Nog een dag niet schrijven kan ik niet maken zeker?Tijd dus om op de een of andere manier de concentratie te vinden voor een stukje schrijven.

Gisterochtend nog wel even stress. We hadden de hele inhoud van de auto in het huisje liggen en ALLES moest naar de receptie zodat we de huurauto leeg in zouden kunnen wisselen voor een auto van een ander bedrijf die we uiteindelijk op het noordereiland weer kunnen inleveren.
Dev had uitgerekend dinsdagochtend besloten uit te slapen, dus we waren pas om half 10 zo ver dat we richting receptie konden om onze spullen daar te gaan stallen terwijl we om 10 uur op christchurch airport moesten zijn.
Ik begrijp niet hoe ik eea zo snel heb geregeld, maar toen ik om 10 over half 10 een berichtje kreeg liepen wij net op de parkeerplaats van het vliegveld (en nee, we kampeerden niet op het vliegveld.)
Uiteindelijk duurde het natuurlijk nog een halve eeuwigheid totdat we in elkaars armen stonden, want dingen als paspoortcontroles, nieuw zeelandse biosecurity controles en mij druk maken over waar Devin naartoe wegloopt duurt nou eenmaal lang.
Uiteindelijk zat Devin rustig achter een of ander computerspelletje en liep hij niet weg en hing hij ook niet jengelend aan mijn been (2 dingen waar ik bang voor was)

Toen de wereld weer een heel klein beetje begon te draaien (hebben jullie niet gemerkt dat de wereld een tijdje heeft stilgestaan om 10 uur 's avonds Nederlandse tijd??) zijn we de huurauto gaan inwisselen en,.... Wat hebben we verder allemaal gedaan dinsdag? Geen idee meer, maar het was wel heel erg fijn. (ok, ik weet het wel maar ik heb even geen zin om uren aan het tikken te zijn.)

Het gekluns gaat ook samen onverminderd verder. Devin wilde een beetje melk. Ik maak zijn melk vaak een beetje warm in de magnetron, zo ook nu. De magnetron ging echter op 'kinderslot' zonder dat daar iets van een beschrijving bij zat hoe ik dat er weer af zou kunnen krijgen. Ook samen kwamen we er niet uit. Geen enkele toetsencombinatie leek die rare magnetron van het kinderslot af te halen.
Nieuw-Zeelandse stopcontacten hebben allemaal een knop waarmee je het aan en uit kan zetten, zo ook het stopcontact van de magnetron. Dan tillen we de magnetron toch gewoon even uit zijn behuizing om bij het stopcontact en de knop te komen....... totdat ik iets nats aan mijn tenen voelde. KAK! Die melk! Die stond er nog in terwijl we de magnetron niet bepaald waterpas aan het verplaatsen waren.... de rest van de dag heeft er een beetje een vreemde natte plek voor de magnetron gezeten.

Vandaag hebben we natte plek achtergelaten in het huisje in Christchurch en zijn we doorgereden naar Lake Tekapo. Voor de Burkes Pass was het een beetje grauwig herfstachtig weer, maar hier aan de andere kant van de Burkes Pass is het gewoon zomer!
Lake Tekapo was vorige keer echt steen en steenkoud, maar ik moest en ik zou een stukje zwemmen in dat prachtige blauwe meer, ook al was het prutweer. Wist ik veel dat ik er een paar weken later weer in zou liggen met een zonnetje en een stuk warmer water! Het water was nu zeker 16 graden, en door de zon een stuk aangenamere temperatuur dan de eerste open water wedstrijden van het afgelopen seizoen in Nederland.

Op de een of andere manier hebben we onszelf halverwege de rit naar Lake Tekapo een raar Amsterdams accent aangemeten (hoe we er aan komen weten we eigenlijk zelf niet meer. Hoe komen we er weer vanaf, dat is de grote vraag!) en liepen we als Sjonnie en Anita door de supermarkt, aten we vanavond natte kip met een raar sausie (maar wel lekker hoor), en zitten we inmiddels buiten op de veranda omdat we een raar klein huisie hebben waar Dev al lekker in ligt te slapen.

Devin accepteert de nieuwe situatie boven verwachting goed. Alsof het nooit anders is geweest eigenlijk. En zo voelt het voor onszelf eigenlijk ook. Vanaf de roze wolk (ohnee, het blauwe meer):

X