlak-achtigs meenemen de nieuwe huurauto in. Dit keer zit er geen enorme hoeveelheid zand in de auto, maar dus wel rot fruit en gesmolten chocola in de deur. (ik moet het toch ergens laten als ik al rijdend een stuk half gesmolten chocolade van Devin krijg 'alsjeblieft mama, voor jou')

Van Picton naar Kaikoura is het maar 2 uur rijden. Ik hoopte dat we daardoor genoeg tijd zouden hebben om één van kaikoura's wandelpaden te ontdekken. Het weer zag er vanochtend in Picton perfect uit. Niet te warm, maar wel zonnig. Nadat we een half uurtje in de auto zaten hoosde het en dat doet het eigenlijk nog steeds. Geen gewandel dus vandaag. Onze regenpakken zijn al terug naar Nederland met de fiets, de tent en de kakkerlakken.
Ook het bootje opblazen en een eindje zwemmen in zee zit er niet in. Gisteren was de zee ontzettend kalm, vandaag zijn de golven 10 meter hoog en staan er witte koppen op. Niet solo-zwemmen en niet zwemmen met een bootje dus. Jammer. Ik had mij er wel op verheugd eigenlijk.

De weg van Picton naar Kaikoura was heel vreemd om met de auto te rijden. In Blenheim reed ik precies de zelfde weg verkeerd die ik ook met de fiets verkeerd was gereden. Gelukkig wist ik nog wel waar ik heen moest om uiteindelijk goed uit te komen. De weg vanaf het 'centrum' van Blenheim direct richting bergen is mij nog steeds onbekend.
De berg waarop ik zo ontzettend heb lopen ploeteren met de fiets was heel raar om met de auto te rijden. Vanuit de auto gezien lijkt het randje waar je mag fietsen echt maar 20cm breed, en de weg lijkt nog steeds onmenselijk stijl, vooral door de manier waarop de bochten lopen (je ziet dat de volgende lus zo veel hoger ligt dan het punt vanaf waar je kijkt, het is gewoon ontzettend ontmoedigend). 30 minuten na de berg reden we door Seddon waar we vorige keer geluncht hebben en nog eens 20 minuten later stonden we stil op de plek waar we vorige keer Jane en Edward tegen kwamen. Met de auto rij je overal veel te snel doorheen eigenlijk. Fietsen is leuker maar schiet niet op, en het is vandaag geen fietsweer dus het is maar goed dat we niet met de fiets zijn.
Na wat gepicknick en rustig aan doen waren we om half 2 in Kaikoura.

Devin is moe. Moe van het gereis, moe van het gefiets, moe van het autorijden, moe van Thomas de trein, moe van alles eigenlijk. Hij doet een dutje. Hij doet wel heel veel dutjes de afgelopen paar dagen. Hopelijk is hij gewoon moe van het reizen en is hij niet ziek aan het worden ofzo.
...aan de andere kant: hij is een peuter en peuters doen soms middagdutjes. Eigenlijk doe ik ook heel graag middagdutjes, maar ik ben geen peuter dus ik drink liters koffie om de middagdutjesdrang te onderdrukken.

's avonds na het eten zijn we nog even bij de zeehonden wezen kijken. Vorige keer vond Devin de zeehonden een beetje teleurstellend. Hij had honden in de zee verwacht, geen dikke vormloze beesten die suf op het strand lagen te slapen. Volgens mij zag hij toen het verschil tussen zeehond en steen ook helemaal niet.
Toen we nu aankwamen op de plek waar de zeehonden wel eens rusten was er helemaal geen zeehond te bekennen. Jammer maar helaas. We zijn eerst maar de heuvel op gelopen.
Toen we weer beneden waren zagen we eerst alleen een dode zeehond die verschrikkelijk lag te stinken op het strand. Blijkbaar laten ze dode beesten hier gewoon liggen (ook allerlei roadkill blijft hier op de weg liggen). Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. De dood hoort ook bij de natuur, dus in die zin is het wel prima maar de lucht die van een dode zeehond af komt is nog erger dan de lucht van een levende zeehond! En die stinken al enorm. Dev wilde naar de dode zeehond toe, wat we maar even niet hebben gedaan. Toen we een stukje langs het strand en langs de bosjes die aan het strand staan liepen zagen we daar allemaal zeehonden slapen.
'sssst, de zeehond slaapt'
'ja sssst zeehond is moe' zei Devin zachtjes. 'TIPTOE ON YOUR TIPTOES!' schreeuwde hij er niet veel later achteraan.

Zo ging het de hele tijd. Hij herinnerde zich 2 zinnen lang dat hij zachtjes moest doen en begon toen weer met peuterenthousiasme liedjes te zingen, iets aan te wijzen wat hij mooi of bijzonder vond of te vertellen hoe veel slapende zeehonden hij al had gezien. De zeehonden zelf kon het allemaal weinig schelen geloof ik. Die zijn blijkbaar wel wat schreeuwende peuters gewend of zijn er in ieder geval niet bang voor.
Toen wij eenmaal terug in ons huisje waren begon het weer te regenen. Zijn we er toch mooi even uit geweest tussen de buien door.

De concentratie om dit stukje te schrijven heb ik echt ergens uit mijn tenen moeten halen. Vanochtend vroeg (de Nederlandse vanochtend) is mijn lief op het vliegtuig gestapt om via Parijs en Tokyo hier naar Christchurch te vliegen. Het lijkt een beetje onwerkelijk. Volgens mij geloof ik het pas echt als hij hier voor mijn neus staat, maar het vooruitzicht dat hij over 1,5 dag voor mijn neus staat levert wel een ernstig gebrek aan concentratievermogen op.

X