Het is belachelijk hoe dit geschrijf een soort zelf opgelegde verplichting is geworden. Ik voel mij gewoon schuldig als ik jullie nog een dag zonder verhaaltje laat zitten, dus ga ik mijn best doen weer eens een paar alinea's te tikken terwijl mijn hoofd er eigenlijk niet zo naar staat (nee, niet alleen dat stelletje viespeuken)

Ik heb de afgelopen tijd vooral geschreven over dingen die net even niet gingen zoals ze moesten, of die net even niet lekker liepen, waar de situatie net even niet was zoals je die zou verwachten of waar we de dingen die we tegen kwamen op een bijzondere manier hebben weten op te lossen. Als het allemaal gewoon lekker loopt zit ik opeens een half uur naar een leeg scherm op de laptop te kijken en dan gebeurt er gewoon niks. Er komt geen tekst. Daarom gisteren nog maar eens een dag geen verhaaltje. Wat de fans daarmee moeten? Blij zijn voor mij dat de dingen gewoon eens lekker lopen en zelf een andere hobby zoeken.

Gisteren zijn we van Lake Tekapo naar Wanaka gereden. In Tekapo was het prachtig weer. Helaas blijven wolken tegen bergen aan hangen en kwamen we achter de Lindis Pass slecht weer met regen tegen. Dat werd een avondje binnen hangen en heeeeeel rustig eten koken. De kookplaat in ons huisje deed namelijk niet precies wat wij er van verwachtte. (wie verwacht er dan ook dat een kookplaat zo warm wordt dat je er eten op gaar zou kunnen koken). En de knoppen waarmee je de twee platen aan en uit kon zetten hadden de veelzeggende cijfers 0-3, maar geen enkele aanwijzing hoe je de knoppen moest draaien om de plaat op zijn warmst te krijgen. (is 1 dan het warmst of 3?). Uiteindelijk werden de platen warm als ze op 0.5 stonden (en lauw als ze op 3 stonden). Het duurde even totdat we het door hadden en als het niet geregend had dan had ik in ieder geval niet het geduld kunnen opbrengen om het uit te zoeken maar was ik al lang naar de algemene keuken gelopen.

Vandaag reden we vanaf Wanaka naar Te Anau. We hadden gisteravond via internet al vast een huisje voor vandaag en morgen gereserveerd. Lekker makkelijk, hebben we dat maar vast gedaan en dan hoeven we ons daar geen zorgen meer over te maken. Om kwart voor 12 kreeg ik vandaag een mailtje dat het huisje wat we gereserveerd hadden niet beschikbaar was. Heel irritant. Ik snap ook niet dat zo'n boekingssite geen live verbinding heeft met de daadwerkelijke beschikbaarheid van die huisjes. Zo ingewikkeld is dat allemaal niet. Blijkbaar wel dus. Het levert een beetje stress op als je ergens heen rijdt en geen idee hebt of daar nog een betaalbare overnachtingsmogelijkheid is. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal wel goed gekomen, en we hebben nog een huisje voor 2 nachten ook dus we hoeven morgen niet te verhuizen. (dan zal je zien dat Dev morgen om 7 uur aan ons bed staat).

Onderweg hebben we flink veel foto's gemaakt, dat gaat toch een stuk makkelijker als je zelf niet hoeft te sturen. Dev slaapt veel in de auto, leest boekjes over olifanten, apen en Dora en speelt spelletjes op zijn camera. Hij lijkt zich op geen enkele manier te realiseren waar we zijn, dat het bijzonder is dat we hier zijn en dat we echt heel erg ver van huis zijn. Devin's wereld bestaat uit naar de speeltuin gaan, Dora kijken en melk drinken.

Iedere ochtend vraagt Devin 'waar gaan we vandaag naartoe'. En iedere ochtend zeg ik 'naar het nieuwe huisje' omdat al die plaatsnamen voor hem toch geen enkele betekenis hebben. Dat mama af en toe niet weet waar ze heen moet rijden en regelmatig moet keren om uiteindelijk bij het nieuwe huisje aan te komen is Dev inmiddels gewend. Dat mama ook samen met Arnout niet kan bedenken hoe er van een berg af gereden moet worden is volgens Dev hoogst irritant. We reden van een berg af zigzaggend naar beneden (want de weg liep zo, anders zou hij te stijl zijn) en iedere keer als we weer omdraaide om de andere kant op verder naar beneden te gaan riep Devin 'we rijden verkeerd!'

Zo simpel kan de wereld zijn, als je omkeert rijd je verkeerd, morgen gaan we naar het nieuwe huisje en als je moe bent doe je je ogen dicht en doe je een dutje met je owltowel. Wat een leven!

X